vrijdag 23 juni 2017

19-06-2017

Learn things and get smart. Hand lettering op zondag eh.... ;-)   



18-06-2017

Ik kreeg ooit de opmerking van iemand dat mijn blog zo rommelig is. De ene keer ging het over onderwerp a en dan weer over b of c of d. Zij vond dat storend en vroeg me: wie ben jij nou echt? Je nooit alles wat jij doet goed doen en je kunt ook niet zoveel dingen tegelijk leuk vinden. Ik denk dat ik haar met open mond heb aangekeken want ik begreep werkelijk niet waar ze het over had. 


Ze had een mening over mij en mijn blog. Over MIJ en MIJN blog en daar mag ik dus doen wat IK wil. En dat heb ik haar rustig en vriendelijk verteld. Zonder tierlantijnen en zonder dat ik er van alles bij hoefde te halen of me te verdedigen. Eerlijk gezegd vond ik haar een beetje onfatsoenlijk. Zelf zou ik dat nooit doen. Maar iedereen is weer anders zullen we maar zeggen.


Ze vertelde me dat ze zelf ook een blog had en gaf me het adres. Daar moest ik maar kijken en misschien kon ik er van leren. Ja, mensen zeggen soms veel. En recht voor zijn raap. En misschien kan ik dat wel beter waarderen dan mensen die achter je rug om van alles over je zeggen. En die zijn er genoeg. Ik spreek nu over een eerste ontmoeting tussen ons hè? Een droomstart kun je het niet noemen :-)


De dame in kwestie is jonger dan ik en het leven is haar tot nu toe gunstig gezind geweest. Misschien was ik zelf vroeger ook wel zo. Ik weet nog dat een wijze vrouw ooit zei: je denkt dat je alles weet Tien maar het leven gaat je nog om de oren slaan. Ik heb vaak terug gedacht aan haar woorden. Goed het blog dus.... waar ik misschien wel wat van zou kunnen leren, ha!


Het bleek een beauty/ life style/ interieur blog te zijn. Alles zag er mooi uit. Alles precies zoals het zijn moest. Hippe foto's, hippe filmpjes. Juist het soort blog waar in geen belangstelling voor heb. Ik hoorde aanbeveling over product a en daarna over b en c en d en alles was goed voor je huid, je ogen, je haren en ik dacht.....


..lieve schat, je bent net als ik. Jij kunt ook niet kiezen :-))))) Ik heb er verder niet teveel over nagedacht. Na de eerste ontmoeting kwam ik haar vaker tegen. Ik noem haar nu A (de eerste letter van haar voornaam) We maken altijd een praatje en soms drinken we thee. Groene thee want dat is goed voor de afvalstoffen. Ze kan niet zo goed meer lachen, de arme A. Ik weet dat er hier en daar al een beetje botox ingespoten wordt. Het lijkt me best gedoe om zo'n blog te onderhouden. Je kunt nooit in een gemakkelijke broek en truitje wat door je huis of tuin rommelen. Misschien dat nog wel maar je kunt niet zo onder de mensen komen. Altijd tip top verzorgd zijn lijkt me best vermoeiend maar voor haar is het een manier van leven geworden ondertussen. We kunnen daar inmiddels zeer relaxed mee omgaan allebei :-) Zij op haar en ik op mijn manier. En zij wordt nog steeds moe van mijn geflipflop zegt ze altijd, haha.


Ze denkt na over ouder worden. Ze is er een beetje bang voor en ziet er tegenop. Ik hoop dat ze wat relaxter wordt. Zoals de oude dame (93) waar ik af en toe thee mee drink. Die trekt aan waar ze zin in heeft. Of het bij elkaar past of niet. Qua kleur en stijl. Ik vind haar altijd een soort ouwe hippie/ pippi. Ze draagt al jaren dezelfde schoenen. Zomer en winter. Ze vertrouwde me ooit toe dat ze alleen deze schoenen draagt en nog veel nieuwe paren thuis heeft staan voor als er weer een paar versleten is. Ze sopt altijd haar koekje in de thee en soms breekt dat af.


