donderdag 20 juli 2017

18-07-2017

Volgende week komen de kleine meisjes weer hier logeren en daar verheug ik me op. Leuke spulletjes worden bij elkaar gezocht en alvast klaar gelegd. De logeerbedden worden voorzien van schone lakens, de nachtkastjes van een stapel voorleesboeken en zo werk ik langzaam toe naar een gezellige week. 


Bij het uitzoeken van de spullen is ook het alvast opzoeken van de Barbiespulletjes inbegrepen. En dat ik dat nu alvast doe, is maar goed, want het is een rommeltje. Een en ander wordt gewassen en gestreken, losse naadjes genaaid en natuurlijk zijn er hier en daar lapjes in mijn lapjeskast waar ik nog snel wat leuke kleertjes van maak. Want dat is het leukst, dat er steeds iets nieuws is.


Een van de barbies is nu definitief kaal en daar zal niet veel meer mee gespeeld worden denk ik. Gelukkig heb ik wat nieuwe dames kunnen scoren in de kringloopwinkel. Een hele serie. Ze liggen allemaal met schoongewassen haren te wachten op leuke kleertjes. Maar dat is aan de dametjes.


Ja, het is leuk dat de meiden komen logeren. Ik weet eigenlijk nooit wie er meer lol heeft. Zij of wij. Ik denk dat een deel van de pret komt doordat we niet bij elkaar in de buurt wonen en elkaar niet zo vaak zien. Ik logeerde vroeger bij Tante Corrie. Elke zomervakantie mocht ik er naartoe. Ik heb daar zoveel fijne herinneringen aan. Dat is wat ik de meisjes ook gun. Dat ze later, als ze groot zijn, fijne herinneringen hebben aan de tijd van nu.


Onze kinderen logeerden ook altijd graag bij mijn ouders. Ze draaiden gewoon mee in het gezin. Plukten bessen in de tuin, lieten de hond uit, maaiden het gras, deden boodschappen, aten een ijsje met opa en oma. En pannenkoeken natuurlijk :-) Juist het gewone was zo bijzonder. Mijn ouders hadden een serie sprookjesboeken met cassettebandjes daarbij. Was dat niet van de serie Lecturama? De cassettebandjes speelden af en als het tijd was om de bladzijde om te slaan hoorde je een belletje.


Zo konden ze zelf lezen. Maar voorlezen was natuurlijk het aller allerleukst. En dat vindt bijna iedereen in mijn familie. Voorlezen en voorgelezen worden. Alle dingen zijn weer gereed. Ik ben benieuwd welke avonturen we dit keer weer gaan beleven. Nog een paar nachtjes slapen en dan is het zover :-) Ik kan niet wachten....


Oudste is into 'dansjes' dansen op het moment en jongste is een fanatiek slakkenverzamelaarster. Nou, die kan alvast haar hart ophalen hier in de tuin. Want er zitten er hier genoeg. Pinterest is een bron van inspiratie als het om knutselen aangaat. Materiaal is hier genoeg te vinden in huis. Ik heb de tijdschriften waar ik in heb zitten knippen nog maar niet weggegooid. We kunnen ze nog goed gebruiken om collage's mee te maken. Lekker knippen, scheuren en plakken. Het wordt weer een feestje. 'k Heb nu al weer voorpret.


Ik moet alleen nog even op Youtube kijken naar haren-invlecht-filmpjes. Zien of er nog iets leuks te vinden is. Want ook dat is traditie. Aan het eind van de logeerpartij gaan ze met mooie haren naar huis. En ook dan weet ik niet wie dat leuker vindt. Zij of ik. ...


Misschien dat ik ook nog wel geïnspireerd wordt door Barbie. Ik heb deze boekjes nog bewaard uit mijn eigen Barbie-periode. Of eigenlijk moet ik zeggen dat mijn moeder ze al die jaren bewaarde. Net als de sprookjesboeken. Die bewaarde ze ook. En ook daar luisteren de meisjes nu weer met veel plezier naar. Kijk maar eens of je ze nog kunt vinden in de kringloop. Je komt ze nog regelmatig tegen.

17-07-2017

Toen ik nog als klein meisje achter de dijk in de polder van mijn jeugd woonde, kreeg ik daar niet echt een strenge, maar wel een duidelijke opvoeding. Zo leerden we iedereen met u aan te spreken totdat de mensen zelf aangaven dat dat niet nodig was. Zo leerden we elkaar uit te laten spreken aan tafel. Eerst vertelden mijn vader en moeder, daarna mochten wij. Vonden we dat vervelend? Welnee, we wisten niet beter. En we leerden zo ook op onze beurt te wachten en geduld te oefenen ;-)


Als het gesneeuwd had moesten we niet alleen ons eigen pad schoonvegen maar ook dat van buurvrouw Annigje. Want zij was alleen en bovendien oud. Vonden we dat vervelend? Welnee, we wisten niet beter. Was er iemand ziek? Dan deden we de boodschappen, gingen we helpen of brachten we bloemen of een mooie kaart. Niet alleen wij deden dat, maar de meeste mensen om ons heen. Het was wat er zo'n beetje gebeurde in het dorp. We zorgden een voor elkaar waar dat nodig was. En omdat veel mensen dat deden kostte dat ook niet al te veel tijd en moeite.


