zondag 19 november 2017

Eind van de maand oktober...

Dinsdag 31 oktober. De laatste dag van de eerste volle maand na de operatie. Wat een maand was het zeg! Er gebeurde angstig weinig en tegelijkertijd weer zo heel erg veel. Ik deed er verslag van hier op mijn blog. Als ik teruglees is het allemaal wel persoonlijk maar gek genoeg vind ik dat niet erg meer. Ik word er regelmatig op aangesproken achter de schermen dat ik dat misschien niet doen moet. Privacy en zo. Vroeger (lees: bij mijn vorige blogs) zou ik me daar wat van aangetrokken hebben maar dat is gelukkig verleden tijd. Dit is mijn blog en mijn manier van schrijven. Waarom zou ik dat willen veranderen? Omdat iemand anders dat wil? Omwille van mijn privacy? Ach, dat is toch mijn eigen afweging. Laat me maar. Ik vertel echt alleen maar wat ik vertellen wil en zeker meer dan driekwart van wat gebeurt vertel ik niet. Ik schrijf zoals ik dat wil en over de onderwerpen die ik wil. Gallas! Gallas is een woord wat ik nog veel gebruik. Ik leerde het op Arabische les toen ik in Egypte woonde. Het betekent zoiets als basta. Of genoeg zo. Het is een woord wat je gebruikt als je een eind aan een discussie wilt maken. Gallas dus, haha. 


Vandaag is mijn nichtje jarig. De dochter van mijn broertje. Ze woont samen met haar vriendje en viert haar verjaardag niet meer thuis. Ik kan nog niet naar haar toe maar dat ga ik zeker doen als ik weer wat uit de voeten kan. Ze woont op hetzelfde dorp als mijn vader en dat vind ik altijd een veilig idee. Iemand uit de familie kan dan heel snel bij hem zijn als er wat gebeurt. Ze zijn dol op elkaar trouwens. Volgens mij is bijna iedereen dol op mijn vader terwijl hij toch heel uitgesproken kan zijn. De verjaardag moet dus nog even wachten. Gelukkig kan ik al wel naar de brievenbus lopen en stuurde ik haar een mooie kaart :-) Het is vandaag ook Halloween maar daar heb ik niks mee. Ik denk dat het met Halloween net is als met Sinterklaas. Je moet er mee opgegroeid zijn. Wat vinden jullie? Vieren jullie het? De traditie van Sint Maarten ken ik wel maar ik woonde nooit in een streek waar het gevierd werd.


Deze laatste dag van de maand laat ik jullie weer een werkstuk van mijn hand zien. En weer is het een col. Dekentjes heb ik genoeg en dit is een niet al te zwaar werkstuk om op schoot te hebben. Ik gebruikte twee bollen garen van Wibra genaamd Bianca van 100 gram per stuk. Looplengte ongeveer 260 meter per 100 gram. Kosten € 1,70 Ik haakte tot het garen op was en gebruikte het laatste stukje draad om het begin aan het einde vast te naaien. Ondertussen ben ik al weer aan een nieuwe col begonnen. Het is fijn om weer wat onderhanden te hebben. Je legt het weg als je geen zin meer hebt of moe bent en je kunt het ook weer oppakken als dat nodig is. Toch? Het patroon vond ik op internet. Pinterest was het volgens mij.


Morgen wordt een spannende dag want dan ga ik voor nacontrole naar de dokter die me geopereerd heeft. Ik ben benieuwd wat hij er van vindt :-)

Therapie...

Maandag 30 oktober. Ik merk dat het lastig is om een beetje onderhoudend te schrijven over de dingen die ik hier meemaak. Simpelweg omdat er niet veel gebeurt. De grote stappen die ik in de eerste weken maakte, maak ik nu niet meer. Het vlakt een beetje af en is eigenlijk meer van hetzelfde. Ik heb echt stap voor stap weer moeten leren lopen. Dat lopen gaat steeds beter in de zin van het lopen van een afstand. Nu is het zaak dat door te trekken en om mooier te gaan lopen. Mijn linkerbeen geneest heel anders dan het rechter. Er blijft meer vocht in zitten, voelt strakker aan en ik kan het niet zo goed buigen. Ook heb ik er veel meer pijn aan. Dat maakt dat ik de neiging heb om met de knie op slot te lopen. Dat is minder pijnlijk maar niet goed natuurlijk. Ik moet me bij iedere stap er van bewust zijn dat ik dat niet doe. Het linkerbeen moet echt goed opgetild worden. Overdreven voor mijn gevoel en dan zie ik in de spiegel in de oefenzaal dat het nog niet een gewoon loopje is. Ik zeg steeds tegen de therapeut dat het lijkt of mijn printplaat kapot is. Dingen die je automatisch doet, zoals lopen, daar moet ik echt over nadenken. Het hoort erbij volgens hem. 


Traplopen kan ik ook weer. Daar vertelde ik al eerder over. Eerst deed ik dat met mijn beste been, daarna trok ik het andere been bij. Zo kwam ik in een soort van merkwaardig gang naar boven. Nu mijn bovenbeenspieren weer sterker worden verandert dat langzaamaan en lukt het me om tot halverwege de trap om en om mijn voeten neer te zetten. Zoals iedereen de trap oploopt. Dat kost veel kracht en duurt erg lang maar het lukt wel. Ik kan me nog steeds niet voorstellen dat er ooit een dag komt dat ik de trap weer op kan hollen :-)


En zo zijn er meer dingen die ik weer kan. Allemaal kleine dingetjes die voor Mij heel groot zijn maar voor jullie niet echt interessant om te lezen. In de komende weken zal het accent langzaam verschuiven verwacht ik. Als mijn wereld groter wordt en de therapie vordert zal er op een dag een kantelpunt komen. Voor nu ben ik intens dankbaar voor wat ik allemaal al wel weer kan. Dank voor jullie aanmoedigingen op wat voor manier dan ook maar. Hier bij de reacties bijvoorbeeld. Ik lees ze allemaal zorgvuldig. Ik dank jullie voor jullie mailtjes met lieve woorden. Dank voor de kaarten die jullie sturen. Voor de dikke enveloppen gevuld met moois ach.... het ontroert me en doet me zo goed allemaal. Echt! Dikke pluim voor jullie. Dank dank dank.

Schone zus...

Zondag 29 oktober. Op zondag laat ik altijd borduurpatronen zien van de ontwerpers van Hugs 'n Kisses. Die passen goed bij wat ik vandaag wil schrijven. Ik kreeg namelijk ook hugs and kisses en wel van schoonzus en zwager die op visite kwamen. Schoonzus is een oudere zus van de man en zij hadden me voor het laatst gezien toen ik nog in het ziekenhuis lag. Dat was al weer even geleden en ze wilden wel eens weten hoe het er nu mee was. 


Natuurlijk hadden we elkaar al gesproken via de telefoon en via Whatsapp maar elkaar in het 'echt' zien is zoveel leuker. Het was een koude middag en dan is het voor mij lastig op temperatuur te blijven. Daar heb ik al een paar jaar last van. Het heeft te maken met de pijn van de reuma. Die trekt dan zoveel energie weg dat het lijkt alsof mijn thermostaat het niet doet. Na de operatie is het erger geworden. Toen schoonzus en haar man kwamen vonden ze me onder een dekentje. En eerlijk gezegd schrokken ze daar een beetje van. Maar dat misverstand werd gelukkig snel opgelost :-)


Het werd een genoeglijk samenzijn. Het is altijd leuk met die twee. Ze hebben een brede belangstelling en we kunnen over veel onderwerpen praten. De jonge timmerman waar ik wel eens over schrijf is hun oudste zoon. Hij maakte de mooie ramen in slaap- en studeerkamer. Die met het glas-in-lood. Ze bleven om een hapje mee te eten en ook dat was erg gezellig. Daarna was het uit met de pret wat mij betreft en voor hen tijd om weer naar huis te gaan. Ze wonen niet naast de deur.


