maandag 21 augustus 2017

Zingen, kappen, ballen en vieren

Nu ik jullie de zelfgemaakte tekeningen heb laten zien, vond ik nog een leuk stapeltje oude ansichtkaarten. Ik kocht ze ooit voor een habbekrats in de kringloopwinkel hier in het dorp. Er zitten echt juweeltjes tussen. De kaarten van vandaag zijn vooral uit Parijs volgens mij. Ik heb ze niet bij de hand terwijl ik schrijf en kan het niet nakijken. Bovendien heb ik sommigen al via mijn 'winkeltje' verkocht. We hebben hier in het dorp twee kringloopwinkels. Een voor het goede doel op het industrieterrein en een tweede hier bijna om de hoek. Daar wordt wat moeilijk over gedaan want mensen geven liever hun geld uit aan een goed doel en aan vrijwilligers dan aan iemand die er gewoon eerlijk over is dat hij dit voor zichzelf doen. En bovendien uit Den Haag komt (!) :-))))) Ik vind vaak leuke spullen in de laatste winkel. 


Naast de kringloopwinkel is mijn kapper gevestigd. Het was lang geleden dat ik daar een bezoekje bracht. Ik moet het een beetje naar de operatie toe plannen zodat ik er een beetje leuk bij lig nadien.  De helft van mijn haar is er af. Ik wissel nogal eens van kapper en elk heeft zo zijn eigen gedachten bij de coupe die mij het leukst zou staan. Dit keer kort dus. En misschien een beetje erg kort maar het heeft tijd om weer te groeien.


Dag twee van de feestweek speelde zich voornamelijk af op het plein in het midden van het dorp en de straten daar direct omheen. Een van de straten was de straat van de kapper en de kringloop. Op het moment dat ik daar liep was er een kleedjes verkoop aan de gang. Ik kocht een leuke zelfgebreide kat van een lief meisje, kreeg in de kappersstoel al een beetje spijt dat ook de andere kat niet gekocht had en wilde dat na afloop doen maar toen waren alle kinderen al naar huis. Leermomentje: dingen meteen doen als ze zich aandienen.


Het marktplein was volgestort met zand. Heel veel zand. En daar werd, zoals elk jaar op woensdag, een jeux de boules competitie gespeeld. Het zonnetje scheen, de muziek was Frans en ik waande me op een Frans plein ergens op het Franse platteland. Het ging er fanatiek aan toe. Ik keek alleen om een hoekje want het plein is een no go als je slecht ter been bent. Bovendien was ik nog maar net op tijd voor de kapper.


De kapper, de kringloop, jeux de boules, de zon, de kleedjesverkoop, wat wilde ik nog meer vertellen. Even denken... o ja. De zanger van de overkant. Ik zat in de stoel bij de kapper en was zo'n beetje de enige klant. Iedereen was al geweest in de week daarvoor. Lekker rustig dus. Vanwege het lekkere weer stond de deur open maar al snel deed de kapper hem dicht want we konden elkaar niet verstaan :-)

Aan de overkant, bij de nagelstyliste was een grote verloting aan de gang. Je kon er een lot van 2,50 kopen met gegarandeerd prijs. Leuke bjoetieprijzûh volgens de presentator. De loten vonden gretig aftrek. Je staat er altijd weer versteld van hoe mensen zich laten verleiden om geld uit te geven aan spullen die ze helemaal niet nodig hebben, haha. De presentator was een veelzijdig man. Niet alleen verkocht hij zijn loten maar ook bleek hij nog een behoorlijke zangstem te hebben.


Een enorme geluidsbox met band hielp hem het een en ander te produceren. En zo hoorde ik tijdens de knipbeurt Hazes (bloed, zweet en tranen), Koos Albers (ik verscheurde je foto), Wat liedjes van Jan Smit, Nick en Simon en nog een hele rij volkszangers waar ik de namen van vergeten ben. Jannes was er ook een volgens de kapper. Die herkende er meer dan ik. Helemaal moe reed ik naar huis terug. Ik word van geluid altijd heel snel moe. Bovendien vreet pijn ook energie. Met een nieuw hoofd kon ik de derde dag van de feestweek rustig tegemoet treden. Maar eerst was daar nog de verjaardag van onze oudste kind :-) En van het kleinzoontje van mijn zusje.

De wielerronde

Ik vertelde in mijn vorig bericht al over de feestweek hier in het dorp. Ik de streek waar ik woon viert ieder dorp zijn eigen feest. Meestal een week lang. Het begint in de week voor de zomervakantie en ons dorp is als laatste aan de beurt in de laatste week daarvan. Het geeft me altijd een weemoedig gevoel als wij aan de beurt zijn. 


