zaterdag 4 juni 2016

Wat vliegt de tijd....

Vorige week om deze tijd was ik bij de bakker hier in het dorp. Niet alleen de bakkerij maar ook de mensen die er werken zijn speciaal. Ik was blij dat deze bakkerij zich vestigde aan de rand van het dorp want zij bakten zonder gist. En daar was ik destijds heel gevoelig voor. Binnen een zeer korte tijd kreeg ik weer energie en verdwenen veel van mijn klachten. Het kloppend hart van de bakkerij (bakker Jan) is er inmiddels niet meer en dat betreur ik tot op de dag van vandaag. Wel zijn daar nog de medewerkers. Mensen met een hart van goud. Ze kennen me inmiddels goed. Ik krijg behalve een grote glimlach ook een stevige knuffel en soms zelfs een kus :-) U begrijpt... zeer zeer speciale mensen. De gewone medewerkers zijn ook erg aardig hoor. Harde werkers ook. Je kunt er heerlijk brood kopen. Maar nu ook lunchen en koffiedrinken.


Elke zaterdag is er een andere gast aan tafel. In een hoek van het winkelgedeelte van de bakkerij is een ruimte die afgesloten kan worden. Maar hij kan ook open en dan is het een soort van open huiskamer. Met een grote tafel. En ik mocht vorige week die tafel vullen met mijn spulletjes. Ik verkocht goed en maakte veel nieuwe vrienden en vriendinnen. Veel van hen kwamen afgelopen donderdag ook weer naar de winkel hier aan huis. Het was een gezellige dag. Maar kun je je voorstellen dat dat al weer een week geleden is? Ik niet. De tijd vliegt werkelijk voorbij. Op de foto zie je drie bakjes met enveloppen. De bloemen waren neergezet door de medewerkers. Voor de gezelligheid :-) De rest van de spullen die je ziet is van de bakkerij. Een oude piano (waar ik nog even op speelde), een oude klok waar ik elk half uur weer van schrok , een speculaasplank in de hoek. Schilderijen van hoe het ooit was. Echt een hoekje om een dag plezier te hebben. En dat had ik :-)

vrijdag 3 juni 2016

Realistisch


Ik had dit stukje eigenlijk al op 1 juni willen schrijven, maar ik werd ingehaald door de tijd. Gelukkig is de maand nog niet zo heel erg oud en kan ik het toch nog met jullie delen.

Realistisch blijven.

In de eerste plaats moet je realistische doelen nastreven en niet allerlei illusies najagen. Je zult zien wat je werkelijk kunt veranderen en wat eenvoudigweg jouw karakter is, waarmee jij je moet verzoenen. Maar wanneer jij je voorneemt om iets bij jezelf te veranderen, dan moet je ook volhouden. Wanneer het niet lukt, dan moet jij je afvragen of je verkeerd bent begonnen of dat je te veel hooi op je vork hebt genomen. Dan moet je eerst maar eens doelen nastreven die bescheidener zijn. Maar je houdt vol. En je zult zien dat jouw doorzettingsvermogen wordt beloond.

Uit: Het kleine boek van Geluk
door: Anselm Grün

Ik heb het een paar keer moeten lezen voor ik het begreep.
Ze zijn echt mooi.

Fijn weekend allemaal! Dagdag ;-)

donderdag 2 juni 2016

Vieren en vlaggen

Wat een sombere dag is het vandaag hè? Het lijkt wel herfst. Het waait hier erg hard en zo af en toe valt er een bui regen. En zal ik eens wat zeggen? Ik heb de verwarming aangezet. Het was zo koud in het grote huis dat het gewoon onaangenaam werd. Nu voelt het ietwat fijner en behaaglijker. De naaimachine staat weer op tafel en de tafel staat voor het raam. Ik kijk naar de straat en naar de meidoorn in de tuin. En ja, natuurlijk dacht ik even aan vriendin D :-) Zij was meer van de naaimachine, ik bleef altijd een beetje klunzig en onhandig.


Ik maakte een nieuwe vlaggenlijn en drapeerde die op mevrouw Paspop. Hij staat haar leuk, vinden jullie niet? Ik ben nu bezig met een vlaggenlijn in rood/geel/zwart voor een Belgische mevrouw die hem aan haar vriendin cadeau gaat doen. Ik werk niet vaak in opdracht (teveel gedoe) maar dit vond ik een leuke uitdaging. En zeg nou zelf..... het is weer eens wat anders dan rood-wit-en blauw ;-) Veel landen hebben die kleuren in hun vlag. USA, VK, Frankrijk, Noorwegen, Tsjechië, Rusland om er zo maar eens een paar te noemen. Ik maakte laatst ook Zweedse vlaggetjes. Jammer genoeg heb ik daar geen foto van genomen. 


