zaterdag 16 december 2017

Tradities...

Zaterdag 9 december. Ik hou van tradities en zeker nu ik ouder word (!) ga ik ze meer waarderen. Het doen van bepaalde handelingen in een bepaalde periode in het jaar daar word ik gelukkig van. Zo zorg ik dat het huis helemaal schoon is voor Pasen. Net als mijn moeder dat deed. Echt grote schoonmaak. Alles uit de kasten, luchten, uitzoeken, sorteren, opruimen en dat soort dingen. In dit grote oude huis is dat geen overbodige luxe. Als dan alles schoon is en het huis weer lekker fris ruikt ben ik echt en oprecht blij. Zo rigide als mijn moeder ben ik niet hoor! Mijn moeder deed na de schoonmaak de kachel bijvoorbeeld uit. En de maillots voor mijn zusje en mij werden verruild voor kniekousen. De grote kledingwissel was ook zo'n ding. Zomerkleren kwamen in die periode ook te voorschijn en winterkleren werden naar zolder gebracht. 


In de zomer maakte mijn moeder veel groenten zelf in. Eerst via wecken, later in de vrieskist. Wij hadden zelf een grote akker waar we met twee gezinnen van aten. Opa en oma en wij. Het was een enorme lap grond en ik herinner me het zaaien en oogsten als de dag van gister. Omdat de akker midden in de polder lag accocieer ik de oogst van bepaalde groenten nog altijd met het binnenhalen van het hooi. Oh, dat rook toch zo lekker. In het begin van mijn huwelijkse leven aten wij ook van de tuin van pa. We kochten dan ook een koe met elkaar. Eentje die we zelf groot hadden zien worden, door pa uitgezocht was en waarvan na de slacht alles gebruikt werd. Een koe met een goed leven. Zo bakte ik ook zelf brood. En haalde ik melk bij de boer. Onze kinderen hebben het er nog wel eens over.


Gelukkig kan ik hier ook volop verse groenten kopen en eet ik biologisch brood van bakker Jan. Vlees eet ik niet veel meer maar als ik het eet, haal ik dat bij de eerlijke slager in het dorp hier verderop. Ja, tijden veranderen. Het is nu zoveel makkelijker allemaal. In een straal van een km heb ik drie grote supermarkten waar ik, als ik dat wil, van alles zou kunnen kopen. Een van de andere tradities waren de bezoeken aan de tantes en ooms van mijn moeder. In de zomer gingen we daar naartoe. Ik herinner me eindeloos lange fietstochten, ijs, slagroom, vruchten, gelach en vooral veel gezelligheid. Op de terugweg deden we een picknick. Gewoon een kleedje op de grond, wat boterhammen en melk. Niks bijzonders maar zo speciaal. Ik heb echt een superfijne jeugd gehad.


De eerste zaterdag na Sinterklaas begon mijn moeder met het maken van kerstkaarten. Och, als ik alle door mijn moeder gemaakte kaarten achter elkaar zou leggen zouden we niet weten wat te zien. Na zijn pensioen maakten pa en ma ze samen. Alles werd gebruikt. De kaarten van het jaar ervoor werden op nieuwe kaarten geplakt. Lintjes, kralen, borduurgaren, touwtjes, strikjes en weet ik wat allemaal werd gebruikt. Als ma klaar was, mochten wij onze gang gaan met wat er over was (en dat was altijd genoeg) Ik herinner me buisjes met glitter in alle kleuren. En de eerste goud schrijvende pen. We mochten zoveel kaarten maken als we wilden. Voor opa en oma natuurlijk en voor onze vriendjes. Maar ook maakten we er vijf per persoon voor mensen die niemand hadden. Zielige mensen noemden we die. Och toch! Het is vandaag de zaterdag na Sinterklaas en ik heb de kerstkaarten opgezocht.