Dan grinnikt ze wat en zegt oeps en hengelt het er vervolgens met haar lepeltje weer uit. En altijd zegt ze dan dat ze dat eigenlijk niet meer moet doen, maar dat ze te oud is om het af te leren. De mevrouw die niet goed meer ter been is maar in haar hoofd mooie reizen maakt en avonturen beleeft. Een heerlijk mens en ik hoop dat ze al haar schoenen nog gaat verslijten. De dame is ook aan de computer tegenwoordig en leest hier ook mee. Ha B :-)) Ook van haar krijg ik het nodige commentaar. Ik vraag haar steeds om zelf een blog te beginnen. Ze heeft zoveel te vertellen :-)


Twee volgers van dit blog en twee uitersten. Tenminste dat denk ik wel. Ik ken natuurlijk niet iedereen die hier meeleest. Jammer eigenlijk want misschien zijn er nog wel meer mooie types bij. Twee uitersten en toch hou ik van allebei op hun eigen manier. Ik zit er een beetje tussen. Ik ben niet zo'n rommelkont als de oude B. Haar huis puilt uit van de spullen en je breekt er bijna je nek :-) En wat zeg je dan altijd B? Dat komt omdat je Indisch bent toch?


B die alles maar laat waaien, hangen en komen zoals het komt. En aan de andere kant A die alles perfect wil doen. Ik kan daar geboeid naar kijken. Er komt nu een mal idee in mijn hoofd. Wat zou er gebeuren als ik die twee vrouwen aan een tafeltje zou zetten? Hoe zou dat uitpakken? Ik zou dan aan een tafeltje vlakbij willen zitten. Achter een grote plant om mijn pret niet te laten zien. Alleen bij het idee al moet ik grinniken.


B is er wel voor te porren denk ik maar A? Dat weet ik niet. A als je dit leest? Wil je er eens over nadenken? Het lijkt me enig om jou een koekje in de thee te zien dippen en er je dat dan met je gemanicuurde nagel uit te zien vissen. Even plagen mag wel toch? :-) Of dat jij de kledingkast van B gaat sorteren en leuke setjes maakt? Is dat geen goed idee? Ik hoor wel van jullie.


Ineens schiet me een oud kinderliedje in gedachten. Volgens mij is het van Elly en Rikkert: We hebben allemaal wat. We zijn allemaal raar en toch zijn we broertjes en zusjes... zo begon het. En het eindigde met ... en toch houden we van elkaar. En dat is wat ik doe. Er zijn veel mensen om van te houden. Niet allemaal zijn ze keurig en netjes. Veel hebben er een rafelig randje. Beschadigd op de een of andere manier. Het zijn wel op hun eigen manier allemaal kleurrijke types. Ze zijn bijzonder op hun eigen wijze. Eigenwijs zijn de meesten van hen; tegendraads ook. Twee heb ik er een beetje uitgelicht vandaag. Ik heb ze vooraf gezegd dat ik over ze ging schrijven. Recht voor zijn raap en dat vonden ze prima.


Toen ik nadacht over wat ik zou schrijven kwam onmiddellijk het beeld van de kleurpotloden bij me op. Kleurige types- kleurpotloden. Soms met een scherpe punt. Soms minder scherp. Soms viltstift. Soms heel licht kleurpotlood. Ik kocht een zak in de kringloop met van alles er in. Kleine rommeltjes tussen de potloden en stiften. Dat zie ik als metafoor voor de extra's die mensen met zich meedragen. Het heeft ze gemaakt tot wat ze nu zijn en ik ben dankbaar dat ze een poosje mee willen varen in mijn leven.


Misschien varen deze twee een lange tijd met me mee maar ik kan me ook voorstellen dat hun schepen om welke reden dan ook een andere koers varen. Vroeger vond ik dat jammer en duurde het lang om van een afscheid te herstellen. Tegenwoordig kan ik er beter mee omgaan. Omdat ik het vertrouwen heb dat er altijd weer nieuwe schepen komen die jouw kant op komen varen.