Als ik naar buiten kijk, zie ik ook de tuintafel staan en in gedachten ga ik terug naar vorige week. Toen was er een spontaan koffiebezoek. En nog wel van iemand hier uit de streek. En ik maar zeggen dat men dat hier niet doet en dat ik dat zo mis. Zo zie je maar. Niet te hard roepen. Voor je het weet, gebeurt het tegendeel. De kopjes op de vuile tafel herinneren aan het bezoek. Het was gezellig, T :-)


Diezelfde dag nog, kreeg ik bezoek uit mijn geboortestreek. Het was iemand die ik lang niet gesproken had. Hij moest in de buurt zijn en zei dat hij even langs kwam. Hij wilde geen koffie want dat had hij al veel te veel op die dag. Maar een 'sapje' wilde hij wel. Er was veel te bespreken, ik denk een jaar of 14 en dat lukte in een uur tijd ;-) Geen bijzondere foto's. Maar voor mij zijn het lichtpunten en ik ben er dankbaar voor.


Het is fijn om weer te zien wat er om me heen gebeurt. Het is fijn om weer lucht te hebben, te luisteren naar anderen. Om naar een verjaardag te gaan. Om taart te eten en op een fluitje te blazen bij een tweejarige jarige Job. Zijn fluitje was na een paar minuten helemaal nat, maar ach, er waren er genoeg. Het gegiechel van de jarige was super aanstekelijk. Hij vond de rolfluitjes helemaal te gek.


Het is fijn om de bloesem te zien aan de bomen, de bloemen van de meidoorn, de stokrozen die als een malle groeien. De digitalis die nu mooi bloeit maar door de wind van vandaag stevig op de proef gesteld wordt. Het is fijn om klanten te helpen in de winkel vandaag. Het is een rustige dag , mede door het weer. Er is veel om dankbaar voor te zijn. Daar was ik me altijd al van bewust, maar nu geniet ik er denk ik toch meer van. Fijne rest van de middag en tot morgen. Dagdag!

woensdag 1 juni 2016

Herinneringen

Soms ben je ineens terug in de tijd. Door het ruiken van een bepaalde geur, het horen van een bepaald geluid of door het zien van een voorwerp. Je ruikt, hoort of ziet iets en je hersenen maken de associatie met dat wat je je herinnert. Ik weet niet of jullie dat ook hebben, maar mij gebeurt het in ieder geval regelmatig. Zo stond vorige week deze oude Volvo aan de overkant van ons huis geparkeerd. En in een flits gingen mijn gedachten naar de vakantie die we destijds vierden in Frankrijk. Met vijf personen en heel veel bagage in een niet al te grote auto. Bergafwaarts was er geen probleem maar bergop. Man oh man, dat duurde eindeloos. De auto ging gewoon niet sneller dan 80 kilometer per uur. We logeerden in een oude boerderij hoog in de bergen. Het was er prachtig, de zon scheen en we hadden het goed naar onze zin. Tot de dag dat het golfballen hagelde. Het dak en de motorkap aan de voorkant zaten vol putten. Na een bezoek aan het schadebedrijf was de auto weer als nieuw en reden we er nog heel veel kilometers mee.


Aan de meidoorn die op het moment weer in volle bloei staat in de tuin heb ik een mooie en dierbare herinnering. Lieve lieve vriendin D (die helaas niet meer bij ons is) had zo'n boom in de tuin. In de schaduw van deze enorme boom dronken we thee en vierden we het leven. Tot het laatste moment. Ze hield ook zo van Fluitenkruid. Nog altijd, op haar verjaardag, brengen we met een groepje een emmer vol naar haar graf en vieren we het leven. Want dat hebben we haar plechtig moeten beloven.


Bij de aanleg van deze tuin 'moest' er een meidoorn komen. In een paar jaar tijd is hij uitgegroeid van een miezerig boompje tot een geweldenaar. Het is dat hij vooraan in de tuin staat, anders zou ik er ook onder kunnen zitten. Ik zie hem vanuit mijn werkkamer en het maakt dat ik vaak aan D denk :-)