We liepen gewoon bij elkaar naar binnen. Geen touwtjes uit de brievenbus, maar gewoon achterom. We noemden de buurvrouwen buurvrouw en ik wist als kind niet eens welke voornaam sommige buurvrouwen hadden. Zo noemde ik de vriendinnen van mijn moeder ook Tante. En de vrienden van pa noemde ik oom.


We mochten altijd op het grasveld van de buren van het eind van de straat spelen. Echt altijd. En we maakten soms best wel eens herrie. Dan zei de buurvrouw er wat van en stopten we. We hadden nog ontzag voor de politie en kregen soms op ons kop van een buurvrouw of buurman of soms van een vreemde op straat. Nooit gingen onze ouders verhaal halen. Maar ze luisterden ook wel naar onze kant van het verhaal. Het ging gewoon zo en we wisten niet beter.


Ik vertel hier wat dingen. Dingen uit mijn jeugd. Dingen die me gevormd hebben en gemaakt tot wie ik nu ben. Ik heb goede herinneringen aan mijn jeugd. Aan het dorp. Ik denk er nu vaker aan omdat ik een stapel oude ansichtkaarten op Marktplaats aan het zetten ben. Ik zie de huizen op de foto's en ik denk aan de mensen die er woonden. Zij die allang niet meer onder ons zijn. Gebouwen die niet meer bestaan en wegen die zijn veranderd.


Ik kom er nog elke week en zie dat ook dit dorp, waar de tijd zo lang geen vat op leek te hebben, aan het veranderen is. In rap tempo. En dat is zoals het hoort. Je kunt de tijd niet stil zetten. Het is goed dat alles verandert. En toch... en dat is niet alleen in het dorp van mijn jeugd hoor, kom je nog flarden tegen van de tijd van toen. Zo hoorde ik een jongen u zeggen tegen zijn oma. Ik zag twee dames elkaar groeten en vrolijk goedemorgen wensen. Een buurman knipte een stukje extra en nam meteen de heg van zijn buren mee (die er nu ook weer netjes uitziet).
-
Ik denk aan de meneer van de garage die de man meteen van het probleem met zijn oude auto afhielp in plaats daarvoor een afspraak te maken. Ik zie nu mijn buurvrouw die, zonder dat daar om gevraagd is, haar auto even verplaatst zodat de vrachtwagen met spullen voor het nieuw te bouwen huis er beter langs kan. Ik zag van de week een auto, midden in de stad op een drukke weg, stoppen voor overstekende ganzen.
-
Het maakt me gelukkig die dingen te zien. Niet in precies de vorm waarin ik ze leerde maar in nieuwe en moderne vormen. De wereld is zo slecht nog niet zei ik in mijn vorig blog. Als je er voor openstaat is er veel moois te zien. En dat soort dingen houdt me overeind als ik denk aan alle narigheid op de wereld. Die dingen helpen me om zelf ook te blijven proberen de wereld wat mooier te maken. Vriendelijkheid, elkaar af en toe even begroeten, gewoon aardig zijn. Een glimlach kost niks. Maar maakt soms een wereld van verschil. Dagdag! :-)

16-07-2017

Lieve mensen, niet stoppen met dromen hoor. Hand-lettering op zondag! 


15-07-2017

Nu ik in mijn vorig bericht gedeeld heb wat er aan de hand is voel ik me toch een beetje opgelucht. Er kwamen veel lieve reacties op wat ik schreef. Maar ook wel in de enigszins 'kritische' sfeer. Zo van: waarom heb je dat nou niet eerder gezegd, dan hadden we rekening met je kunnen houden en zo. Lief, maar het is aan mij om te bepalen waneer je iets wel of wanneer je iets niet wilt delen toch? Het is lastig daar een evenwicht in te vinden. Wat voor jou fijn voelt, hoeft voor een ander niet zo te zijn. Als je het rustig uitlegt is er veel begrip gelukkig 


Gisteren had ik een afspraak met iemand. Het duurde drie jaar voor het zover was. Steeds kwam er iets tussen of gebeurde er iets waardoor het niet door kon gaan. Maar gisteren was het dan toch zo ver. Ik verrekte van de pijn maar wilde niet de spelbreker zijn en besloot een rollator van iemand te lenen. Niet echt elegant maar wel effe nodig en fijn dat het mocht. Ik moest namelijk een stukje lopen vanaf de parkeerplaats, daarna naar beneden over ongelijk straatwerk. Tricky want ik ben nogal wankel. 