Nog een week feestvieren. Nog een week vrij zijn en dan gaan de scholen weer beginnen. En de meeste volwassen-vakanties zijn dan ook weer voorbij en gaat iedereen over tot de orde van de dag. Even tussendoor: wat me ook wat weemoedig stemt is dat ik de laatste keer foto's van tekeningen hier laat zien. Ik heb twee dummies vol tekeningen in een cirkel gemaakt. Dat deed ik met veel plezier maar nu vind ik het genoeg. Misschien dat ik er ooit nog eens in een andere vorm mee aan de slag ga,  maar voor nu is het genoeg geweest.


De feestweek hier is dus de laatste van een lange reeks dorpsfeesten. De weken verlopen volgens een vast patroon. Zo is er al veertig jaar de wielerronde die langs ons huis rijdt. Op 1 meter van het hek naar de straat. De eerste jaren maakten we er een feestje van maar zoals dat gaat met veel dingen, verwatert dat een beetje. Er wonen nu ook veel nieuwe mensen in het straatje en die doen weer andere dingen. Onze vrienden en familieleden hebben het ook wel gezien na al die jaren :-) Bovendien was het weer dit jaar niet heel erg goed.


We zien junioren, senioren, beloften, en alles wat er tussen zit. Maar het leukst blijf ik de dikkebandenrace vinden. Jongens en meisjes op gewone fietsen. Drie keer komen ze langs en ik moedig ze altijd met veel plezier aan. In alle vroegte komt de veegwagen het parcours vegen en de mannen van de organisatie hangen de luidsprekers aan de lantarenpalen. De mannen van de dranghekken zetten die neer. Bescherming wordt aangebracht bij gevaarlijke hoeken en de EHBO installeert zich. Je ziet de programmaverkopers rondlopen en de volgauto's proefrijden.


Wij hebben de speaker recht voor het huis hangen en hoeven niks te missen. Bovendien staat een groot bord voor het huis met daarop 300 meter. Zijn de renners ter hoogte van ons huis, dan is het nog drie honderd meter naar de finish. De laatste mannen finishen rond kwart voor tien. Het is dan net nog niet helemaal donker. Elk jaar verbaas ik me weer over de efficiëntie die gepaard gaat met het opruimen van alles. Een kwartier na de finish is het meeste werk al weer gedaan. Veertig jaar ervaring en dat kun je zien.


Tijdens de race wordt muziek gedraaid, commentaar gegeven op de wedstrijd en in de stille momenten daartussen worden de sponsors genoemd. Ik heb wel eens geteld hoe vaak maar daar is geen beginnen meer aan. De dag wordt afgeslopen met een gezellig feestje voor de snackbar ter hoogte van de finishlijn. Met een lekker biertje in de hand is het goed meezingen. Vorig jaar kwam Andre Hazes jr optreden. Dit jaar was het Anita Meijer. De speakers zijn dan allang weer verwijderd maar het is allemaal toch life te volgen qua volume. Gelukkig zingt Anita nog steeds loepzuiver. Dag 1 van de feestweek was voorbij voor ik het wist.

Voorbereidingen

Een bericht per dag schrijven is lastiger vol te houden dan ik aanvankelijk dacht :-) Zeker nu alle dingen meer tijd kosten dan ik vooraf voorzien had, is het best een dingetje. Ik zou nu natuurlijk toe kunnen geven en het elke dag bloggen los kunnen laten maar opgeven past niet zo goed bij mij. 


In het verleden deed ik dat wel maar ik ben inmiddels volwassen geworden. Op blog-gebied bedoel ik dan. Waar ik eerder al snel het koppie liet hangen bij wat commentaar of tegengas, leer ik daar langzaamaan mee omgaan. Ik interpreteer het losjes en zie wel of ik iets wel of niet doe. Andere dingen zijn soms belangrijker en niemand vindt dat geloof ik erg.


Als ik een paar dagen niet schrijf hier is er altijd wel een berichtje in de mailbox van de een of ander. Dat wel. Maar dat is lief bedoeld. Het is momenteel lastiger schrijven omdat mijn wereld letterlijk beperkt is. Ik maak gewoon niet zoveel mee om over te schrijven. Raar dat ik dat nog een hier zou zeggen. Meestal komen de woorden vanzelf.


Deze maandag ben ik me aan het voorbereiden op de feestweek hier in het dorp. Dat betekent in de praktijk veel koffie, thee en fris in huis halen. Lekkers bakken en het huis aan kant maken. We wonen dicht tegen het dorp aan en er zijn nogal wat mensen die even aanwippen.