De beertjes hieronder maak ik al jaren en jaren en op een of andere manier blijven ze populair. Ik maakte ze vaak als kraamcadeautje en het was altijd een succes. Je hebt maar een klein stukje stof nodig om ze te maken. Dit zijn de kleintjes. Later ben ik ook grotere gaan maken. Sommige kinderen van toen, komen ze nu kopen voor hun eigen kleintjes. Een beertje is ook tijdloos denk ik. Ik vul ze met zachte wasbare vulling en de buitenkant is altijd van katoen. Ze kunnen zo in de wasmachine als ze vies zijn. Maar.... zo vertelde klein meisje me: vies is juist het lekkerst. Knuffels moeten een beetje stinken want dan ruiken ze vertrouwd. Het is maar dat u het weet ;-)


Ik maakte de foto vorige week en inmiddels is het rechtse beertje al weer verkocht. Zo snel kan het gaan. De vlaggetjes zal ik later nog wel een keer beter laten zien. Vlaggen associeer ik altijd met feest. Ik vind het zó leuk om ze te maken. Dat zou ik echt serieus de hele dag kunnen doen. Het is niet goed te zien op de foto hieronder maar de beertjes zijn net een slag groter dan de beertjes hierboven. Het voorste beertje rechts is ook al naar een nieuw huis verhuisd. Een mama kocht ze voor haar kindjes. Ze krijgen binnenkort een klein zusje en dat is hartstikke spannend. Vandaar. Lief hè?


Zomaar wat overpeinzingen op een lome woensdagmiddag. Het begon met een auto en eindigde met wat beertjes. Het is fijn om weer over dit soort dingen te schrijven. Te lang was alles grijs en grauw. Er waren te veel zorgen, er wat te veel verdriet, ziekte en zeer. Het is fijn om weer stil te staan bij het leven van alledag. Het is fijn om weer dingen te maken. Het stemt tot dankbaarheid dat ik, ondanks de lange weg die nog te gaan is, ik toch weer vooruit kan kijken. Weliswaar niet ver maar elke centimeter is er een. Elk moment van Elke dag is er een. En dat is zó fijn. Fijne avond. Dagdag!


dinsdag 31 mei 2016

Opruimen

Al een poos geleden schreef ik over het opruimen van het huis. Ik was goed begonnen en haalde de hele zolder leeg. Een leven trok aan me voorbij want het was een zolder vol herinneringen. Bij de verhuizing naar hier hadden we er alles neergezet wat we niet nodig hadden. Later hebben we daar steeds dingen bij gezet. De zolder leek oneindig. Toen we hem leeghaalden wisten we niet wat er af zou komen. 


Uiteindelijk waren het twee slaapkamers vol met spullen was het resultaat. En dan geen kleine kamertjes hoor. Echt grote kamers. De zolder werd schoongemaakt en een paar dingen bleven achter. Ik denk dat het er maar vijf waren. Na het uitzoeken van de spullen van zolder (alles vond een nieuwe bestemming) was het de beurt aan de slaapkamers. Want ook die waren voller dan vol. Wat kan een mens veel verzamelen in zijn leven. Ik schreef er hier al eerder over. Ook de eerste verdieping werd schoongemaakt en ontruimd. Alleen het hoognodige en dan vooral dat wat we gebruiken bleef over.


En toen dat klaar was, was het de beurt aan de grootste van alle opslagplaatsen, de benedenverdieping. Langzaamaan kwam het huis te voorschijn. Maar nu mijn zusje gaat verhuizen en veel spullen wegdoet, mijn moeder is overleden en mijn vader haar spullen ook weggeeft moet ik er echt voor waken dat het weer niet te vol wordt. Ik krijg ook veel van klanten. Knopendozen, wol, stoffen, papier, spelletjes, knutselspullen, kralen. Iedereen denkt dat ik van alles kan gebruiken. En dat is eigenlijk ook wel zo. Ik Zie overal mogelijkheden. Ik wil van alle spullen wat maken. Ook als het oude en gedateerd is. En dat is precies mijn valkuil.


En terwijl ik best druk ben met het maken van mooie dingen die via de winkeldeur weer verdwijnen probeer ik alles zoveel mogelijk op één plek te houden. Hier in mijn kamer. Die dus ook winkel is. En ook opslagplaats. Maar dat mag niet uit de hand lopen want elke woensdagavond ruim ik alles weer op omdat de winkel er natuurlijk leuk en aantrekkelijk uit moet zien. En zo wordt er heel wat gepuzzeld en geschoven en komt het steeds weer goed. Alleen de keuken verdient wel wat aandacht. En de erwtenplantjes ook. Die moeten in een kleinere overpot gezet worden. Maar die heb ik dan juist weer niet in huis :-)


Ik laat even een foto van vanmorgen zien. Dit is het linkerraam van mijn kamer. Is dat niet mooi? Het gordijn was nog gesloten en er stonden twee harten in het raamkozijn. Het boompje er voor. Ik werd er blij van toen in het zag toen ik binnenkwam. Fijn dat de zon weer schijnt dan de natte dag van gisteren. Hier kwam het met bakken uit de lucht. Ook nog een klap onweer hier en daar. Het leek wel herfst.