Ik heb hier vijf dozen met kaarten staan die door mijn ouders samen gemaakt zijn. Na het overlijden van mama anderhalf jaar geleden heeft mijn vader langzaamaan de spullen uitgezocht. Mijn broer en zus willen niks maar ik kreeg de kaarten die pa niet wilde houden. Hij stuurt er ongeveer 100 per jaar. En heeft voorraad staan tot zijn 85e. Daarna stopt hij met sturen heeft hij nu alvast aangekondigd. De rest kwam dus naar mij. Vijf grote dozen stampvol en kant en klaar. Ik bekijk ze en denk er aan hoe ongelofelijk mijn moeders talent voor het hergebruik van materialen toch was. Niks werd er weggegooid. Overal werd iets moois van gemaakt. Het ontroert me als ik er naar kijk. Het is een spannende tijd nu voor mij, met veel emoties en de tranen zitten hoog. Tradities zijn me dierbaar en het is fijn om er aan terug te denken. Aan de andere kant kunnen ze je ook weemoedig maken.


Mijn moeder bewaarde alles, ik schreef er al meerdere keren over. De kaarten die ik nu laat zien hier  kregen wij als kinderen van ooms, tantes en vriendjes/vriendinnetjes. De kaart hieronder kreeg ik van de liefste van alle vriendjes. Ik wilde dolgraag een echt hertje hebben in die tijd. Waarom weet ik niet. En dat kon natuurlijk ook helemaal niet. Vriendje is helemaal naar de overkant van de rivier gefietst om daar deze kaart te vinden en die aan mij te geven. Hij hield veel van dieren en wilde later dierenarts worden. Dat is ook gebeurd. Hij werd zelfs een verdraaid goeie. Och, vriendje van toen toch. Hij is niet meer bij ons. Niet in stoffelijke vorm, gelukkig woont hij nog wel in een speciaal kamertje in mijn hart. Wat moeilijk om hier over te schrijven. Nou ja, de tranen waren er toch al zullen we maar zeggen ;-)


De dozen zijn nu even dichtgedaan maar over een paar dagen gaan ze weer open. Dan zoek ik het adresboekje erbij en gebruik ik de pen die zo fijn schrijft en ga ik aan de slag. Ik heb zestig kerstzegels gekocht bij de boekhandel die ook postagent is en kan dan beginnen. Oh, dat was ook zo'n plechtig moment. Als je de postzegels op de enveloppen mocht plakken. Mijn pa stuurde nogal wat brieven en hij had daar zo'n groen bakje met oranje sponsje voor. Mooi recht in het hoekje hoor, zei mijn moeder dan altijd. Dat deden we natuurlijk en mochten ze dan ook wegbrengen naar het postkantoor. Ik kan nog zo het geluid van de stempel van de man van het postkantoor herinneren. Zo'n speciaal geluid was dat.
-
Het is vast de leeftijd zou mijn dochter zeggen. Je wordt steeds sentimentele en dat is vast zo. Op deze leeftijd heb je steeds meer herinneringen en zo weinig voor je. Tradities en rituelen. Ze geven houvast in een tijd die ik steeds minder begrijp. Ik kan slecht aanhaken bij wat er allemaal gaande is in de wereld. Of dat nu zo heel anders is dan vroeger denk ik ook weer niet. Alleen horen we er nu veel meer van via social media. Ook heeft iedereen overal een mening over. Maar dat is weer een heel ander verhaal ;-)

Omslagdoek

Vrijdag 8 december. Vandaag laat ik weer eens een breiwerk zien. Ik brei en haak tussen de bedrijven door. Als ik koffie drink brei ik een paar naaldjes. Als ik aan de telefoon ben (langere gesprekken met mijn vader of zusje) haak ik wat. Als ik wacht tot het eten klaar is brei ik weer wat en zo kom ik al met al nog tot een aardige productie. Soms brei ik in de avond ook nog wat maar nooit heel lang achter elkaar want dan krijg ik last van mijn arm. 


Het patroon van deze omslagdoek liet ik al eerder en wat uitgebreider zien volgens mij. Zo niet, dan hoor ik het wel en geef ik het alsnog. Ik gebruikte garen van Zeeman en omdat ik hem wat royaler wilde maken heb ik er drie bollen van 100 gram voor gebruikt. Ik begin te breien met 1 steek. Bij de volgende naald maak ik steeds eerst een omslag en zo meerder ik en brei ik door tot het garen op is. Je kunt hem op verschillende manieren dragen. Met de punt naar voor....


Hier boven zie je de achterkant. Leuke kleur vind ik. Jammer genoeg niet meer in de winkel te koop. Ik denk dat dit garen van drie jaar geleden is. Ik wilde deze doek eerst zelf houden maar had er geen jas bij en daarom ging hij mee met de andere sjaals voor het goede doel. Mijn schoonzus nam de sjaals mee naar haar woonplaats. Daar zouden ze opgehaald worden door de enthousiaste ontvangster.