17-07-2017

Eigenlijk best grappig dat ik zo enthousiast word van het opruimen van mijn digitale fotoalbum. Net alsof ik de fotoalbums van zolder gehaald heb, het stof er af geblazen heb en nu zit te bladeren. Steeds denk ik o ja, dat was toen en toen. O ja, dat maakte ik dan en dan. En zo ontdek ik steeds weer wat nieuws. Voor jullie is het misschien saai bedenk ik me nu. Ik kan er wat over vertellen maar het gevoel er achter zoals ik dat voel kan ik natuurlijk niet echt overbrengen. Dat is jammer. 


De houten figuurtjes van twee blogs geleden laten me niet los, ik denk er nog steeds over na (zucht) Dit keer laat ik jullie, om in de sfeer te blijven allerlei houten dingen zien. Of eigenlijk moet ik natuurlijk zeggen foto's van dingen van hout. De bakken hierboven bijvoorbeeld. Ik kocht ze met het idee om ze te gaan schilderen. Daarna zou ik er plastic in bevestigen en er vervolgens leuke plantjes inzetten. In mijn hoofd zag het er leuk uit maar het kwam er in de praktijk niet van.


Ze hebben lang in 'het winkeltje' gestaan met van alles en nog wat er in. Vol met knuffels bijvoorbeeld. Dat zag er buitengewoon leuk uit. Ik heb er enveloppen in bewaard. Ook dat was leuk. Later zette ik er de hangeletterde kaarten in en nog wat los spul en ook dat beviel goed. Steeds verder raakten ze op de achtergrond en ze zijn hun leven geëindigd als voederbak voor de kippen en eenden van mijn broertje. En daar waren ze in allereerste aanleg misschien wel voor bedoeld. Wie zal het zeggen.


En kijk eens wat ik hier vond. Een foto van een zakje met koetjes. Jawel het zijn de koetjes. En aan de prijssticker kan ik zien dat ik ze kocht in de kringloop in het dorp hier verderop. Een stapje dichter bij de ontknoping van het vervolgverhaal. Yes! De foto zat weggestopt in de krochten van het foto-mapje maar bij het schoonmaken kwam het toch te voorschijn.


Hierboven een foto van het memory-spel van hout. Ik plakte er een speldje achter en maakte er broches van. Veel verwachte ik er niet van maar zoals dat gaat... je weet het nooit. In een mum van tijd waren ze verkocht. Een meisje van de school hier vlakbij kocht er een en deed hem op haar tas. En toen wilden al haar vriendinnen er één en ze had veel vriendinnen of misschien waren het alleen klasgenootjes. Dat weet ik natuurlijk ook niet. Ik weet zelfs niet of het klasgenootjes waren maar het konden net zo goed meisjes van school zijn. Na de eerste serie maakte ik er nog veel meer. Niet alleen van hout maar ook van karton.


Ach, en dit is nou een van die foto's die ik compleet vergeten was. Ik kocht deze letterbak nog in de oude kringloopwinkel in de polder van mijn jeugd. In een oude boerderij waar je eigenlijk niet bij kon parkeren. Het was er altijd druk. De winkel is verhuisd naar een nieuwe locatie en heeft meer parkeerruimte nu. Deze letterbak stond in een hoekje om weggegooid te worden. Hij was namelijk kapot. Ik mocht hem zo meenemen van de dames.


Ik plakte het stukje er weer in, fluitje van een cent en heb de bak daarna voor veel foto shoots gebruikt. Als display in de winkel voldeed hij goed en nu staat hij alweer een jaar op de plank boven de eettafel. Steeds als ik iets leuks vind ergens zet ik het er bij. Alleen witte dingen anders wordt het een rommeltje.


Hierboven een foto van het kamerscherm in wording. Ik zocht al heel erg lang naar een leuk kamerscherm. Uiteindelijk vond ik er een maar er zat geen stof in. Het duurde nog een poos voor ik een leuk lapje vond om er gordijnen van te naaien. Op winkeldagen zet ik hem in de gang om zo mijn privé een beetje te beschermen. Mensen gaan dan bij de voordeur automatisch rechtsaf. De kleintjes maken er een tent van. We leggen er dan een gehaakt dekentje in en een badlaken er over.