Het was wel een grappige vertoning denk ik. Ik kwam aanrijden in mijn best wel 'hippe' knalrode auto. Haalde daar een rollator uit en ging daar zelf achterlopen. Ik zag sommige mensen echt kijken :-) Met zo'n ding vallen je ineens ook dingen op die je anders nooit zouden opvallen. Op en afritten bijvoorbeeld zijn soms best krap bij de trottoirs. Of ongelijk straatwerk in de binnensteden. Fietsen die slordig geparkeerd staan en waar je normaal gesproken niet eens op let, maar waar je met zo'n rollator maar net omheen kan.


Wel heel lief is het dan dat sommige mensen je willen helpen. Echt jongens, de wereld is zo slecht nog niet :-) Lang verhaal kort: ik was blij dat ik dat ding bij me had. Met ook nog een hip mandje om mijn tas in te doen. Maar daarvoor had ik dan weer niet de geschikte tas, want deze kon je er zo uithalen. Och, ik lach er maar hartelijk om want zo is het leven nu even in the twilightzone waarin ik me bevind. Door het met humor te benaderen kom ik een heel eind.



De afspraak wat superfijn. We deden een heerlijke High Tea die we bij lange na niet opkregen. Gelukkig was er de doggybag en is het vandaag nog een beetje feest hier. Ik zal later de foto's delen en het adres doorgeven. Een echte aanrader kan ik jullie vertellen :-) We kletsten heel veel tussen het lekkers door. Gelukkig bleef het onweer uit. Bij het weggaan hebben we afgesproken dat het nu niet weer zo lang gaat duren om elkaar weer te zien.



Eerder liet ik hier de stapels tijdschriften zien, weten jullie nog? Dit is wat ik er mee doe. Ik maak er onder andere enveloppen van. Mooie papiertjes van Hema of ergens anders in combinatie met uitgeknipte plaatjes, mooi washi tape en leuke ander kleine versiersels. Ik verkoop ze in setjes van tien in mijn winkeltje. Binnenkort zal ik ze ook op mijn Marktplaats winkeltje zetten. Maar voorlopig ben in daar nog druk met de verzameling oude Ansichtkaarten. Dat zijn er meer dan ik aanvankelijk dacht ;-) Het winkeltje van Tineke als je het leuk vind om er eens te gaan kijken.


Hoe is het weer bij jullie? Hier was er zeker geen code oranje. Eén donderklap en wat lichtflitsen. Af en toe een buitje maar ook dat valt reuze mee. Ik lees overal dat het in de rest van het land anders is. Mijn oude vader belde net dat het daar behoorlijk tekeer gegaan was. Ach, daar komt de kat van de overburen weer aan. Gezellig :-) Dagdag!

woensdag 19 juli 2017

14-07-2017

Toen ik deze foto bij het opruimen in de archieven vond bedacht ik me dat het nu misschien een geschikt moment zou zijn om mijn nieuws met jullie te delen. Even diep ademhalen nu maar en in het diepe springen. Ik heb er al eens meer met jullie over gesproken, wat deel je en wat niet. Misschien dat mijn ervaringen van de laatste tijd laten zien dat hier lieve mensen lezen aan wie ik best e.e.a. kan toevertrouwen. 


Hoe gaat het met je? Dat wordt me de laatste tijd vaak gevraagd. En dan is dat niet om de dingen die ik hier al eerder deelde maar omdat mensen die me tegenkomen op straat zien dat het niet zo goed met me gaat.


Of eigenlijk zien mensen me steeds minder hier in het dorp. Dat komt omdat ik niet meer zo goed kan fietsten en dat fietsen lukt niet meer zo goed omdat de kracht een beetje uit mijn benen weg is. Dan kun je niet goed op en af stappen. Of remmen als de situatie dat vraagt of uitwijken als er iemand op je pad komt. Heb ik geremd, dan is het heel lastig om weer op te starten. Als je niet meer kunt lopen of fietsen zonder er bij na te denken wordt het een dingetje en voel je je onzeker. Als je onzeker bent en bang om te vallen gaat dat juist gebeuren. Mijn knieën doen het dus niet meer.


Ik tob er al jaren en jaren mee. De laatste tijd is het zo pijnlijk dat ik werkelijk niet weet hoe ik de dag door moet komen. Alle therapieën zijn er op losgelaten en pijnmedicatie is ook geen optie meer. De laatste jaren hoorde ik steeds: je bent te jong voor een nieuwe knie en dan sukkelde ik maar weer door. Het was werkelijk heel bedroevend bij tijd en wijle.


Twee weken geleden had ik weer een ontmoeting met mijn orthopeed (de zoveelste) en is toch het besluit genomen om niet meer zo door te gaan. Ik ben nog steeds jong maar de dokter ziet ook wel dat ik aan het eind van mijn latijn ben. Ik sta nu op de wachtlijst en als alles goed gaat krijg ik in September in één operatie, twee nieuwe knieën. Als alles goed verloopt en ik de therapie daarna netjes volgt en dát ook goed gaat ben ik rond kerst een soort van nieuw mens.