En waarom laat ik nu die plaatjes van de bloemen zien? Omdat ik eerst in het ziekenhuis al mooie bloemen van ze kreeg en de afgelopen stuurden ze zelfs bloemen via de post. Mijn eigen zus is de allerliefste van allemaal maar deze schoonzus voelt ook als een eigen zus. Niet om wat ze geeft aan bloemen of andere dingen maar om wie ze is. Een bijzonder mens en ik ben zo blij met haar :-)

Bazaar...

Zaterdag 28 oktober. Elke dag probeer ik mezelf te motiveren om in beweging te komen en te blijven. Ik doe trouw mijn oefeningen drie keer per dag en dat valt me zwaar omdat sommige oefeningen gewoon niet leuk zijn en echt pijn doen. Ik ga trouw twee keer per week naar de oefenzaal van de fysiotherapeut en hoewel ik dat echt niet leuk vind (ook vanwege de pijn) weet ik dat het goed voor me is en doe ik het zonder morren. Nou, soms mor ik heel zachtjes hoor ;-) Het wandelen buiten geeft me meer problemen. Niet het lopen op zich maar de afstand die ik kan afleggen. Ik ken de straten uit mijn hoofd. Weet welke tegels er schuin liggen, hoeveel blaadjes er van de boom vallen, wie er overdag thuis is en wie niet enz enz. Ik kom nog niet ver, loop noodgedwongen vaak dezelfde route en dat maakt het een beetje saai. Maar vandaag niet. Vandaag had ik een Doel! Hoe leuk is dat! 


Er was namelijk bazaar in de Ontmoetingskerk hier vlakbij. De kerk van de Gereformeerden zoals hij hier genoemd wordt. Dat dat al verschillende jaren niet meer zo is maakt niet uit. Ik ga er elk jaar even kijken. Het is er nog zo 'ouderwets' gezellig. Met een rad van avontuur, een plantenhoek, een kraam met allerlei leuke zelfgemaakte creatieve spulletjes waar altijd wel iets leuks te vinden is. Je kunt er spelletjes doen en wat ik zelf heel leuk vind is dat er een grote rommelmarkt is. De bazaar duurt meerdere dagen en aan het eind, bij het scheiden van de markt, kun je voor 7,50 euro een vuilniszak kopen en die helemaal vullen met 'rommel'. Nou dat is me een feestje hoor. Je wilt niet weten wat mensen allemaal mee naar huis slepen :-)


Ik zie het met veel plezier van een afstand aan. Want op dát moment kun je mij in de boekenhoek vinden. Ze hebben er altijd enorm veel boeken te koop. Dit jaar kocht ik wat mooie atlassen om enveloppen van te maken. Oh en nog wat Nijntje boekjes die ik spaar voor mijn twee Zuidafrikaanse kleinzoontjes. Die worden tweetalig opgevoed en zijn dol op Nijn. Als ik naar huis ga koop ik altijd een zak oliebollen bij de oliebollenkraam bij de uitgang van de kerk. Krakend vers en zo lekker dat ik elk jaar weer spijt heb dat ik er niet meer gekocht heb :-)
-
Foto's zijn niet van mij. Ik ben niet goed in het fotograferen van eten. Ik leende ze via Google.

Oppas ouma...

Vrijdag 30 oktober. Omdat ik het nog niet zo heel fijn vind om lang alleen te zijn (er kan immers van alles gebeuren nu ik nog zo wankel ben) en de man het het niet fijn vindt om mij zo lang alleen te laten (hij was vandaag meer dan 150 km van huis) komt er bij zulke gelegenheden iemand op me passen. De ene keer is dat mijn oude vader, soms is het mijn zoon maar dit keer kwam mijn kleinzoon met zijn moeder (onze oudste) op mij passen. Was met dat even gezellig! Hij is anderhalf en leert langzaam aan wat praten. Zo noemt hij mij net als zijn Zuidafrikaanse neefje ouma. De ZA vorm van oma. We vinden het allemaal wel grappig. Hij heeft veel interesse in mijn grote littekens en bijbehorende pleisters. Roept ook steeds terwijl hij op de wonden wijst: ouma au au. En ja dat doet het zeker.


Het fijne van het bezoek van zo'n klein mannetje is dat het veel afleiding geeft. En dat het even niet om mij draait. Als je zo lang in je eentje thuiszit begin je jezelf soms wel eens zielig te vinden :-) Hij gaat gewoon zijn eigen gang. Eet een appeltje, gooit de speelgoedmand leeg en knuffelt als Hij daar zin in heeft. En dat is graag en veel. Dat hij nu niet op schoot kan bij ouma geeft niks. Hij kan heel goed op de stoel klimmen en komt gezellig op de leuning zitten. Het enige nadeel is dat deze oppas ver weg woont en vroeg naar bed gaat. Na het avondeten vertrokken ze alweer. Veel te snel want het was zó gezellig. Gelukkig had zijn mama een grote stapel tijdschriften voor me meegenomen. Daar kon ik wel weer even mee vooruit. Jippie! :-) 

zaterdag 18 november 2017

Tot hier ben ik gekomen...

Donderdag 29 oktober. Vandaag is het precies vijf weken geleden dat ik geopereerd ben. Elke donderdag tel ik er weer een week bij. Voor de operatie had ik me voorgesteld dat ik met zes weken alles wel weer zou kunnen. En ook al zeiden alle doktoren, verpleegkundigen en therapeuten dat dat geen realistische gedachte was, wilde ik het niet geloven. Nu ben ik vijf weken verder en kan in nèt tot het centrum lopen. Van mijn huis naar het plein in het midden van het dorp is maar een paar honderd meter. Ik moet de plannen van voor de operatie maar bijstellen denk ik ;-)


Vandaag was ik een vrouw met een missie. Ik wilde graag kaarsen kopen bij Xenos in het winkelcentrum. Hier 400 meter vandaan. Dat zou wel moeten lukken volgens mijn berekening. Waar ik geen rekening mee had gehouden was dat ik gisteren eigenlijk te veel over mijn grenzen gegaan was. En dat ik dat vandaag zou moeten bezuren. Toch heb ik doorgezet. Meters maken is echt de beste genezing. Samen met de oefeningen en voldoende rust.


Ik besloot te zien hoever ik kwam. Lukte het niet, dan zou ik omdraaien. Heel rustig liep ik er naartoe. Zo rustig dat ik zelfs ingehaald werd door bejaarde heren en dames. Dat was wel grappig trouwens. Door mijn straatje, over de brug, langs de fietsenmaker die me elke dag aanmoedigt en daarna langs de winkel van Beter Horen. Steeds kon ik ergens naartoe lopen. En zo stak ik de straat over om naar de winkel. Het lukte wonderwel. Ik kocht twee mooie kaarsen en een zak waxinelichtjes voor de gezelligheid. Deed ze in het mandje van de rollator en besloot even te rusten voor ik terug naar huis zou gaan.


De terugweg verliep in omgedraaide volgorde hetzelfde en ik was blij weer thuis te zijn. Helaas kan ik mijn middagdutjes wel vergeten. Naast onze buren wordt een nieuw huis gebouwd en ze zijn nu met graafmachines de tuin aan het aanleggen. Dat is nog niet alles want naast het nieuwe huis stond een oud veiling gebouw uit 1903. Dat wordt met de grond gelijk gemaakt. Hier in Westland houden ze niet van oude dingen. Ik kan niet anders zeggen dan dat dat heel netjes gebeurt. Ik loop zo langzaam dat ik tijd genoeg heb om goed te kijken. Zeer methodisch en ordelijk wordt soort bij soort gelegd. Is er genoeg puin dan komt er meteen een vrachtwagen om het op te halen. Ik heb respect voor de arbeidsethos van de kraanmachinist. Hoe noem je zo'n sloopmachine eigenlijk? Hij begint om zeven uur in de ochtend en stopt pas weer 12 (!) uur later. Tussendoor neemt hij nauwelijks pauze. Horen en zien vergaat je. Het is steeds hetzelfde geluid. Vooruit rijdend hoor je de motor en als hij achteruit rijdt de motor en de piepjes van het achteruit rijden. Ik word er horendol van. Normaal valt  je zoiets niet zo op maar nu.... het lijkt wel of ik alles dubbel zo duidelijk hoor. Slapen lukt dus niet helaas. Ach, misschien is dat ook niet zo erg. Het is immers al vijf weken na de operatie :-)


Ik vergat nog te zeggen dat ik in mijn vorig blogje foto's liet zien van mijn quilts. Dit keer heb ik weer een paar foto's toegevoegd. Het was zo leuk om ze te maken destijds. Ik heb er veel plezier aan beleefd. En toen ik de foto's weer tegenkwam dacht ik.... weet je wat? Ik deel ze met jullie Bij deze gedaan. Dagdag! :-)

De kerk, de buren, de beek en de peut...