Hier het doosje van de broches nog even.


En hier kun je zien hoe ik het speldje bevestigd heb. De achterkant is soms mooier dan de voorkant. Geen probleem, dan draaien we de boel gewoon om. Toch?


Och en nu vind ik ook een foto van de letters van scrabble. Dat was een tijdje helemaal hip. Om die lettertjes te gebruiken in je foto's. Dit is een foto uit een serie waarmee ik mijn terugkeer in blogland aankondigde. Ik denk na de zomerstop. De tekst weet ik ook nog: Aanstaande maandag ben ik er weer. Terug op mijn blog. Tot dan en een fijn weekend. Ik maakte de foto in de serre. Dat zie ik aan het streepjes behang. De tafel staat nu boven in de logeerkamer. Zo verhuist er hier nog wel eens wat :-)


Dit doosje komt van mijn schoonmoeder. Het is een soort van lakdoosje. Volgens de man is het al van haar moeder geweest. Zijn oma dus. Het is eigenlijk een make-up kistje want er zit een spiegeltje in en is bekleed met paars fluweel. Jammer genoeg is het deksel beschadigd. Ik bewaar er steeds wat anders in. Alles is in beweging hier. Zullen we het mijn eigen kringloop noemen :-)?


Hier moet ik even om glimlachen. Van punnik klosjes word ik altijd blij als ik ze vind. Hier mijn kleine verzameling van vier stuks. Inmiddels zijn het er al behoorlijk wat meer en worden ze zelfs af en toe gebruikt. Ik heb ook een automatische punnik klos maar die gebruik ik eigenlijk nooit. Het gaat me te snel. Je hoeft alleen maar aan een hendeltje te draaien en er komt een sliertje uit. Terwijl juist de charme was dat je aan het punniken was en maar aan het kijken of er al iets te zien was aan de onderkant. Toch?


Ik punnikte vroeger veel want met mijn vriendje Rens speelde ik vaak drumband en wij hadden veel koord nodig om de stok van de tambour maitre te versieren. De man/vrouw die voorop loopt bij de fanfare. We oefenden op het grasveld van de buurvrouw en de grootte van de drumband wisselde nogal. Het was maar net hoeveel kinderen er beschikbaar waren of mee wilden doen. We pakten het best serieus aan en oefenden veel. Wat een bont gezelschap zal dat geweest zijn. Nog altijd als ik een fanfare hoor denk ik aan de tijd van toen. Aan het grasveld en aan het vriendje.


Wat jammer dat je tegenwoordig de fanfare niet vaak meer op straat ziet. Of is het bij jullie nog wel het geval? Bij het varend corso (ik vertelde daar al eerder over) zitten er wel wat orkesten in de boten maar dat is toch anders dan toen. Vooral koninginnedag en met Sinterklaas waren echt hoogtepunten en extra feestelijk door de fanfare/harmonie.



Het girafje op de foto boven de foto hierboven is niet zo heel erg oud vermoed ik. Hema? Je kunt de onderkant indrukken en dan wordt hij slap. Zodra je loslaat staat hij weer rechtop. Het huisje hierboven kreeg ik van iemand. Ze bracht het mee van Wibra/Zeeman. De beertjes kocht ik in Caïro bij de Chinese winkel en de klompjes kreeg ik van KLM. Als je business class vliegt krijg je zoiets bij de lunch. Gevuld met peper en zout. Er hoort een onderkantje bij waar je ze op kunt klikken.
-
Toen de zoon ging trouwen heb ik extra hard gespaard om luxe te kunnen vliegen. Ik kreeg er geen spijt van. Wat een ruimte en wat een verschil met de rest. Voor een reis van 12 uur geen overbodige luxe. Op de terugweg kreeg ik een schattig tasje van Victor een Rolf. Gevuld met sokjes, een slaapmasker, tandenborstel en pasta, oordopjes en nog wat meer van dat leuke spul. Ik heb het nog steeds bewaard. Als herinnering aan toen :-)