Wie had ooit gedacht dat ik zou huilen van blijdschap bij het horen van dit nieuws. In de afgelopen twee weken heb ik me voor proberen te stellen hoe het is om geen pijn meer te voelen maar zal ik eens wat zeggen? Ik kan me er geen voorstelling meer van maken. Het is een heel gebeuren en het is niet iets waar ik naar uitkijk, maar zoals het nu gaat heb ik weinig kwaliteit van leven meer. Ik probeer nog steeds alles te doen maar het valt steeds zwaarder. Wie weet kan ik met kerst niet alleen de vlaggetjes op de paspop laten zien, maar kan ik de vlag gewoon uithangen. Voel ik me niet meer wankel als de popjes op de toren van Pisa maar kan ik gewoon antwoorden: het gaat goed met me, als mensen me het dan vragen als ze me zien in het dorp. Hoe fijn zal dat zijn?
-
En hier ben ik dus een paar dagen mee bezig geweest om aan jullie te vertellen. En was het nou zo heel erg moeilijk om het op te schrijven? Eigenlijk viel het mee en voel ik me zelfs een beetje opgelucht nu. Raar mens ben ik toch. Voor nu laat ik het hier even bij. Er zijn nog aardig wat weken te gaan voor het zover is. Andere verhalen mogen nu eerst verteld worden. Tot dan! :-)

13-07-2017

Ongeveer een uur geleden vertelde ik in mijn vorig bericht hoe warm het was en hoe benauwd. Inmiddels is de lucht hier helemaal dichtgetrokken en is het ook harder begonnen te waaien. De buien komen er aan. Ik zie iedereen hard naar huis fietsen want het eerste gerommel is in de verte hoorbaar. Zo snel kan het gaan. Ik hoor nu ook de bel van het zwembad (de wind staat deze kant op) en de zwemjuf zeggen dat iedereen uit het water moet. Ik vind de sfeer vlak voor een onweersbui altijd zo bijzonder, jullie niet? Het voelt altijd wat onrustig, gespannen en een beetje elektrisch.


Voor ik jullie vertel over buurman Sakr in Egypte laat ik eerst even de kuikentjes van mijn broer zien. Zijn ze niet schattig? Hij heeft me ook nog wel verteld van welk ras ze zijn maar dat ben ik al weer vergeten. Mijn broertje vindt het leuk om speciale kippen en eendenrassen te hebben. Hij is ook altijd met muizen in de weer. Dat vind ik dan weer wat minder maar toch zijn ook daar beestjes met hele mooie kleurtjes bij. Hij heeft ook duiven en ach er zit ook een eenzame zwaan. Zijn partner is doodgereden en hij komt elke dag even zijn verdriet vertellen en wat eten bij mijn broertje. Die zit dan op de bank aan het eind van zijn 'landgoed' en de zwaan komt dan naar hem toe. Het is hartverscheurend om te zien.


Vandaag een rommeltje aan foto's maar dat heb je met opruimen. Dan blijven er altijd dingen over die nergens bij passen. Mijn winkeltje is nu dicht maar ik verkoop nog wel op Marktplaats onder de naam Het winkeltje van Tineke. Op dit moment zet ik er elke dag nieuwe advertenties op. Geen handwerkjes maar allemaal oude ansichtkaarten van het dorp van mijn jeugd en van de rest van Nederland. Dubbele exemplaren uit een eindeloos grote verzameling. Misschien zit er iets leuks voor je bij. Het zijn leuke mensen, die kaartenkopers. Meest heren op leeftijd die je vriendelijk behandelen. Wat is vriendelijkheid toch fijn hè. Raar dat het je opvalt als iemand vriendelijk is. Dat zou niet zo mogen zijn. Maar goed.... ik zou vertellen over buurman Sakr. Drie jaar was hij mijn directe buurman in Egypte.


Als ik hem zou moeten beschrijven is dat lastig. Maar vrijwel iedereen kent de acteur Omar Sharif. Als je je die voor de geest haalt (of even googlen) dan nemen we hem als uitgangspunt. Buurman was wat langer en iets zwaarder rond de taille. Wel dezelfde mooie ogen en onweerstaanbare lach. Nu hebben jullie een beeld :-) Buurman was professor aan de universiteit van Tanta. Tanta ligt tussen Alexandrië en Cairo. Hij gaf daar nog twee dagen per week les. Terwijl hij toch al een flink stuk in de zeventig was. Ik vroeg hem ooit waarom hij niet met pensioen ging en dan zei hij altijd dat zijn studenten hem niet lieten gaan. Ze wilden nog steeds bij hem afstuderen. Een echte erudiete man. Een classicus. Een mooie trotse Egyptenaar die verdriet had van de achteruitgang van het land. De rommel, het vuil, de overheersende dominantie van de Islam, de armoe, het stof, de herrie. Het raakte hem.