Een ander uitzicht, dat op de foto hierboven,  heb ik geleend. Dat zag ik op locatie toen ik een kop koffie dronk met vriendin van vroeger. Lekkere koffie. Mooie bloemen. Wel een beetje tegenlicht maar ach. Ik heb ook weer aardig wat plaatjes en kaartjes geknipt. Het zijn cadeaulabels geworden. Als ik er vijftien heb gemaakt, gaan ze in een bruin zakje voor de verkoop. Zo'n zakje waar je vroeger je salaris in kreeg. In de tijd dat de gulden nog een daalder waard was op de markt. En die markt? Daar ga ik nu naartoe. Lekker op de fiets want daar is het echt weer voor.


Fijne dag vandaag. Geniet van de zon. Dagdag! :-)

maandag 30 mei 2016

Verzamelingen en zo meer


Ik denk dat ik wel kan zeggen dat ik uit een familie van verzamelaars kom. Toen ik klein was, spaarde mijn vader lucifersmerken. Op zondagmiddag (als mijn ouders een slaapje sliepen) lagen ze te weken in de gootsteen. Lauw water en dan de plaatjes er in. Soms mocht ik ze alvast losmaken en te drogen leggen op de aanrecht. Waar de verzameling nu is, weet ik niet. Ik zal pa er eens naar vragen. Laatst kreeg ik nog een zakje met lucifersmerken van hem. Het gevoel van vroeger was er meteen weer.  De geur van het lauwe water vermengd met lijm kan ik nog zo oproepen. 


Zelf spaarde ik vroeger recepten. Ik knipte ze uit folders, kranten, tijdschriften of ik schreef ze over uit kookboeken. Zo had ik op de lagere school al een eigen kookboek samengesteld. Ik heb het nog steeds en af en toe blader ik er eens in. Erg leuk. Hierboven zie je mijn kleine verzameling melkkannetjes. Af en toe zie ik een mooie en koop ik hem. Soms krijg ik er een van iemand. Ze zijn niet veel waard maar ik vind ze mooi.


Het kannetje links op de foto hierboven bijvoorbeeld kreeg ik van mijn schoonzusje. Het is nog van haar schoonmoeder geweest. Het kannetje rechtsachter kocht ik twee dagen voor ik naar hier verhuisde. Ik zag het in een winkel in Tiel en vond het zó mooi. Dat kannetje gebruik ik nog regelmatig. De rest vul ik met bloemen uit de tuin of ik doe er los slingerende voorwerpen in. Een elastiekje, een knoop, een mooi steentje, een schuifspeldje en meer van dat soort dingen. Dat wat je tegenkomt bij het opruimen. Eens in de zoveel tijd zoek ik het uit.


Verder waren er thuis bij ons verzamelingen van: sigarenbandjes, suikerzakjes, postzegels, fotokaarten van het dorp, gedichtenbundels, boeken, zelfgemaakte kaarten. Nu mijn moeder er niet meer is wordt voor de meeste verzamelingen een nieuw thuis gevonden. Sommige dingen waren al eerder door haarzelf opgeruimd. Ik krijg zo nu en dan ook een gedeelte van de spulletjes en probeer daar dan weer een nieuwe bestemming te vinden. Zo gebruik ik de sigarenbandjes, suikerzakjes en postzegels weer voor de cadeaulabels in mijn winkeltje. Of voor mijn visitekaartjes. Zo krijgen ze een tweede leven. Ik ben dus meer van het gebruiken dan van het bewaren :-) En nog even: de kostbare verzamelingen blijven natuurlijk ongemoeid en intact.


Misschien mag ik mezelf een beetje een stoffen verzamelaar noemen. Maar ook die stoffen worden gebruikt. En gaan dus van de plank af. Maar er komen er steeds ook weer bij. Ik krijg veel. Ik zie regelmatig leuks in de kringloopwinkel en in stoffenwinkels. Zo is er ook nog een kleine collectie quilt stoffen. Ik heb tot een paar jaar geleden quilts gemaakt. Van de restjes maak ik nu baby en peuterkleertjes. Zoals dit Pippi Langkous schortje bijvoorbeeld. Dit is maat 80 maar ik wil eigenlijk nog een maatje kleiner maken. Bij die kleintjes staan ze het allerleukst vind ik.