16-06-2017

O jongens (en meiden) wat heb ik mezelf weer op de hals gehaald. Ik moet en zal er achter komen wat voor project ik deed en waarvoor ik de koetjes van het vorige blog nodig had. Ik pieker me suf. Dat helpt niet, ik weet het, want dan komt het juist niet. Ik liet het los (voor mijn gevoel dan hè maar ook toen kwam er niks. Ik ben er zelfs vannacht nog wakker van geworden. Oh wat erg! :-)


De datum van de foto deed ook geen belletje rinkelen en ook de mensen om me heen weten het niet meer. Mocht het me ooit te binnen schieten, dan horen jullie het meteen hoor. Vandaag een ander onderwerp. Vandaag laat ik alle eetfoto's zien die nog in het digitale fotoalbum te vinden waren.


Zoals ik hier al vaak gezegd heb, ben ik geen voedselfotograaf. Ik denk dat ik het wel zou willen zijn maar ik heb er geen aanleg voor. Toch vond ik er nog een paar. De bovenste foto is genomen in Parkoers in het Zuiderpark in Den Haag. Ik was daar destijds met een breiclubje en we kregen dit toetje. Ik ben geen toetjes liefhebber. Als je mij nooit een toetje zou geven dan zou ik dat echt niet erg vinden. Ook ben ik niet gek op ijs. Ik kan volstaan met een paar ijsjes per jaar. En dan alleen voor de gezelligheid.


Ik at mijn bordje dus niet leeg maar kreeg het allemaal mee naar huis in een doggy bag. En dat was lief van ze. Dit is nog voor de verbouwing zie ik. Alles is nu anders en veel mooier geworden. De kokkin van toen is verhuisd naar een andere locatie en de frituurpan mocht met haar mee ;-) Ah, dat is niet aardig gezegd van mij. Laat ik gewoon zeggen dat er nu anders en gezonder gegeten wordt.
Op de tweede en derde foto zie je het lekkers van mijn favoriete Turkse bakker.


Ik mag er graag een brood kopen maar de zoetigheid laat ik aan me voorbijgaan. Heel af en toe koop ik wat turks fruit voor de man omdat hij dat heerlijk vindt maar verder koop ik alleen brood. Het is een schat van en man en altijd vriendelijk. En hoe lekker het er ook uitziet: zijn zoetigheid laat ik voor wat het is. Het zal wel druk zijn komende dagen want ramadan is bijna voorbij toch?


Wat ik dan wél lekker vind zijn Vlaardingse ijzerkoekjes. Die ken ik al vanuit mijn jeugd als ik ging logeren bij mijn oom en tante daar. Mijn oom had een huisartsenpraktijk op het Verploegh Chasséplein en ik vond het daar geweldig. Ik was thuis de oudste en daar de jongste. Er waren drie oudere nichtjes en drie nog oudere neven. Op zaterdag kreeg ik van tante geld en liep ik de Schiedamse weg uit naar bakker Jan Boer om ijzerkoekjes te kopen. Vier stuks (!) Twee voor tante en twee voor mij. De anderen lustten liever cake.


Ik woon nu niet heel ver van Vlaardingen af en vorige week was ik er weer even. Naast de molen in de molenwinkel kun je namelijk een mix kopen om zelf ijzerkoekjes te bakken. Ik had al een plaatje (van ijzer) om op te bakken en een uitstekertje maar deed het nu een keer in de bakvorm van de boterkoek. Dat was veel minder werk en net zo lekker. Ik sneed alles daarna ik kleine blokjes want je hebt snel genoeg. Eigenlijk is het een koekje voor in de winter maar ik probeerde het alvast. En natuurlijk nam ik er een paar mee voor mijn pa want ook hij is er dol op.


Nee, ik ben niet echt heel erg dol op gebak, ijs en toetjes. Zoetigheid maakt me ook moe en lusteloos. De stroopwafels op de foto hierboven, zijn dan ook door anderen opgegeten en dat vond ik niks erg. Geef mij maar een bak fruit. Zeker met deze warme dagen kan ik daar van genieten. Ik maak alles 's ochtends klaar en zet de schaal dan in de koelkast. Als ik zin heb, neem ik er wat uit. Lekker hoor.