Al op de eerste dag maakten we kennis met hem en zijn Griekse vrouw Helena. Ik weet nog goed dat ik met mijn eerste kopje thee naar buiten liep om het in de 'tuin' op te drinken. In januari, maar het was alsof de lente begonnen was qua temperatuur. Ik zat wat te soezen en te genieten tot ik me opeens een hoedje schrok van een raam wat bij de buren opengesmeten werd. Ik kan het niet anders noemen. Het was een daverende klap. Een hoofd met wild zwart haar keek me aan en vroeg (in het engels) of ik de nieuwe buurvrouw was. Ze wachtte het antwoord niet af en commandeerde me naar haar huis om kennis te maken. Ach Helena. Een echte Griekse. Beetje krakerige stem, commanderend, niet luisterend, altijd in de keuken, betweterig, maar wat een supermens. Ze was lerares Engels aan de Griekse school en heeft me in het begin met veel dingen geholpen.


Ik dronk de thee uit de Griekse bergen, daar waar zij vandaan kwam en maakte kennis met haar en haar man. Ze vielen elkaar voortdurend in de rede, schreeuwden soms zelfs naar elkaar, temperamentvol die twee culturen bij elkaar. Ik speelde regelmatig voor scheidsrechter want het vlamde nogal eens. In die tijd had je net die apparaten van Senseo en ik had er een meegenomen daar Cairo om af en toe een normaal bakkie koffie te drinken. Buurman was er dol op en als Helena dan lag te slapen in de middag kwam hij achterom door de tuin een kop Hollandse koffie drinken. Om overeind te blijven. Don't tell Helena. She won't like me doing this zei hij dan altijd. Ik dacht dat het was omdat ik vrouw was en een stuk jonger en blonder maar nee, daar zat hem het probleem niet. Het was voor Helena onbestaanbaar dat iemand koffie dronk en als dat al gebeurde dat het dan niet haar koffie was :-) Bijna drie jaar ging het zo en toen kwam ze er achter. Ze betrapte hem op heterdaad in een hoekje bij mij in de tuin. Eerst was ze boos maar later moest ze er ombedaarlijk om lachen. Het valt ook niet mee om met mij te leven zei ze grinnikend.


Een keer per week stuurde hij Mo om me uit te nodigen om thee te komen drinken. Helena ging dan winkelen met haar vriendinnen. Die was zijn verhalen meer dan zat denk ik. Bij de uitnodiging stelde hij me altijd dezelfde vraag... wat wil je vandaag weten? Ik mocht dan het onderwerp bepalen waar hij over zou vertellen. Voor iemand die dol is op geschiedenis fantastisch natuurlijk. En hij zei er altijd bij.... niets is onbespreekbaar. Mooi hè? O ja, dat was ook zo grappig. Ik kwam dan altijd via de tuinen aan de achterkant het huis binnen. Ik liep dan vervolgens door naar de woonkamer en vandaar naar de voordeur. Daar liet ik mijn neus even zien en dan kwam de bewaker van de straat op het trapje voor de deur zitten. Om mijn eer te bewaken. Mo was zo oud dat hij als er echt iets zou gebeuren het waarschijnlijk niet zag (staar) of hoorde (stokdoof) en kreupel maar zo wilden de heren het. Kom daar hier maar eens om :-)


We begonnen altijd met het inschenken van de thee. Daarna verdween Helena en zetten we ons neer. Halfdonkere kamer, een rammelende ventilator aan het plafond. De buurman in de grote stoel naast de tafel met lectuur en naslagwerken, overal boeken en dan begon hij te vertellen. Twee uur en soms meer lang en geen minuut had ik het gevoel dat ik me verveelde. Eerst in het Engels en toen mijn Arabisch beter werd, ook in het Arabisch. Ik mocht hem niet onderbreken (alsof ik dat wilde) en als het verhaal verteld was moest ik ook meteen weg. Dan was hij moe en wilde hij 'rusten' Ik zwaaide dan naar Mo. Mo zwaaide terug en ging verder met wat hij aan het doen was. Ik liep door de tuinen weer achterom naar mijn eigen huis en had aan het eind van zo'n sessie veel te vertellen aan de man tijdens het avondeten. Ik heb daar zoveel van geleerd. Ook om de Egyptenaren van nu wat beter te begrijpen. Om te ontdekken waar hun vriendelijkheid vandaan kwam. Over waarom het nu is en hoe dat gekomen is. 
-
Mooie herinneringen blijven achter. Weemoed ook. Omdat zij niet op Social media actief zijn kon ik bij terugkeer naar Nederland geen contact met ze houden. Bellen ging ook niet want ze vonden de telefoon verschrikkelijk storend en namen hem niet op. Ik heb ze veel brieven geschreven maar daar is er nooit een van aangekomen ben ik bang, want ik heb nooit meer iets van ze gehoord. Ze hadden een stuk grond in de Griekse bergen waar ze regelmatig naartoe gingen. Ik hoop maar dat ze daar wonen. Zouden ze tijdens de revolutie gebleven zijn? Ik hoop het niet. Maar dat weet ik dus niet. Soms denk ik aan ze. En denk ik aan de fijne tijd die we samen hadden. Zij horen voor mij bij de mensen die ik zie als schepen. Je vaart een poosje met elkaar mee en kiest dan weer je eigen andere koers. Zoals dat gaat in het leven. Ik heb geleerd daar vrede mee te hebben en het niet meer erg te vinden zoals ik eerder wel deed. 
-
De fotos in roze hierboven zijn voor- zij en achterkant van een fotoboekje wat ik van ze kreeg. Mooi geborduurd door de vrouwen uit de woestijn. Ik koester het en ben er zuinig op. 