Woensdag 25 oktober. Vandaag was een goede dag. Ik had redelijk goed geslapen en buiten was het lekker weer. Tijdens mijn dagelijkse wandelingen probeer ik steeds een stukje verder te lopen en vandaag besloot ik naar het plein in het midden van het dorp te gaan. Op woensdag is daar markt en wie weet, na wat rusten op het zitje van de rollator, zou het lukken daar een klein rondje te maken. Het ging precies tot het plein maar toen was de energie helemaal op. Gelukkig zag ik dat de kerk open was en er een kopje koffie klaarstond voor me. Nu weet ik dat deze kerk ook een paar boekenkasten heeft staan en wie weet kon ik daar even in snuffelen. Na een goed gesprek met een paar toeristen die ook in het gebouw liepen, keek ik even in de boekenkast maar er was niks van mijn gading bij. Via een andere route liep ik naar huis terug. Ik was heel heel erg blij dat ik weer thuis was. Eigenlijk was het nog net even te ver. 


Na al dat buiten zijn was het wel goed rusten na de lunch. Ik sliep niet echt maar het was fijn om even te liggen. De middagwandeling heb ik aan me voorbij laten gaan want ik zou naar therapie. Daar viel het niet mee. Ik was behoorlijk stijf van de ochtendwandeling. Gelukkig mocht ik volstaan met een lichte training. Maar wel met de belofte dat ik mijn huiswerk goed zou maken. En natuurlijk beloofde ik dat.


Het was tijd voor het avondeten en als verrassing leek het me leuk om met de man een hapje te eten bij het restaurant in het dorp waar ook de fysiotherapeut woont. Dat vond hij een geweldig idee. Moeizaam ging ik in de auto en in de buurt van het restaurant er met nog meer moeite weer uit. Gelukkig kon ik de krukken gebruiken om op koers te blijven. Omdat het voorheen nooit een probleem was om een tafeltje te vinden had ik niet gereserveerd. Beetje dom was dat want het zat er tjokvol. Jammer. Dus maar weer omgedraaid en terug naar de auto gestrompeld. Want dat was het zo ongeveer.


Zullen we naar de Haagse Beek, stelde de man voor. Je hebt je er zo op verheugd om er weer eens even uit te zijn. Daar kunnen we voor de deur parkeren, hoef je niet ver te lopen en zijn de stoelen ook fijn om op te zitten. Zo gezegd, zo gedaan. We reden naar Kijkduin, vonden inderdaad een plaatsje voor de auto en kregen een bordje met lekker eten geserveerd. Maar... ik was van alle avonturen die dag eigenlijk te moe om er van te genieten. Bovendien waren de stoelen net iets te laag. Iets wat je normaal nooit merkt maar nu ik zo gevoelig ben op de benen, merk ik dat des te meer. Veel vreugde beleefde ik er niet aan helaas. Maar we waren er toch even uit en dat was heel fijn.


Het hele dagen thuis zijn, niet kunnen gaan en staan waar ik wil en mijn beperkte actieradius beginnen me steeds meer op te breken. Ik mag er niet over zeuren want het gaat hartstikke goed naar omstandigheden. Maar moet een mens niet altijd wat te wensen hebben? Thuisgekomen ben ik meteen naar bed gegaan. Ik was helemaal aan het eind van mijn energie. Maar ik had het wèl gedaan :-)

Haak maar in...

Dinsdag 24 oktober 2017. Zo hier en daar pak ik weer een brei- of haakwerkje op. Lekkere simpele werkstukken waar ik mijn aandacht niet al te veel bij hoef te houden. Soms is het ook helemaal niet nodig om een moeilijk patroon te haken omdat het garen van zichzelf al mooi is. Zo ook met het garen dat ik voor deze col gebruikte. De draad verloopt van kleur en dat geeft een mooie effect.


Ik heb dit garen twee jaar geleden gekocht bij Wibra. Het heet Bianca en kost 1,79 euro. Op een bol zit 100 gram en ik heb twee bollen gebruikt. Ik haakte door tot het op was. De lengte is 1,50 meter en de breedte iets meer dan 0,30 meter. Begin en eind heb ik aan elkaar genaaid toen ik klaar was met haken. Je kunt de col een of meer keren omslaan maar ook kun je hem enkel over de schouders dragen als een soort stola.


Ik haakte op het ook een aantal lossen. Niet geteld maar gewoon een sliertje tot ik vond dat het lang genoeg was. De eerste toer haakte ik allemaal stokjes. Om te voorkomen dat het begin kromtrekt gebruik ik voor de opzet-lossentoer altijd een haaknaald met die een half of heel nummer dikker is. De tweede toer haakte ik een stokje op een stokje van de vorige toer en daarna een losse. Ik sloeg een steek over en haakte daarna weer een stokje op een stokje van de vorige toer. Dat zie je op de foto als gaatjes. Zoals je ziet is het een patroon van niks maar het haakt heerlijk weg.


Lange tijd dacht ik dat ik het plezier in handwerken verloren was maar langzaamaan komt het terug. Ik denk er niet te veel over na maar ben gewoon begonnen. Al doende komt de zin in weer terug. In een later stadium stap ik dan wel over naar andere patronen. Voor nu was dit goed genoeg. Over het eindresultaat ben ik niet heel erg ontevreden. Hij is best leuk geworden toch?

vrijdag 17 november 2017

Afscheid van een tijdperk...

Maandag 23 oktober. Vandaag wordt mijn vriendin aan haar knie geopereerd. Ook zij krijgt een nieuwe prothese. Aan een kant zodat ze gelukkig nog een goed been heeft om op te staan. Dat maakt het proces niet minder pijnlijk maar wel iets gemakkelijker en daar ben ik dankbaar voor. Ze wordt als eerste vandaag geholpen en in gedachten ga ik mee met haar de operatiekamer in en wens ik haar sterkte voor straks als ze aan haar revalidatie gaat beginnen. Gelukkig woont ze in een appartement waar alles gelijkvloers is en hoeft ze geen bed van de thuiszorg zoals hier het geval is. Want dat is toch niet zoals je eigen bed hoor. 


Ik slaap nu al weer een paar dagen boven en eigenlijk gebruikte ik het bed van de thuiszorg alleen nog voor het middagdutje. Als een soort van luxe om niet nog een keer extra het pijnlijk proces van het traplopen te vermijden. Het is echt nog een 'dingetje' om naar boven te lopen maar het gaat elke keer wel een beetje gemakkelijker. Vandaag viel het besluit om de thuiszorg te bellen om het bed op te komen halen. En eerlijk gezegd vond ik dat een emotioneel moment.


Aan de ene kant is er de herinnering van de eerste dagen en weken dat ik hier lag. Midden in de hal, naast de trap waarvan ik zo vaak dacht dat het me nooit meer zou lukken die op te komen. Aan de ander kant de keuken met alle luchtjes waar ik zo gevoelig voor was. Ook dat gaat elke dag een stukje beter nu ik gestopt ben met die malle medicijnen. Ik heb bovenstaande foto genomen vanuit de keukendeur. Ik zie het slingertje waar ik al eerder over schreef. Het hing op verschillende plekken en die dagen hing het zo dichtbij dat ik er altijd even naar kon kijken om er steun aan te ontleden. Ik zie de papegaai, dat malle ding boven mijn hoofd. Ik had er alleen maar last van en kon er niet mee uit de voeten. De vlekken op het blauwe matras waarvan iemand als foute grap zei: misschien is er wel iemand op dit bed overleden.. ik kwam niet meer los van die gedachte..