Wat we vooral niet mogen vergeten is het wegzetten van de auto. Morgen is er namelijk de wielerronde voor de deur en daar moeten alle auto's van bewoners vanaf gehaald zijn. Dit jaar hebben we het geluk dat de overburen op vakantie zijn en wij in ruil voor het verzorgen van de planten en de post, de auto daar op pad mogen zetten. Hij staat dan ver weg van alle publiek en dronken tokkies. Nadeel is wel dat we dan niet weg- kunnen maar dat nemen we dan maar op de koop toe :-)


donderdag 17 augustus 2017

Hand lettering op zondag

Zullen we het eens proberen? Vandaag eens iets doen waar we morgen trots op zijn? Ja? :-)


Woorden van anderen

Soms gebruik ik niet mijn eigen woorden. Dan zijn ze er niet. In geval van woordnood gebruik ik woorden van anderen. Mooie woorden, wijze woorden. Woorden die zoveel moois kunnen zeggen, veel mooier dan ik dat kan. Woorden over liefde en troost. Woorden die maken dat je je beter voelt. Ik zocht daarvoor mooie oude ansichtkaarten uit mijn verzameling en combineerde die met tekst. Enjoy! :-)























woensdag 16 augustus 2017

Haak je mee?

Zoals ik kortgeleden hier al zei: ligt er altijd wel een handwerk klaar. Ik liet jullie de gebreide col zien. Na het breien had ik weer zin om te haken. Ik keek in de voorraad leuke wolletjes (ik heb nog steeds niks nieuw gekocht) en vond een mooie kleur oudroze


Daarmee ging ik aan de slag. De steek was zo gevonden. Ik had wel weer eens zin om iets in een wafelsteek te haken. Hoe je die steek haakt voert een beetje ver om hier uit te vertellen. Op YouTube kun je veel goede filmpjes vinden waar lieve dames het je in alle talen uitleggen :-)


Bedenk wel dat het een wol(vr) etende steek is. Ik stond er werkelijk versteld van. Ik heb een brede col gehaakt want ik wil hem op verschillende manieren dragen. Twee keer om de nek geslagen als het koud is. Of als een soort van stola waarin ik weg kan kruipen of over mijn jas kan dragen voor extra warmte.


Ik gebruikte vrijwel alle wol en aan het eind haakte ik het begin aan het eind vast. Ik zie wel of ik hem zelf hou (ik vind de kleur erg mooi) of dat ik hem toch nog weggeef aan iemand die hem erg aantrekkelijk vindt. Het zou zelfs ook nog kunnen dat ik hem in het winkeltje leg als ik sneller revalideer dan verwacht. Ik zie het wel.


Ik beleef altijd veel lol aan het kiezen van garen en patroon. Ook het werken aan een project vind ik leuk maar als het af is, is ook meteen het gevoel weg. Ik hecht me er niet aan. Absoluut niet. We zien wel waar hij terecht gaat komen.


Nog even wat maten. Mijn col is 40 cm breed en 140 cm lang. Garen was geschikt voor nld 4 maar ik haakte met 5,5 omdat ik een wat losser effect wilde bereiken. Steek is absoluut niet moeilijk. Als je stokjes kunt haken kun je deze col maken. Ook leuk als babydekentje. Ik gebruikte 400 gram garen.

Familie en vieren

Wij zijn als gezin en familie altijd een hecht clubje geweest. Niet dat we de hele dag bij elkaar over de vloer komen maar als er wat te vieren valt, zien we elkaar. En vieren we. We vieren veel. Want er is veel te vieren. Verjaardagen, huwelijken, nieuwe kinderen, nieuwe banen en zoveel meer. Sommigen van ons vieren dat ze er nog zijn (die waren dicht bij de dood) 



De laatste jaren merk ik dat het wat verandert. We zijn allemaal verhuisd en nog weer verhuisd en wonen nu niet bij elkaar in de buurt. Bovendien werken er veel mensen en schuift alles (vieringen bedoel ik) door naar het weekend. De weekenden zijn nu propvol gepland en er moet flink overlegd worden wie er wanneer aan de 'beur' is.


En waar eerst de hele club bij elkaar kwam is het nu lang niet altijd zeker dat iedereen er is. De invloed van de partners is merkbaar ;-) Omdat meer mensen fulltime werken worden veel dingen doorgeschoven naar het weekend en moet er soms voorrang gegeven worden aan zwem en sportlessen. Of willen de partners gewoon niet steeds naar de familie :-) Dat is de nieuwe tijd en daar gaan we 'rekbaar' mee om.