12-07-2017

Ik vertelde jullie gisteren over het oude katje van de overburen. Zojuist kwam ze weer even buurten. Ik probeerde haar op de foto te zetten maar ze liet zich niet vangen in beeld. Ook wilde ze niet geaaid worden vandaag. Nadat ze een poosje op de tuintafel had liggen dommelen vertrok ze weer naar de overkant. Ze liep een beetje tobberig vandaag. Misschien had ze last van de warmte? 


Want tsjongejonge wat is het warm vandaag. Ik heb het gewoon een beetje benauwd als ik me inspan. Zelfs hier in het grote oude huis begint de temperatuur iets op te lopen. Gelukkig is er hier, niet ver van de zee, altijd een briesje dat voor een klein beetje verkoeling zorgt. Na al die jaren ben ik daar nog elke warme zomerdag blij mee.


Rond deze dagen beginnen de Hondsdagen. Genoemd naar het sterrenbeeld Grote Hond. De heldere ster Sirius van dat sterrenbeeld komt dan gelijk met de zon op en is dan niet te zien. In Nederland is deze periode gemiddeld de warmste van het jaar en bovendien warm en vochtig met flinke onweersbuien. Mijn moeder en oma waren altijd heel zorgvuldig met eten in deze periode. De etenswaren waren veel sneller bedorven. Mijn moeder en oma waren deze tijd van het jaar altijd druk met de moestuin. Twee moestuinen want wij hadden er een en opa en oma ook. Wat hebben die vrouwen hard gewerkt maar wat was het toch lekker om verse groenten te eten.


Ik kan me uit de jaren in Egypte nog herinneren dat buurman Sakr (hij die alles wist van de farao's) vertelde dat ze altijd een beetje bang waren deze tijd. Grappig, want ik dacht dat het fenomeen Hondsdagen echt iets Nederlands was. Een soort van oude volkswijsheid. Maar zij kenden het dus ook. Hij vertelde dat het water in de Nijl vroeger tijden in deze periode heel laag stond. Logisch want er verdampt nogal wat en dat de rivier niet genoeg water meer zou krijgen om de overstromingen te bewerkstelligen die in oude tijden nodig waren voor de vruchtbaarheid van het land. Oh, ik heb ineens heimwee naar die oude baas. Hij kon werkelijk waar, zo mooi vertellen.


Een paar keer in de week belde hij en nodigde me dan uit op de thee. Helena (zijn griekse vrouw) maakte dan heerlijke thee voor me en verdween vervolgens met haar vriendinnen om te gaan winkelen. Zij had alle verhalen al 1000 keer gehoord :-)))) Ik zal het verhaal volgende keer vertellen anders wordt dit bericht te lang. Jullie zien ondertussen een gedeelte van de heel veel bladwijzers die ik tekende voor mijn winkeltje. Ze waren erg populair. Het staat op m'n lijstje om er nog weer eens een serie van te maken. Het is zulk leuk werk. Sterkte met de warmte! Dagdag!

dinsdag 18 juli 2017

11-07-2017

Onze overburen zijn met vakantie en hoewel er goed voor de kat gezorgd wordt, heeft ze toch wat meer behoefte aan gezelschap. Nu ik met het mooie weer het raam omhoog geschoven heb, komt ze regelmatig even buurten. Het is al een heel oud beestje en dat is te zien aan haar vachtje. Het is niet meer zo mooi dik als in de tijd dat ze hier kwam wonen many moons ago. Ze wordt ook wat magerder de laatste tijd. 


Ze komt altijd via de koninklijke weg. Door het hek. En dan niet via de opening zoals wij ook binnenkomen, maar altijd door de zijkant en ook altijd (voor haar) aan de rechterkant. Ze wandelt dan rustig het pad op. Soms loopt ze meteen verder maar ook gebeurt het wel eens dat ze eerst even wat blijft soezen in het zonnetje en heel soms blijft ze een poosje liggen op het gras :-)


Ze is al oud en springt niet meer zo hoog. Via de stoel springt ze op de tuintafel en vandaar via de rugleuning van een andere stoel, hups... zo in het raamkozijn. Ik heb nog van die heerlijk brede vensterbanken waar ze in kan liggen.