Maar ook dacht ik aan het feit dat ik na relatief korte tijd toch al weer kan zeggen dat ik het bed niet meer nodig heb en dat het naar iemand anders mag. Hoe dankbaar kun je je dan voelen. Alles is dubbel op dit moment. De trap die onmogelijk hoog leek en toch weer niet. Het vieren van het leven ook al verrekte ik op dat moment van de pijn en kon ik bij tijd en wijle het slingertje wel vertrappen als ik dat fysiek had gekund. En dan de rolstoel. Hoe fijn is het dat ik daar niet meer in hoef te zitten. En tegelijkertijd bedenk ik me hoe opgelucht ik ben dat het niet voor altijd was. Die gedachte maakt het tijdelijke ongemak zoveel lichter om te dragen.


Het is weer een stukje om af te sluiten. Weer een stukje op weg naar een nieuwe toekomst. Zo zullen er steeds weer momenten zijn. Dingen die niet meer nodig zijn. Dingen die ik niet meer leek te gaan kunnen (fietsen, autorijden, lopen zonder hulpmiddelen) en dan toch op een dag misschien weer wél kunnen. Het is een wonderlijk proces, zo'n revalidatie. Vooraf heb je er geen idee van wat je te wachten staat en hoe je er op gaat reageren. En dat is misschien maar goed ook. Ieder mens is uniek. Iedere situatie is uniek. En dat maakt het lastig om je te blijven focussen en je niks aan te trekken van hoe anderen het doen. Maar tegelijkertijd geeft het je ook een gevoel van 'vrijheid' om het juist op je eigen manier te doen.


Bij vriendin is de operatie goed geslaagd en al snel dronk ze weer koffie en at ze een lekker bordje warm eten. Na anderhalve dag mocht ze naar huis om verder te revalideren. Hoe fijn is dat? Sorry, bovenstaande foto is wat donker maar het licht in huis is niet overal hetzelfde. In de hal is een heel groot raam. Nou ja, jullie weten allemaal vast wel hoe een rolstoel er uitziet. Toch?

Bijzondere gasten...

Zondag 22 oktober. Wat is het toch wonderlijk hoe sommige dingen in elkaar passen. Dat zie je soms op het moment zelf maar vaak beter achteraf. Ik merk in het proces van herstel dat ik het fijn vind om hier en daar wat achterom te kijken en patronen te herkennen. Het is fijn om wat afstand van de materie te nemen voor ik er over schrijf. Nu kan ik het in groter perspectief zetten en de emotie (en die is er erg veel) er wat buiten laten. Zo was er veel emotie vandaag, zondag 22 oktober want het was een gedenkwaardige dag. 


Er zou namelijk bezoek komen waar ik heel erg naar uitgekeken had maar waarvan allerminst zeker was of het zou gaan lukken om hier te komen. Ach, laat ik het ook maar meteen verklappen....In het midden van het land stond mijn zusje al om zeven uur in de ochtend naast haar bed. Ze is heel heel erg ziek geweest en zal nooit meer de oude worden. Het lukt haar niet om naar hier te rijden met de auto en ze was sinds haar ziekte niet meer hier geweest. En dat is nu 6 jaar geleden. Dat ze niet hier kon komen was jammer maar zolang ik het fysiek kon, ging ik gewoon naar haar. Of we zagen elkaar bij pa. Ook al lukte dat lang niet altijd want zij is in de ochtend op haar best en ik moet juist in de ochtend heel erg opstarten. Telefoongesprekken kunnen niet altijd het echte contact vervangen.


Omdat zij mij nu net zo graag wilde zien als ik haar, besloot ze op zondagochtend naar pa te rijden. Om acht uur ging ze van huis en drie kwartier later was ze daar. Ze heeft wat uitgerust op de bank en kon daarna met mijn vader mee naar hier. Rond tien uur zouden ze hier zijn. Ik vond het zo spannend of het allemaal zou lukken. Het kon zomaar dat ze zich na de rit naar pa niet lekker zou voelen of dat pa het niet zou redden. De ouwe baas is ook 83 en heeft al het nodige achter de rug. Maar alles verliep wonderwel en iets na tien uur reden ze de straat in.


Wat was het fijn om haar weer in mijn armen te kunnen sluiten. Och wat hebben we veel meegemaakt met elkaar de laatste jaren. En Pa? Die was zo gelukkig zijn meisjes weer bij elkaar te zien dat hij er emotioneel van werd. De zakdoek werd te voorschijn gehaald en toen wij dat zagen moesten wij ook even een traantje wegpinken. Het was zo zo zo fijn dat ze er eindelijk weer eens was. Maar o was is ze fragiel. Ze bracht (natuurlijk) een cadeautje voor me mee (haar woorden). Ze had een doosje gekocht en dat mooi versierd met vrolijke letters. Op de eerste foto kun je het zien. In het doosje zat een schrift. Op de eerste bladzijde heeft ze lieve woorden geschreven die ik niet met jullie deel. Ze zijn zo persoonlijk dat ik ze voor mezelf bewaar. Het is een schrift zoals ik haar destijds ook gaf toen zij zo ziek was. Een schrift om dingen in op te schrijven voor later.


Om nog eens na te lezen hoe het die eerste dagen na de operatie was. Of misschien wel de eerste weken. Ik heb haar bedankt en het schrift meteen in gebruik genomen. Daar heb ik bij het schrijven van deze blogs nog elke dag plezier van. Onder het schrift had ze wat mooie katoentjes verstopt. Om er wat moois mee te maken. Nou, dat is mij uit het hart gegrepen. Zien jullie de link met mijn vorig blog? Ik zie garen en denk.... slingertjes :-) Wat een mooie kleurtjes vinden jullie niet? Zie je het open plekje links boven in het doosje? Daar had ze een klein tasje verstopt. Het is hierboven te zien. Ik heb het een beetje scheef gefotografeerd om je de letters te laten zien. Er staat Hugs and Kisses op. En wat laat ik hier altijd op zondag zien? Juist! Een borduurpatroon van de ontwerpers van Hugs and Kisses :-) Toeval bestaat niet zegt de man altijd en volgens mij heeft ie gelijk.


In het tasje zat een lief kaartje en daar had ze e.e.a. opgeschreven. Ook die woorden hou ik voor mezelf maar wel wil ik er iets van delen. Ze schreef o.a. toen ik dit cadeautje in de winkel zag staan moest ik meteen aan ons denken. Een peper en zout stel, dat zijn wij. Totaal verschillend (daar schreef ik laatst ook nog over (toeval?) maar we houden elkaar vast en lijken meer op elkaar dan we ooit deden. Het was dus een peper en zout stelletje. Lief hè? Als je zo broos van gezondheid bent en je kunt nog zoveel geven dan ben je toch een kanjer? Tel daarbij de beste vader die iemand zich kan wensen en jullie weten dat ik een top dag had vandaag. Na anderhalf uur was het de hoogste tijd om weer naar huis te gaan. Voor ons alledrie. Het was veel te kort maar tijdens het middagslaapje had ik wel heel fijne dromen. Wat een rijkdom om bij zo'n familie te mogen horen.

Dankjewel...

Zaterdag 21 oktober. Door de jaren heen heb ik eindeloos veel handwerkjes gehaakt. Veel daarvan waren proefjes. Kijken hoe het garen zich verhield met het patroon. Werd het te groot of juist te klein bij gebruik van een bepaald nummer haaknaald? Uithalen, opnieuw beginnen. Het even laten voor wat het is. Dat soort dingen. Ik bewaarde deze proefjes in een grote glazen pot die hier op de schouw in mijn werkkamer staat. Toen ik mijn winkeltje aan huis opende (nu alleen verkoop via FB) borrelde ik van de ideeën en een daarvan was om iets te doen met deze proefjes. Ik besloot er kleine slingertjes van te maken. Want om met Harry Mulisch te spreken: het leven is een feestje maar je moet wel zelf de slingers ophangen. Het bleek een succesnummer voor het winkeltje en steeds weer maakte ik nieuwe slingertjes.