Hierboven een foto waarop ik pannenkoeken bak. Voor het eerst samen met het grootste kleine meisje. Wat was dat gezellig zeg. Zij op een krukje en een eigen kleinere pan en ik de andere pan. Om en om bakten we een pannenkoek die we op een groten stapel legden. We waren met veel eters die dag en we hebben er van gesmuld.


Hier een foto die er ogenschijnlijk niet bij past maar toch ook weer wel. Het is namelijk eten, niet voor mensen maar voor vogeltjes. Ik maakte er heel veel en dit waren de laatste twee. In het kort zal ik even vertellen hoe ik ze maakte. Misschien vind je het een leuk idee om het ook eens te doen. Ik plakte kop en schotel aan elkaar vast met siliconen lijm van de bouwmarkt. Daarna deed ik een draadje door het oor om een en ander later aan op te hangen. In het kopje deed ik ossenwit vet (nieuw) met lekker vogelzaad. Een beetje laten stollen en er dan een stokje inzetten en wachten tot alles hard is.


Hierboven op de foto een baksel wat ik ei-muffins zou willen noemen. Knoflook, ui, paprika, courgette en wat kip (allemaal restjes) in een vormpje doen en overgieten met losgeklopt ei. Eventueel met kookroom aanlengen maar dat had ik niet meer in huis en daarom liet ik het weg. Ze waren erg lekker en ik heb ze daarna nog in veel andere variaties gemaakt.


O ja, de salade hierboven en de twee hieronder maakte ik voor mijn verjaardag. Ik ben in maart jarig maar pas op 30 april kon ik het vieren. Toen was iedereen beschikbaar. Dochter heeft te maken met kinderen uit een eerder huwelijk van haar partner en zoon heeft na de scheiding ook te maken met weekend-ouderschap. Het is soms een puzzel maar als we dan bij elkaar zijn is het wel weer supergezellig.


Ik zit dan meestal op de pianokruk aan het hoofd van de tafel omdat ik nogal eens heen en weer loop tussen aanrecht, oven en tafel en ik heb er dan altijd zo'n plezier in als iedereen zit te genieten. Alleen blijft in mijn hart altijd een gapend gat want jongste zoon is er vrijwel nooit bij. Hij woont aan de andere kant van de wereld en is daar gelukkig. Daar heb ik inmiddels vrede mee maar het gemis blijft.


Ik heb nog snel even op mijn telefoon gezocht of ik een foto gemaakt had van de ijzerkoekjes die ik in de boterkoekvorm bakte. Elke dag is er even contact met de kinderen en vragen ze wat ik aan het doen ben. Of ik aan hen. Meestal met een foto erbij. En ja hoor, ik vond er een. Niet de allerbeste foto maar je krijgt een indruk. Zie je, echt kleine blokjes.


Het is weer een ratjetoe aan foto's zie ik wel en ik hop ook weer van hier naar daar in mijn praatje. Ik zie soms blogs met foto's die allemaal bij elkaar passen en tekst die daar dan weer bij aansluit en dan denk ik wel eens.....Nee, laat ik het zo zeggen: iedereen blogt op zijn of haar eigen manier. En ik doe het zo. En dat is goed want ik voel me er lekker bij. Op een of andere manier past dit dus bij me. En is dat ook juist waarom mensen hier komen lezen en niet op een ander blog. Moraal van het verhaal is dus eigelijk. Eet, drink (zeker met het warme weer) en wees jezelf. Dat doe ik dan maar :-) Fijne dag vandaag en eh... dagdag! :-)


donderdag 22 juni 2017

15-06-2017

Zoals jullie weten ben ik mijn digitale fotoalbum aan het opruimen. Alle foto's op een grote hoop en die ben ik nu aan het uitzoeken. Van sommige foto's weet ik precies wanneer ik ze maakte. Anderen was ik vergeten maar bij het zien van de foto's komt meteen alles weer boven en er zijn er ook bij die ik me absoluut niet meer herinner. 