Ze zit me daar dan een poosje te observeren en als zij vindt dat het tijd is voor aandacht, gaat ze heel zachtjes en een beetje krakerig miauwen. Zo grappig. Als ik dan net doe of ik haar niet zie, zet ze een tandje bij. Meestal kan ik haar niet lang weerstaan en aai ik haar even via het raam. Mijn tafel staat nu weer voor datzelfde raam. Dat wisselt hier met de dag. Gek genoeg komt ze bijna nooit als het raam dicht is. En ook komt ze nooit naar binnen. Ze hoeft daar niet eens moeite voor te doen en de vensterbank binnen is veel comfortabeler dan die buiten. Maar nee...


Als ik aan een pauze toe ben, loop ik wel eens naar buiten om wat met haar te praten en dat vind ze soms wel en soms niet goed. Op een goede dag mag ik haar aaien en wat tegen haar zeggen en soms praat ze ook terug, maar er zijn ook de knorrige dagen. Dan gaat ze meteen weg als ze ziet dat ik opsta. Wonderlijk toch hoe anders katten zijn dan honden. Ik ben echt een hondenmens maar katten vind ik toch zeker ook heel erg leuk.


Ze zijn zo mysterieus en eigenzinnig. Misschien dat ik dat het leukst aan ze vind. Ik kan echt genieten van dit lieve, wat rommelige lapjeskatje van de overkant. Ze is een geweldig lief buurvrouwtje :-)

10-07-2017

Voor dit blog heb ik alle foto's van 'papier' bij elkaar gezocht die er nog in het archief te vinden waren. Laat ik het maar meteen zeggen: ik hou van papier. Papier met letters in de vorm van tijdschriften en boeken zijn mijn favoriet. Op de foto hieronder zie je een rijtje Mollie Makes in het kastje staan. Toen het eerste nummer uitkwam waren wij in Engeland op vakantie. Ik koop altijd veel tijdschriften als we in Engeland zijn. Ze hebben daar altijd veel leuks. Ik nam een abonnement voor een jaar en verlengde dat ook nog een keer. Daarna vond ik het tijd voor weer wat anders. 


Intussen is er ook een Nederlandse versie verschenen van dit mooie tijdschrift. Ik herinner me nog dat er elke maand een klein cadeautje bijzat. Ik heb nu al in geen tijden een Mollie gekocht. Ik weet eigenlijk niet waarom niet. In het algemeen koop ik minder papieren tijdschriften de laatste jaren. Op de Mollies hierboven ligt een slinger van restjes Hema papier. Ik vind dit de allerleukste slingers om te maken. Zo simpel, maar ik word er buitengewoon vrolijk van.


Naast de tijdschriften ook nog een leeg flesje van, ik denk, AH vruchtensap. Ik haakte er een jasje omheen met restjes katoen. Op de foto hierboven een lief slingertje. Zo heb ik er eindeloos veel gemaakt. Kleine losse ornamenten en die verbinden met elkaar. Ik verkocht ze regelmatig (en nog steeds trouwens) in mijn winkeltje. Ze wegen niet veel en zijn dus leuk om op te sturen. Ook plak ik ze wel eens aan het voeteneind van het bed van iemand die langdurig in het ziekenhuis ligt. Bij het afscheid van een collega is het leuk zo'n slingertje aan de laptop te hangen. En zo zijn er nog veel meer toepassingen te vinden. Je kunt er vast wel een paar bedenken.


Hier nog een keer de slinger. Ze veranderen voortdurend. Soms haal ik er een stuk af als ik dat nodig heb. Als ik weer wat stroken papier heb, plak ik er weer een stuk aan. Een nooit eindigend werkstuk dus. Ik ben ondertussen ook voor de zoveelste keer de boekenkast aan het opruimen. Nu de kleintjes groter worden moet er een andere indeling gemaakt worden. Ik ben daar nu weer mee begonnen. Volgende week komen er als het goed is weer een paar logé's :-) Zo is de boekenkast, net als de slingers ook een nooit eindigend werkstuk.


Tien grote planken groot en toch nooit ruimte. En dan heb ik het alleen nog maar over de reguliere boeken en de specials, zoals ik ze noem. De boeken zoals die hierboven. Oude gouden boekjes. Sommigen zijn best zeldzaam. Inmiddels is de verzameling al weer wat verder uitgebreid. Echt oude gouden boekjes vind je in de kringloopwinkels niet veel meer.  Ja en dan het andere papier: de tijdschriften. Hele stapels zijn er hier in huis te vinden. Ze liggen op de piano. Dat die er nog niet onder bezweken is is een klein wondertje. Vriendinnen en de kinderen sparen ze voor me. Anders zouden ze ze weggooien. Voor elk ingeleverd tijdschrift, geef ik een mooie envelop terug. En dat vindt iedereen altijd leuk.


Ik knip en scheur wat af. Om het overzichtelijk te houden sorteer ik alles wel meteen hoor. Mooi papier gaat in een bakje om er enveloppen van te maken. Plaatjes knip ik uit en doe ik meteen per soort in een doosje. Als ik ze dan nodig heb, hoef ik ze alleen maar te pakken. De dingen die ik niet gebruik, gaan alsnog in de papier-kliko natuurlijk.