Dolgelukkig en dankbaar was ik met mijn nieuwe knieën en dat wilde ik vieren met iedereen die hier op bezoek kwam. Zo geschiedde. Ik maakte een flinke voorraad nieuwe slingertjes en wachtte af. De eerste weken na de operatie kwam er nog niet veel bezoek buiten de familie maar nu gaat het zo langzamerhand een beetje komen. Niet meer dan drie per week want het kost me veel energie. Het is namelijk zo dat mensen veel te vertellen hebben. En ik ben nog een beetje langzaam in mijn hoofd. En dat gaat niet altijd samen. Bovendien vind ik zitten in een 'gewone' stoel nog steeds een beetje gedoe. De meeste bezoekers blijven dan ook niet langer dan twee uur. Er zijn altijd uitzonderingen natuurlijk :-)


Zoals het bezoek van vandaag. De kleindochtertjes wilden eindelijk ook wel eens zien hoe het met me was. Na alle gesprekken via de telefoon kwamen ze nu naar me toe met hun papa. Wat een feestje was dat zeg! Ik kreeg kleurplaten, knutselwerkjes, schelpjes die ze gevonden hadden maar ook mooie kralen en zelfs een klein spiegeltje wat helemaal versierd was. Is dat niet lief? Ze waren zwaar onder de indruk van de littekens en de nog steeds aanwezige blauwe plekken. Ze waren er gewoon even stil van. Maar al snel gingen ze over tot de orde van de dag, zoals dat hoort. En natuurijk zochten ook zij alledrie (!) een slingertje uit om mee naar huis te nemen. Want zeg nou zelf... ondanks alles is het leven toch een feestje? En hoe je dat doet? Daar weten deze damestjes alles van :-)

donderdag 16 november 2017

Lezen...

Vrijdag 20 oktober. Nog heel goed kan ik me het moment herinneren dat ik leerde lezen. Er ging een wereld voor me open. Lezen is fijn. Je bent even in een andere wereld. Voorlezen is leuk en ik heb mijn kinderen veel en vaak voorgelezen. Het is mooi om te zien dat deze traditie voortgezet wordt en mijn kinderen hun kinderen ook weer voorlezen. Mijn eigen boekenkasten puilen uit en ook die van mijn ouders/vader. Ik ben lid van de bibliotheek hier in het dorp, snuffel altijd bij boekenstalletjes van rommelmarkten en zal bij een bezoek aan de kringloopwinkel de boekenhoek zeker niet overslaan. En nu heb ik ook nog een schoonzoon met een meer dan royale boekenkast die me uitnodigt om vooral te lezen/lenen waar ik zin in heb. 


Met het ook op de operatie en daarna langdurige revalidatie zocht ik een stapel uit. Het leuke is namelijk dat schoonzoon een totaal andere smaak heeft en schrijvers in zijn kast heeft staan die ik niet eerder las. Zo ook bovenstaand boek: De Handelsreiziger van de Nederlandsche Cocaïne Fabriek van Conny Braam. Het speelt verhaal zich af in de eerste wereldoorlog en de jaren daarna. Nederland was toen 'neutraal' en ik heb altijd het idee gehad dat deze oorlog een beetje aan me/ons voorbij gegaan is. Ik wist er niet veel van. Nederland was misschien neutraal maar heeft volgens mij goed aan deze oorlog verdiend. In ieder geval bij het leveren van Cocaïne aan het front. En daarbij maakte het niet veel uit of dat de Duitsers of de Engelsen waren.


Het verhaal wordt verteld via de jonge handelsreiziger, Lucien genaamd. Zijn ouders leven niet meer en hij woont met zijn zusje in Haarlem. Zijn vriendin is actrice. Hij is goed in zijn werk en verkoopt veel en grote partijen cocaïne van zeer goede kwaliteit tijdens de oorlog. Tegelijkertijd is er het verhaal van soldaat Robin. Onderwijzer aan de dorpsschool die vrijwillig dienst neemt in het Engelse leger. Daar raakt hij gewond en krijgt hij cocaïne toegediend. Voor hij het weet is hij verslaafd. Ook de vriendin van Lucien is verslaafd. Op wonderlijke wijze komen deze twee verhaallijnen bij elkaar. De cocaïne fabriek heeft echt en zelfs nog heel lang bestaan. Onder verschillende namen. Uiteindelijk met Akzo als moedermaatschappij. Het verhaal speelt zich af in Indië, Duitsland, Vlaanderen, Engeland en Nederland in een tijd waarin veel gebeurde. Een aanrader !!.

dinsdag 14 november 2017

Rustig...

Donderdag 19 oktober. Ik vertelde in mijn vorig blog over familie. Vandaag zou het jongste broertje van mijn moeder, mijn jongste oom dus, zijn verjaardag gevierd hebben. Helaas is hij een half jaar na mijn moeder overleden aan de ziekte van Parkinson. Zijn oudere broer overleed kort na hem en zo bleef er in zeer korte tijd niks meer over van het gezin van mijn opa en oma. Ik vertelde daar al eerder over. Zoveel jaren was deze datum reden voor een bezoek, telefoontje of mooie verjaardagskaart en het is raar dat dat niet meer kan. Gelukkig heb ik mooie herinneringen aan deze lieve man die toen wij nog klein waren altijd op ons kwam passen als pa en ma uit gingen. Zelfs als ze niet vooraf vertelden dat ze uit zouden gaan, konden we dat aan het middageten al aflezen. We aten dan namelijk altijd macaroni. Zagen we de elleboogjes macaroni van Honig uit de kast komen, dan wisten we dat zij uitgingen en oom Jan op zou komen passen. Hij was namelijk dol om mijn moeders macaroni. Ze maakte dan extra veel en bewaarde een flinke portie voor oom. Nog jarenlang, oom was allang getrouwd, maakte mama dit gerecht voor hem. En nam dat mee als we daar op visite naartoe gingen. Mooie warme herinneringen aan een tijd die niet meer bestaat. 


Vandaag is het precies vier weken geleden dat ik geopereerd werd. Donderdag was eerst altijd rotary (voor de man) dag, daarna werd het vijf jaar lang winkeltje-aan-huis dag maar sinds een paar weken is het operatie dag. Vier (!) weken geleden al weer. Wat vliegt de tijd. Misschien verbeeld ik het me, maar het lijkt heel heel voorzichtig of de misselijkheid wat weg begint te trekken. Het kan komen door het afbouwen van de medicijnen of misschien word ik van al dat oefenen ook sterker en heb ik er minder last van. Nog steeds eet ik kleine porties maar wel vaker op een dag en het meeste blijft binnen en ook dat helpt me herstellen. Ik wandel, eet, oefen, rust en tussendoor probeer ik steeds een nieuw klusje te doen. Vaatwasser in of uitruimen, was aanzetten, opvouwen, opruimen, dat soort dingen. Langzaam moet ik toch de draad weer op proberen te pakken. Vandaag was geen slechte dag. Hoera voor vandaag!!! :-)

Familie...

Woensdag 18 oktober. Ik kom, en daar maak ik geen geheim van, uit een buitengewoon fijn gezin. Ik had, op wat kleine dingetjes na maar wie heeft die niet, een gelukkige jeugd in het dorp achter de hoge dijk. We speelden buiten, zorgden voor elkaar en voor de mensen in het dorp. Klusjes doen was normaal en we dachten daar nooit bij na. Goed doen was niet iets waar je over sprak, maar deed. Ja, als ik achterom kijk dan kan ik alleen maar glimlachen en me verliezen in mooie herinneringen. Het was even spannend anderhalf jaar geleden toen mama overleed. Zij was zo de spil waar alles om draaide dat we onszelf opnieuw moesten uitvingen maar dat lukte wonderwel. Nu ik veel moet rusten, heb ik ook veel tijd om over alles na te denken. Eerst was dat confronterend maar nu ik ook wat rust in het hoofd probeer te vinden is het denken aan mijn familie precies wat ik nodig heb. 