Deze houten koeien zijn daar een voorbeeld van. Ik zit er naar te kijken en weet echt niet meer hoe ik er aan kwam. Ze zijn wel hier in huis genomen. Ik herken de achtergrond en de manier van fotograferen. Maar verder. Ik zal eens even rondvragen hier en daar. Dat is tegenwoordig zo fijn met WhatsApp.


Een half uur later krijg ik antwoord van vriendin. Ik kocht ze bij de kringloop. Zij was er bij. Ik vond ze leuk voor een project om af te tellen van tien naar nul. Een van de koetjes was kapot aan de achterkant (dat klopt en dat zie je ook aan de foto hierboven) maar de voorkant was nog goed.
Wat voor project het was kan ze zich niet meer herinneren. Ik heb en had veel projecten. Ze wordt er soms moe van, zegt ze en gaat terug in vergadering. Haha!


En nu kraak ik mijn hersenen wat het geweest zou kunnen zijn. Vakantie? Nee, daar tel ik niet voor af. Kwam er iemand slapen? Nee, dat gebeurt zo vaak. Nieuwe baan? Nieuw huis? Nieuw kleintje? Nee nee nee. Ik heb geen idee. Maar het was vast de moeite waard. Misschien floept het zo mijn hoofd terug in als ik er niet aan denk. Dat gebeurt meestal bij mij.


Ik was vandaag veel in de tuin maar nu zit ik binnen. Het was erg warm vanmorgen maar nu is het duidelijk frisser aan het worden. Het is ook harder gaan waaien en volgens de voorspelling krijgen we straks een bui. Ik hoop het, want de stokrozen lusten wel een slokje water. De rest van de planten trouwens ook.


Waar zou ik die figuurtjes gelaten hebben bedenk ik me nu. Heb ik ze verkocht? Of weggegeven? Ik ben ze nergens tegen gekomen bij het opruimen. Ze zijn wel leuk trouwens. Maar dat terzijde. Dat ik het me toch niet kan herinneren.....


Het is een relatief rustige dag hier en dat is fijn. De man is de hele dag al buitenshuis en de buurman van de buurman die zijn huis laat bouwen is tevreden over de voortgang van de bouw. Als je voor het huis in de tuin aan het werk bent komt er altijd wel even iemand een praatje maken. Ons huis ligt op de route naar het centrum van het dorp. Vandaar.


Het gebeurt wel eens dat ik echt niet opschiet in de tuin omdat ik steeds moet stoppen. Ik maak best graag een praatje want ik ben geïnteresseerd in mensen en wat ze te vertellen hebben maar sommigen kunnen ook heel heel erg zeuren. En dan heb ik er geen zin in :-) Ach ja...


Ik ben behalve het digitale fotoalbum ook mijn boekenkast weer eens aan het opruimen. Dat doe ik zo'n beetje elk half jaar. Hoewel we een enorme boekenkast hebben zit hij toch steeds weer vol. De boeken staan stijf tegen elkaar en dan ligt het ook nog vol met boeken die er op gestapeld zijn. Wij zijn hier dol op lezen. Ik kan me echt in een boek verliezen.


Op het moment herlees ik Tikkop van Adriaan van Dis. Het speelt zich af in Zuid- Afrika en omdat onze jongste daar woont pakte ik het weer eens van de stapel. Tik is trouwens een soort drug. Het lijkt op chrystal meth en is super verslavend en een zeer groot probleem daar. Het is een echte armeluisdrug en arme jongeren zijn er daar genoeg. De werkeloosheid is zeer hoog. Er is weinig overgebleven van de idealen en de hoop die de vrijlating van Mandela met zich meebracht.


Ik sta vandaag wel in de babbelstand zeg. Zou dat door het weer komen? Of omdat ik zomaar een paar uur over heb doordat iemand zijn afspraak (voor de vierde keer) afzegde? Laat ik het maar op het eerste houden :-) Dagdag!