Zo ben ik af en toe een klein recycle-centrum maar oh wat heb ik daar lol in. Dochter liet weten dat er al weer een flinke stapel Linda's voor me klaar ligt. Vriendin belde dat ze haar boekenkast opgeruimd heeft en een leuke stapel kinderboekjes voor me heeft om aan de kleintjes voor te lezen. Hoe leuk is dat? Ja, we zijn hier dol op papier. Om in te lezen, om er mee te knutselen, om er op te tekenen. Heerlijk!

09-07-2017

Handlettering op zondag. Iedere dag is een klein leven. Ik ga proberen dit in de praktijk te brengen. Volgens mij is dat heel bijzonder :-)


08-07-2017

Ik was laatst in een kringloopwinkel. Zo'n echte, waar nog wat te snuffelen en ontdekken valt. Hier in Westland, waar ik nu woon, zijn de kringloopwinkels keurig netjes en alles staat gesorteerd op kleur en soort. Bijna mooier dan in sommige winkels waar je nieuwe spullen kunt kopen. Er is zelfs een kringloop waar je bij de ingang bijna al kan zien of er iets van je gading bij zit zo overzichtelijk en praktisch is die ingedeeld.


Een grote groep vrijwilligers zorgt dat alles piekfijn in orde is. En denk maar niet dat je na een bezoek aan deze kringloopwinkels je handen wilt wassen hoor. Welnee, zeker niet. Alles is netjes schoon. En een omzet dat ze halen elke dag! Ik sta er versteld van. Steeds zie ik een overzicht in de plaatselijke krant met alweer grote cheques voor allerlei goede doelen. Hulde voor de vrijwilligers want er wordt heel hard voor gewerkt.


Er is iets wat me wel opvalt de laatste tijd. Een nieuw fenomeen om het maar zo te noemen. In Westland is er nu in elk dorp een kringloopwinkel. Dat is mooi. Dat is fijn. Want er worden veel goede doelen mee geholpen. Maar wat me nu opvalt is dat sommigen geen speelgoed, puzzels en spellen meer willen hebben. Waar je vroeger al je spulletjes (mits goed en in orde) daar kon brengen, worden nu sommige dingen geweigerd. Zo ook hier bij de kringloop in mijn dorp. Daar kon je zo lekker rommelen tussen de speelgoedjes. Of bij de puzzels en spellen. Ik heb daar echt leuke ontdekkingen gedaan maar dat kan nu niet meer helaas. Geen speelgoed meer.


Het was altijd wel een rommelig hoekje, daar bij het speelgoed, dat wel. Misschien dat de vrijwilligers er een beetje klaar mee waren om het op te ruimen. Dat zou ik me goed voor kunnen stellen. In plaats van speelgoed, staan daar nu de boeken en die krijgen nu veel meer ruimte. Je hoeft niet meer in het smalle padje te kijken of je iets moois kunt ontdekken. Alles staat nu gesorteerd en ziet er veel overzichtelijker uit. Hoe zei Johan Cruijff dat ook altijd? Elk nadeel hep se foordeel of zoiets? :-) Geen speelgoed maar wel veel meer en mooier uitgestalde boeken.


Het moge duidelijk zijn dat ik de knikkers die jullie op de foto zien, niet vond in de schone winkels hier in de buurt en ook niet in de kringloop bij mij in het dorp. Ik vond ze 'onderweg' naar mijn vader. Ik probeer daar elke week naartoe te gaan en neem dan steeds een andere route. Het is zó fijn om door de polder van mijn jeugd te rijden. Ik verheug me er steeds weer op. En in een van de dorpen daar, in de plaatselijke kringloop, vond ik deze knikkers.


Voor 50 cent mochten ze mee naar huis. Samen met nog wat leuke andere boeken en rommeltjes. In eerste instantie dacht ik dat het gewone knikkers waren maar dan in leuke kleurtjes, maar toen ik ze uitpakte bleken er magneetjes in te zitten. Is dat niet leuk? Ze zijn uit de jaren tachtig denk ik en het is echt zo grappig om er mee te spelen.


Op te foto's lijken het net snoepjes vind je niet? Of armbandjes. Het zouden kralen kunnen zijn. Oh, wat hou ik hier toch van. Zomaar spelen met je handen en ondertussen je hersens laten werken. Nadenken over wat gaat komen. De grote veranderingen die gaan komen. De gevolgen die daar weer aan vast zitten. Zodra er meer dingen duidelijk zijn ga ik er jullie hier over vertellen.


Ik hoor de klok van de toren van de kerk op het plein in het dorp 11 uur slaan. Ja, de ramen staan weer open en dan kan ik hem horen. Tijd voor een tweede kop koffie en daarna wat boodschappen. Ik wens jullie allemaal een fijne dag en eh.... vergeet niet te spelen ;-) Dagdag!