Het is de grote kracht van de familie waar ik uitkom dat we de dingen nemen zoals ze zich aandienen. Misschien dat ik wel de tobberigste van het stel ben. Maar dat zal er mee te maken hebben dat ik de oudste van de kinderen ben. Na het wegvallen van mijn moeder heb ik een beetje haar taak overgenomen. Dat ging min of meer per ongeluk denk ik. Iedereen belt en communiceert via mij.


Volgens mijn dochter komt dat ook omdat ik meestal snel reageer op een app-je. Gek genoeg hebben we in het voorjaar en in de zomer het meest te vieren. Zo vieren vandaag mijn dochter en een neefje hun verjaardag. Morgen is de zoon van mijn zus jarig en dat is ook de vader van het neefje. Ja en die vieren dan dus twee keer :-)


De dag daarna een andere neef en nog even later mijn man, de man van mijn zus en nog wat aangetrouwde kinderen, vriendinnen van neefjes en nichtjes en zo. Het is een heel gepuzzel om iedereen in de weekenden te proppen. Maar tot nu toe lukt het wonderwel.


Ook zijn de eerste mensen die hun verjaardag niet meer vieren en ook dat vindt iedereen prima. Mijn vaders verjaardag is eigenlijk de enige dag waarop iedereen present is. Omdat hij nu echt de spil van de familie is geworden. Omdat hij er nog is om mee te vieren en ook omdat hij gewoon ontzettend leuke feestjes organiseert. Hij is in het voorjaar jarig maar ik moest er net even aan denken toen mijn zusje en ik elkaar feliciteerden met kind (ik) en kleinkind (zij) Hoe vieren jullie je verjaardagen? Of vieren jullie niet meer?

dinsdag 15 augustus 2017

De tuin van een ander

Hoe is het met jullie tuin? Met die van mij is het dit jaar niet veel. Twee keer per jaar heb ik hulp van Leen met winterklaar maken en het doorwerken aan het begin van het seizoen en daar ben ik heel erg blij mee. Maar verder doe ik het normaliter allemaal zelf. De man maait het gras en daar houdt het wat hem betreft op. 


Nu mijn fysiek me in de steek laat is de tuin veranderd in een soort van wildernis. Door de droogte zijn de stokrozen omgevallen en noodgedwongen maar afgeknipt. De regen van de laatste tijd doet er ook niet veel goed aan. Het is kortom gezegd een stuk waar je maar snel door moet lopen en niet teveel van vinden :-)


Eigenlijk hebben we nog maar een paar keer echt in de zon kunnen zitten en daarom is het allemaal niet zo heel erg. Wij hebben voor het huis alleen zon tot 12 uur en achter het huis kunnen we niet zitten vanwege de herrie van de doorgaande weg. Als alles goed gaat en ik weer helemaal gerepareerd ben, zal ik weer pijnvrij kunnen tuinieren. Iets waar ik heel erg naar uitkijk :-)


Tot ik weer fijn in mijn eigen tuin aan het werk kan, geniet ik van andermans tuinen. Ik mag graag een koffie of thee drinken, ergens onderweg. Samen met vriendinnen, gezin, familie maar ook alleen is geen probleem voor mij hoor :-)


Door de jaren heen heb ik een lange lijst van leuke adresjes verzameld waar ik graag vertoef. Niet allemaal zijn ze goed bereikbaar en ook daar verheug ik me erg op. Ik bedoel het feit dat ik straks weer kan lopen, gaan en staan waar ik wil. Echt, ik verlang daar zó naar.



Dat ik niet na hoef te denken of ik er dichtbij kan parkeren, of de steentjes ongelijk zijn en al die dingen die bij een beperkte actieradius horen. Ik heb al zoveel jaren pijn dat ik me daar gewoon geen voorstelling meer van kan maken. Het zal een feestje zijn als het allemaal anders is. Vooropgesteld dat alles goedgaat natuurlijk.


De foto's bij dit bericht maakte ik in theetuin de Winde. Het is aan de buitenrand van mijn geboortedorp en Nel (de eigenaresse) heeft nog bij een van mijn schoonzusjes in de klas gezeten. Haar ouders hadden op deze plek een boerderij waar mijn broertje altijd ging helpen toen hij jong was. Geweldig vond hij dat.


Nel heeft behalve de theetuin ook een B&B en je kunt er heerlijk slapen. Maar ik zeg er meteen bij dat je wel tegen stilte moet kunnen. Ik ken mensen die er logeerden en niet konden slapen vanwege de afwezigheid van geluid. Ook komt er af en toe een vleug boerenlucht langs want de boerderijen om de Theetuin heen zijn gewoon nog in gebruik. Theetuin de Winde, Achterland 4, Groot- Ammers is het adres. Alleen koffie/thee met appeltaart. Je kunt er niet eten. De tuin is open als Nel thuis is :-)