Ik denk niet alleen aan vroeger maar ook aan hoe we geworden zijn. Ik zie hoe mijn broertje en zusje er in geslaagd zijn om hun eigen kinderen/kleinkinderen ook weer dat speciale mee te geven. Het is iets om dankbaar voor te zijn. En dat ben ik ook voor mijn eigen gezin. Nooit opdringerig maar wel de juiste dingen doen op precies het moment dat je dat nodig hebt. Dat kan alleen als je elkaar goed kent en van elkaar houdt, denk je niet? Zo is er dat bezoekje van broertje omdat hij toevallig voor zijn werk hier in de buurt moet zijn. Of dat kaartje van zusje waarvan je weet dat ze er lang naar gezocht heeft om het te vinden. Het telefoontje van Pa waarin hij zegt: ik ben de hele dag zo onrustig en moet je even bellen. Gaat het goed met je, tien? Zulke dingen. Het lijkt allemaal vanzelfsprekend en gewoon maar dat is het toch niet als je hoort hoe het er soms bij anderen aan toe gaat. In andere families bedoel ik. Die spreken elkaar soms jaren niet. Niet alleen de heel erg naaste familie is zo maar ook de familie een stukje verder weg. In tijden als deze is het zo'n rijkdom om te ervaren dat je bij zo'n familie mag horen.


Zusje heeft een speciaal plekje in mijn hart. Ik heb zelfs mijn blognaam aan haar opgedragen. Ze is twee keer gevaarlijk en levensbedreigend ziek geweest en er waren weken achtereen dat we dachten dat ze het niet zou halen. Maar taai als ze is, krabbelde ze overeind en hoewel ze nooit meer de oude is geworden redt ze zich weer aardig in het dagelijks leven. Omdat zij het proces van ziek zijn, operatie en herstel als geen ander kent, praten we veel en geeft ze vaak ook praktische tips over hoe en wat. Er is herkenning, maar soms ook spreekt ze me toe alsof zij de grote zus is maar alleen als het nodig is hoor. Als je ons ziet, gelooft niemand dat wij zussen zijn. Zij lang en donker, ik klein en vroeger blond (mijn haar wordt steeds donkerder) Vroeger was zij super extravert en mij hoefde je maar aan te kijken of ik begon al te blozen en was super super introvert. Door de jaren heen zijn we wat naar elkaar toegebogen. Ik kom wat meer voor mezelf op en zij is noodgedwongen wat rustiger geworden. Ja, het is fijn om uit een familie als de mijne te komen. Ik ben er intens dankbaar voor. En hoe kom ik er nou op om hierover te schrijven? Ik gaf me vandaag op voor een kraam in het huis waar mijn schoonmoeder woonde en mijn vader vlakbij. Vorig jaar was ik ook op de Hofdag en dat was zo gezellig. Het is pas op 11 november dus ik heb nog even te gaan. De familie gaat me helpen dus dat komt vast goed.

Hoger en hoger...

Vannacht, naar omstandigheden redelijk geslapen en ik besluit dat het tijd is voor een nieuwe stap. Zolang ik niet kon traplopen was het prima om te wassen met een teiltje in de keuken maar ik ben er nu zo klaar mee dat ik ga proberen boven te komen en te douchen. Hoe dan ook! Het duurt eindeloos en het is meer kruipen dan lopen maar het lukt. Boven moet ik eerst bijkomen van de pijn maar dan ohhhhh wat fijn om dat water weer te voelen stromen. Bijna vier weken geleden is het dat ik voor het laatst dit gevoel had. Ik word er gewoon emotioneel van. Gelukkig zie je de tranen niet door het douchewater. Het is allemaal nog heel erg pijnlijk en het gaat zeer moeizaam. Maar het gaat. 


Na een uurtje rusten op bed is het weer tijd voor de fysiotherapeut. Hij vraagt hoe het met me gaat. Ik vertel hem van de misselijkheid en de lichamelijke malaise, het overleg met het ziekenhuis en het bezoek van de huisarts. Daarna vertel ik heb dat ik gedoucht heb en zelf naar boven liep. Oh, wat grappig om zijn gezicht te zien. Laat me eens zien hoe je dat dan deed, zegt hij en ik doe het warempel nog een keer. Het lijkt nog nergens op, maar ik bewonder je doorzettingsvermogen is zijn droge commentaar. En daarna geeft hij me tips hoe ik op een wat minder pijnlijke manier naar boven kan gaan. Tegelijkertijd zegt hij me dat dit zijn laatste huisbezoek is. Volgende keer mag ik naar hem toekomen en oefenen met 'lotgenoten'. Het zal je goed doen want we lachen daar veel. Vooral om ons zelf en dat zijn precies de woorden die ik wil horen. Ik wil zo graag weer eens onbedaarlijk lachen en dat lukt slecht in de huidige situatie. Na wat overleg met de man die mij bij hem moet brengen, maken we een afspraak en afscheid. Ik loop mee naar de deur en mee naar buiten. Wil je meteen al mee grapt hij. Nee, ik ga nog wat buiten lopen. Ik geniet er zo van dat ik dat al weer kan. Gelijk heb je. Nog en grote zwaai door het open raam en weg is hij.

maandag 13 november 2017

De huisarts...

Maandag 16 oktober. Na een onrustige nacht met veel kramp en weinig slaap werd ik al vroeg wakker van alle auto's die langsreden. Achter onze keuken loopt een doorgaande weg die normaal gesproken al best druk is maar doordat er momenteel veel wegen afgesloten zijn extra verkeer te verwerken krijgt. Ik vertelde daar al eerder over. Als je dan in de stille hal naast de keuken ligt, hoor je al het verkeer extra hard langskomen. De tuinders en de mensen die in de kassen werken beginnen vroeg. Zo rond 6 uur en soms eerder gaan de eerste auto's langs met een piek rond zeven uur. Ik lees het weerbericht. Het gaat de warmste 16e oktober ooit worden. Wat fijn om dat te lezen. Maandag is hier schoonmaakdag en de lucht van schoonmaakmiddelen maakt me misselijk. Alles maakt me misselijk. Hopeloos is dat. Gelukkig kan ik naar buiten voor een wandeling. Ik ga nog niet ver maar wel steeds een stukje verder. Kleine stapjes vooruit. 


Hoewel het een warme dag is. heb ik een shirt, overgooier vest en jas aan en nog loop ik te rillen van de kou. Ik heb zoveel pijn dat alle energie daar naartoe gaat en er weinig overblijft om op temperatuur te blijven. Ik zie hier en daar mensen kijken, het ziet er vast vreemd uit. Zo'n mevrouw met haar jas tot bovenaan dicht :-) Gelukkig kijken de meesten niet. Dat is het voordeel van het lopen met een rollator. Je wordt dan gemakkelijk over het hoofd gezien. Oud wijffie en zo ;-) Om half twaalf ben ik weer thuis en kruip ik nog lekker even onder de dekens om uit te rusten. Dan gaat de bel om twaalf uur en raad eens wie er voor de deur staat? Na ruim drie weken? De HUISarts. Ja echt! Ze is er eindelijk. Ik had eerlijk gezegd de hoop al opgegeven. Ze biedt haar excuses aan maar ja, wat koop ik daarvoor. Ook haar 'advies' aangaande het eten komt nog ter sprake. Ook daar hebben we een gesprek over. Ik denk niet dat we ooit vriendinnen zullen worden. Laten we het daar maar op houden.


Over de oxycodon is ze duidelijk. Die moet ik gewoon blijven nemen want die heb ik echt nog nodig. En ook besluit ze dat ik een griepprik nodig heb. Ze pakt er al een uit de tas als ik daar een stokje voor steek. Nog meer rommel in mijn lijf, nee daar heb ik echt geen zin meer in. Bovendien is zo'n prik alleen maar goed voor de portemonnee van de huisarts. Nee echt niet. Ze pruilt wat en besluit het voor gezien te houden. Na haar vertrek val ik in een onrustige slaap met vele rare dromen. Niet stoppen met de oxycodon? Nou, dat zullen we nog wel eens zien. Ha! Goed oefenen met de fysiotherapeut, wandelen in het zonnetje en op tijd rust nemen helpt volgens mij beter dan al die chemische troep. Misschien ben ik eigenwijs maar het gaat hier wel om Mijn lichaam. En daar ga ik toevallig over. Nog weer even met het ziekenhuis gebeld en die zijn het gelukkig met me eens. Langzaamaan afbouwen en vinger aan de pols houden is daar het advies. En zo gaan we het doen. Waarvan akte. In de avond loop ik nog een laatste rondje. Veel mensen zijn buiten en genieten van het mooie weer en ik geniet (ondanks alles) met hen mee.