Verder zou ik vandaag heel graag op een bankje in de zon willen zitten zoals op de foto boven het schortje maar ik denk dat dat er niet inzit. Het waait hard hier aan de kust en af en toe valt er wat regen. De temperatuur is 12 graden op het moment van schrijven. De kinderen die langsfietsen op weg naar school hebben allemaal de jas aan. Ik ga dus maar flink aan de slag hier in huis. Dat is wel weer nodig want ook mijn oude huis is een verzamelaar. Het verzamelt stof (!) Ja echt!


Ook ga ik mijn zeepslinger uit de beneden wc weer in elkaar rijgen. Die is vannacht voor de derde keer uit elkaar gevallen. Driemaal is scheepsrecht. Als hij weer valt, sloop ik hem. De zeepjes gaan gebruikt worden en de kralen gaan bij de (jawel) verzameling kralen om later in een ketting verwerkt te worden. En zo is de kring weer rond. Fijne maandag allemaal. Dagdag!
-
Vergeet ik nog bijna de uitslag van de give away. Miekequilt jij krijgt twee pakjes hartjes omdat jij in de meest barre tijden bleef reageren hier op het blog en dat heb ik altijd zeer gewaardeerd. Laat me je adres weten (tinekehendrikse@hotmail.com) dan stuur ik ze naar je toe.

zondag 29 mei 2016

Het goede doel

Het is onrustig in het dorp waar ik nu woon. Al twee dagen fietsen mensen voor een goed doel. Fietsers die gewoon fietsen. Fietsers die hard fietsen. Iedereen fietst veel. En elk groepje wordt begeleid door iemand van de organisatie. Die fietsen niet. Die rijden motor. Harley Davidson. En die maken geluid. Veel geluid. 

De wielrenners rijden in groepen. Vaak van een bedrijf. En tijdens het fietsen wordt er gepraat. Maar door de begeleidende motoren moeten ze de stem wat verheffen. En dat voor mensen die gemiddeld al drie tandjes harder spreken als de gemiddelde Nederlander. Het geeft een inkijk in wat voor conversatie ze er op nahouden.


Ik heb mijn werkkamer aan de voorkant van het huis. En in de ramen zit enkel glas. De schuiframen zijn oud en sluiten niet naadloos. U begrijpt: ik krijg er veel van mee. Echte mannendingen worden besproken tijdens het fietsen. Jaja. Geloof me.... rode oortjes hier. Het feest is bijna afgelopen. Ik weet dat omdat net de karavaan langs is gekomen. Een heuse reclamekaravaan. Als ik de Giro en de Tour.

Iedereen is nu op het plein in het hart van het dorp. 300 meter van hier. Ik hoef er niet heen want luister van hieruit mee. Er wordt gezongen. Een keer, twee keer, meerdere keren. You never walk alone. Er wordt meegezongen. Meegebruld. Er is bier. Er is saamhorigheid. Het goede doel is de Daniel de Hoed kliniek in Rotterdam. Veel mensen zijn emotioneel maar het is niet de gewoonte voor de mensen hier om dat te laten merken.


Het drinken van het biertje. Het uitbundig meezingen: dát is de uitlaatklep. De dingen die niet besproken konden of  kunnen worden, worden weg gezongen. En gedronken. En ik hoop altijd maar dat iedereen weer heelhuids de weg naar huis weet te vinden. En dat de motorrijders pas drinken als ze weer thuis zijn. Maar dat is ijdele hoop. Vanochtend gingen de laatste feestneuzen om 06.00 uur door de straat. We konden eindelijk slapen. Twee uur later was de eerste nieuwe groep alweer onderweg voor de tweede dag.


Zo is het al met al een druk en rommelig weekend. Vanmorgen leek het rustig te blijven maar nee. Ik neem straks nog maar een extra koffie want ik heb moeite mijn ogen open te houden. Ook moet ik even een notitie maken om naar de garage te gaan morgen. Ik heb voor de 18e keer een nieuwe buitenspiegel nodig voor de auto. Het valt voor sommige dronken tokkies niet mee om op koers te blijven. De dealer speelt er al op in. Zodra ik weer geweest ben, bestelt hij alvast een nieuwe. Dat doen alle garages trouwens. Bij een van mijn buren is de spiegel er vannacht voor de 34e keer afgetrapt. Ik heb nog even te gaan. Als het zo vaak gebeurt, word je er niet eens meer boos over. De Muziek is inmiddels gestopt. Nu iedereen nog naar huis en dan vanavond maar vroeg naar bed. Ik denk dat de meesten in mijn kleine straatje voor 9 uur op bed zullen liggen. Iedereen is grauw van vermoeidheid. Door het fietsen, door het drinken of door puur slaapgebrek. Oh dear!