Vrienden van vroeger...

Zondag 15 oktober. Het is per dag een gokje om te zien hoe het proces van genezing en revalidatie verloopt. Er is geen peil op te trekken. Soms denk ik dat het, naar omstandigheden, best wel goed gaat maar dan ineens is er een periode dat het juist achteruit lijkt te gaan. De laatste dagen gaat het niet goed. Ik ben misselijk, heb darmproblemen, en durf bijna niks te eten want het komt er met dezelfde gang weer uit. Zijn het de medicijnen vraag ik me al even af? Ik slik alleen nog oxycodon 6x per dag en 4x2 paracetamol per dag. In de avond een prik tegen trombose. En ja, wat doe je dan als de dokter niet wil komen? Dan ga je vast zelf zoeken op internet. Het lijkt er op dat de oxycodon wel eens de boosdoener zou kunnen zijn. Laat ik die alvast maar eens wat minder in gaan nemen. Rustig afbouwen van 6 naar 0. Ik heb nog genoeg voor twee weken maar ik denk dat ik die niet vol ga maken. De trombose spuitjes zijn bijna op. Op vier weken kan ik stoppen. De paracetamol lijkt het onschuldigst en die hou ik nog even aan. Ik probeer zoveel mogelijk te lopen en te oefenen maar het valt me allemaal erg zwaar. Mede omdat ik niet kan eten. En misselijk wordt van elk luchtje wat zich maar aandient. Als ik slaap is dat heel kort en heel diep. Ik droom dan van de meest rare dingen. Dat er mieren over mijn bed lopen of kakkerlakken. Dat ik op een plein sta en niet weet waar ik naartoe moet. Dat ik bij de zee ben en het hoog water wordt en ik geen kant op kan. Dat soort dingen. Heel naar allemaal. Ik word ook steeds in paniek wakker. 


In de middag kwamen oude vrienden van ons. Zo oud, dat het lijkt of ze er altijd geweest zijn. Bij hen kan ik mezelf zijn en daarom is het fijn dat ze komen. Het geeft wat afleiding van het hele gebeuren. Ik ben veel te veel met mezelf bezig en kan niet ontsnappen aan mijn eigen gedachten. Ook al ben je omringd door mensen die van je houden, het is toch een eenzaam proces want alleen jij voelt hoe je je voelt. Het bezoek is geen succes! Ik vind het echt heel erg maar zoals ik zei.... echte vrienden vinden dat geen probleem. En ondanks dat ze lang moesten rijden om mij te zien, gaan ze na een half uur al weer weg. Ik ben meteen weer in bed gaan liggen. Alleen als ik heel stil en zonder te bewegen plat op mijn rug lig gaat het een beetje. Op een gammel bed van de thuiszorg is dat geen pretje.


Ik probeer toch steeds wat te eten. Al is het maar een droge cracker of wat slappe thee. De kramp ik mijn linkerbeen is niet te houden. Steeds weer komt die op de meest rare momenten. Nee, het is een dag om snel te vergeten. Geen vrolijk verhaal voor jullie om te lezen, sorry! Maar zoals ik al eerder zei: ik ga me hier niet mooier voordoen dan ik ben. Niemand is er bij gebaat als ik hier een mooi verhaal hou wat niet waar is. Het is een proces van vallen en opstaan. Het gaat een jaar duren voor ik de oude ben. Ik ben drie weken op weg en kan al weer zoveel Wel. Daar hou ik me aan vast. Dit is vervelend maar het gaat voorbij. Morgen bel ik het ziekenhuis om te overleggen over de medicijnen. Het komt goed, zeg ik steeds tegen mezelf. Het komt goed....

De slager...

Zaterdag 14 oktober. Nog zeker twee jaar nadat we naar dit huis en dit dorp verhuisden bleef ik mijn eigen slager in de provinciestad waar we eerst woonden trouw. Het was gewoon een hele fijne, super schone slager(ij) en ik kon geen afscheid van hem nemen. Op een goed moment schakelde ik toch over. Er was nota bene een kleine ambachtelijke slagerij hier op de hoek. Nog geen twee honderd meter van mijn huis. De slager was al wat ouder en had een jongere assistent slager in dienst. Ik denk dat deze jongeman midden 20 was. Ik ben zijn naam vergeten maar wel weet ik dat hij uit een dorp hier verderop vandaan kwam. Elke ochtend fietste hij langs ons huis en als ik toevallig buiten was groette hij vriendelijk. 's Zaterdags kwam er een jongere versie van de jonge slager om te helpen met schoonmaken, keukenwerk en assistentie in de winkel. Het bleek het jongere broertje van de jonge slager. Ietwat verlegen, of zal ik het bescheiden noemen, maar super vriendelijk. 
-
De oude slager ging met pensioen en de zaak werd overgenomen. De oudste van de twee broers ging ergens anders werken en de jongste bleef. De nieuwe slager verdween om een of andere reden en in het pand werden daarna diverse andere winkels gevestigd. Het staat nu alweer een jaar leeg. De nieuwe slager die verdween werkt nu bij een andere slager hier in het dorp hoorde ik. Maar die ligt nog buiten mijn bereik. Zover kan ik nog niet lopen. De broer is ergens anders slager geworden denk ik. maar het gaat nu om de jongste broer. 


Want wat schetst mijn verbazing? Op een goede dag kwam ik terug uit Den Haag. Ik wilde nog even in het dorp hier vlakbij naar de Action om wat kaarsen te kopen. Op weg naar deze winkel passeerde ik de slager van dat dorp en besloot daar ook naartoe te gaan. Het zag er schoon uit. En wat was nou zo leuk? Ik zag daar dus de jonge broer terug. Inmiddels tien jaar ouder maar nog net zo bescheiden en vriendelijk. Het was een vrolijk weerzien van beide kanten. Regelmatig kocht ik bij hem omdat hij super verse producten verkoopt en ik er toch langs kwam vanuit DenH.
-
Nu kan ik niet daar kopen want ik kan er niet komen. Maar niet getreurd, de man doet de boodschappen graag en op weg vanuit DH naar huis wilde hij er best even langs. Daar kreeg hij een stukje grillworst cadeau omdat de zaak twee jaar bestond. Wat een aardig gebaar. Ik zal er ook maar eerlijk bij vertellen dat ik de grillworst niet te zien kreeg want die was al op. Zo rond een uur of twaalf en na een lange ochtend vergaderen heb je daar best zin in toch?
-
Een dag later komt valt hier de krant in de bus. En wat lees ik daar? Dat de jongen van toen dus al twee jaar eigenaar is van die slagerij. Nou, dat had ik dus niet gedacht. De eerstvolgende keer dat ik er naartoe ga, neem ik een bloemetje voor hem mee.

donderdag 9 november 2017

Vrijdag de dertiende...

Vrijdag 13 oktober. Ik ben helemaal niet bijgelovig maar toch is dit een bijzonder datum vinden jullie niet? Op vrijdag de dertiende denk je er toch even aan. Ik heb redelijk geslapen. Misschien wel omdat ik fijne dromen droomde na het bezoek van mijn pa. Ik droom de laatste weken echt veel. Rare dromen ook. Misschien komt dat door de medicijnen. De medicijnen waar ik er zoveel van meegekregen heb vanuit het ziekenhuis. Ik vraag me echt en in alle ernst af of ik die allemaal wel opkrijg. Of ik, nu ik me langzaamaan beter voel, niet meer last van de bijwerkingen heb dan dat ik er voordeel van heb. Zo ben ik bijvoorbeeld elke ochtend misselijk. Het lukt me maar zelden om te ontbijten en als dat eens een keer wel het geval is, kan ik het nooit binnenhouden. En zo zijn er nog veel meer rare en onverklaarbare dingen die me doen vermoeden dat er iets niet goed zit. Gelukkig komt de huisarts rond twaalf uur en kan ik dat met haar overleggen. De man is vandaag naar de tandarts voor de half jaar controle. Wij hebben nog steeds onze oude tandarts en dat betekent in de praktijk anderhalf uur enkel reis rijden. Gelukkig maakt hij een combinatie met een bezoek aan een potentiële nieuwe klant en valt het dus wel mee. Ik ben weer alleen thuis vandaag. Het is buiten niet koud maar het waait behoorlijk en ik besluit vandaag binnen te blijven. Ik wacht tot half twee op de dokter maar ze komt niet. Om half twee begint het middagspreekuur en daarom voel ik me gerust om een dutje te doen. 

 Wel heb ik een briefje bij de bel van de voordeur geplakt waarin ik vraag om geduld want het duurt wel even voor ik uit bed ben en naar de voordeur ben gelopen. De mensen hebben hier altijd zoveel haast dat dat geen overbodige luxe is :-) Met de huis- en de mobile telefoon naast me doe ik toch maar even de ogen dicht maar er komt weinig van slapen. Vrachtwagens rijden af en aan naar het huis wat naast dat van de buren gebouwd wordt. Scholieren van de twee grote middelbare scholen rijden langs de keuken en produceren de nodige decibellen om boven het verkeer uit te komen :-) Het Whats-app vriendinnengroepje heeft wat overleg en ik hoor de berichtjes binnenkomen. Hoe zet ik dat geluid ook al weer uit van die app? De huistelefoon gaat en mijn zusje vraagt hoe het is. Van slapen komt niet veel en ik besluit maar op te staan. Ik heb me net weer aangekleed als de deurbel gaat en er een oud collega van de man voor de deur staat met een bos bloemen voor mij. En veel vragen voor de man (ze zitten samen in het bestuur van het KWF). De man is alweer onderweg naar huis en kan elk moment thuiskomen. De collega heeft wel zin in koffie en ik zet de bloemen vast in het water. De vazen staan bovenop de kast en daar kan ik niet bij. Dat komt later wel.


Ik ken de ex collega wel maar niet heel erg goed. Gelukkig is het een man die veel te vertellen heeft en in ontelbaar veel besturen en verenigingen zit. Hoe fijn is dat. Ik hoefde alleen maar op het goede moment ja of nee te zeggen. Of o ja? of eh nou nou. Jullie kennen ook vast wel zo iemand ;-) Hij heeft een vrij sterke aftershave op en langzaamaan word ik een beetje misselijk. Ik heb veel last van geurtjes. Of het nou schoonmaakmiddel is of wasmiddel. Parfum of after shave of een luchtje buiten, ik ruik het gewoon allemaal heel sterk. Gelukkig hoef ik niet lang met hem alleen te zijn en kan ik terug naar bed. Als hij weggaat houd ik me slapend want ik heb genoeg verhalen gehoord ;-) Nog een uurtje kan ik rusten voordat ik weer therapie heb. In dat uur word ik zieker en zieker. Ik besluit te overleggen wat te doen. Wel of geen therapie? Hij besluit niet en adviseert me de dokter te bellen. Die heeft zich nog steeds niet gemeld. De assistente zegt dat ze aan het eind van de middag langskomt. Na het middagspreekuur. Ze vraagt me daarop te wachten en gehoorzaam (!) als ik ben, doe ik dat.

Maar helaas voor mij komt ze weer niet. Wel belt ze om zeven uur dat ze klaar is en of ik het fijn zou vinden als ze nog langskomt. Dat hoeft voor mij even niet meer. De misselijkheid kan ik volgens haar bestrijden door even een paar dagen niet te eten. Waarvan akte! Wat een raar advies voor iemand die zoveel medicijnen slikt. Dat kan toch niet. Ik laat het er maar bij en besluit het ziekenhuis te bellen. Daar geven ze me tenminste wel antwoord.

Drie weken...

Donderdag 12 oktober. Vandaag is het precies drie weken geleden dat ik geopereerd werd. Drie weken alweer (!) Aan de ene kant lijkt het heel lang geleden en tegelijkertijd voelt het als gisteren. In mijn vorig bericht mopperde ik wat en dat is als je het goed beschouwt helemaal niet reëel. Want wat mag je nou eigenlijk verwachten na zo'n korte tijd. Misschien ben ik ongeduldig en ben ik een beetje klaar met de pijn. Daar deal ik nu al zoveel jaren mee dat ik stiekem het gevoel heb dat ik er recht op heb dat het wat minder wordt en dat slaat natuurlijk nergens op. Ik heb helemaal niks te willen. Het gaat zoals het gaat. En als in het ziekenhuis door diverse verstandige mensen gezegd is dat ik er een jaar voor uit moet trekken, kan het niet zo zijn dat het na drie weken over moet zijn. Dit soort dingen heeft tijd nodig. 


Ik ken best veel mensen met een nieuwe knie maar dat is er steeds maar een. Of eerst een en later de andere knie. Vaak zijn ze ook een stukje ouder dan ik en dat geeft me het gevoel dat ik nergens kan 'inhaken' of kan meten hoever ik ben in het proces. Tijdens de kleine wandelingen die ik maak zie ik niet veel mensen en om eerlijk te zijn, de meeste mensen om mij heen gaan ook weer over tot de orde van de dag. De gemiddelde mens is tegenwoordig hartstikke druk met van alles en nog wat. Zeker hier in het stukje Nederland waar ik woon. Ik beklaag me daar niet over maar het voelt wel alleen. Daar komt dan bij dat ik veel te veel tijd heb om na te denken en daar ook niet echt aan kan ontsnappen natuurlijk. Nee, het is een lastige fase nu. Gelukkig kwam er vanmiddag bezoek. Mijn oude vader van 83 stapte weer in de auto en kwam naar hier. Met een zak verse walnoten. Ik ben daar toch zo dol op. Het heeft iets gezellig dat noten kraken. Heerlijk! Ook bracht hij een stuk kaas mee van de beste boeren kaasmakers en een fles bessensap van mijn tante. Oh en ook nog een pot heerlijke pruimenjam van een van de vriendinnen van mama die ik nog altijd tante noem. Wat een verwennerij. Pa schoof gezellig in de fijne stoel naast het bed.


Hij is een goede verhalen verteller en heeft veel interesses. Echt, ik ben dol op die man. Om half zes bakte hij een biefstukje en aten we dat op een boterham. Dat deden we vroeger toen ik nog thuis woonde ook wel eens. Alleen hij en ik vonden dat lekker en de rest van het gezin griezelde daarvan. We keken samen naar het zes uur journaal en daarna was het weer tijd voor hem om te vertrekken. En ja, ook hij belt altijd even als hij weer thuis is :-) Net nadat ik hem uitgezwaaid had belde de huisarts. Niet de heer op leeftijd maar de jonge vrouw. Ze was weer terug van vakantie en wilde eens weten hoe het met me was. O ja en ze wilde ook langskomen en daarvoor een afspraak maken. Hoera! Vrijdag rond het middaguur gaat het dan eindelijk gebeuren. IJs en weder dienende.  Ondertussen kwam de man ook weer thuis. Hij zag er moe uit en had weer eens uren in de file gezeten. In de eerste week dat ik thuis was heeft hij veel voor mij gezorgd maar alle toen uitgestelde afspraken moeten een keer ingehaald worden en daar is hij nu mee bezig. Gelukkig kan ik al wel weer koffie zetten en via het 'tafeltje" van de rollator mee naar de kamer nemen. Dat is fijn.


De avonden zijn nog lastig om vol te maken. Ik wil niet te vroeg naar bed omdat ik dan in de nacht teveel wakker lig. Te lang opblijven lukt niet omdat ik niet goed kan zitten. Ik heb nog steeds last van de hamstrings. Het best lukt het nog als ik in de vroege avond even een dutje doe. Maar door het bezoek van Pa was ik daar niet aan toegekomen. Man man, iedere situatie heeft zijn eigen probleem. Zucht steun kreun :-)))