Of dat gebeurd is weet ik eigenlijk niet. Ik hoorde niks meer. Niet van de kant van schoonzus en ook niet van de andere kant. Het is nu al weer even geleden dat ik e.e.a. meegaf en ik denk steeds... zou alles goed aangekomen zijn? Misschien vond ze er wel niks aan. Misschien dit... misschien dat... waarom laat ze niet even wat horen? Schoonzus niet en die andere mevrouw niet.... Dat is natuurlijk mijn eigen onzekerheid allemaal. Ik moet er gewoon vanuit gaan dat het goed was en dat alles goed verlopen is. En niet perse bevestiging willen hebben. Maar toch.... zou ik zelf geloof ik nog wel even wat van me hebben laten horen. Wat zouden jullie in zo'n geval gedaan hebben? Ik hoef geen dankjewels of zo, maar alleen het bericht dat alles goed is overgekomen of zo?


Nu ik deze omslagdoek laat zien en terugdenk aan de middag dat schoonzusje hier was moet ik jullie nog wat anders vertellen. Ik was die ochtend ook naar koperen Kees geweest toch? Naar de handwerkgroep die gehouden werd in het jeugdtheater? Ik ontdekte bij toeval dat een koperen Kees geen persoon is maar iets heel anders. Het is een koperen merkteken op het toneel. Aan de voorkant van het podium. Een soort van puntje eigenlijk. De theatertechnici gebruiken het als vast referentie meetpunt voor het plaatsen van het decor, licht en geluid. Zo leer je steeds weer wat nieuws.

vrijdag 15 december 2017

Ruimte...

7 december. Nadat ik het besluit had genomen waar ik in mijn vorig blog over schreef ging ik vandaag weer naar therapie. Niet om te oefenen maar voor een goed gesprek. Want dat was nodig. We spraken onze hoop en verwachting uit. Stelden een plan op. Vonden elkaar halverwege en soms helemaal niet. Maar er kwam, 11 weken na de operatie, een eindconclusie waar we ons allebei in kunnen vinden. Wat fijn dat dat kan. Dat er zo'n open sfeer en houding is. En alles bespreekbaar is. 


Nadat dit afgehandeld was kreeg ik ruimte in mijn hoofd. Eerlijk gezegd had ik best een beetje tegen het gesprek opgezien. Ik was bang in de emotie te schieten en niet meer te kunnen zeggen wat ik wilde. Ik laat me nogal snel in een hoek drukken. Zeker als ik tegenover een professioneel iemand zit.  De ruimte of misschien moet ik het nieuwe energie noemen werd meteen ingezet voor nog een aankoop. Net als met het kopen van het dekbed had ik veel te lang gewacht met het kopen van een nieuwe winterjas. De laatste keer dat ik daarvoor naar een winkel ging was meer dan vijf jaar geleden. Ook dat lukte zowaar in 1x. Ik heb mezelf een mooie lichtroze jas cadeau gedaan. Al die donkere en sombere jassen was ik meer dan zat. Als ik hem aantrek word ik blij. En dat was precies de bedoeling :-)


Vriendin met de geopereerde knie belde en ook met haar heb ik afgesproken om het er niet meer over te hebben. Ze was het hartgrondig met eens want zelf was ze ook meer dan klaar met alle vragen. Bovendien gaat het haar heel goed en is ook Zij zoveel meer dan een geopereerde knie. We wisselden recepten uit, dat kunnen wij namelijk heel goed :-) en vertelden daar vervolgens zo smakelijk over dat ons het water (!) in de mond liep. Volgens mij heb ik wat met water en bootjes de laatste blogs (maar dat terzijde). En inplaats van zeuren tegen elkaar waren we nu opgewekt en blij. Grappig is dat toch, dat je geest zo lenig is. Ik ben er dankbaar voor. Als tijdens het gesprek de een of de ander dan toch weer verviel in au en zeer, riepen we steeds: het kan altijd erger hoor en moesten dan onbedaarlijk lachen. Er zijn maar een paar mensen waar ik de slappe lach mee kan hebben, zij is er een van. Een heerlijk mens. Jammer dat we zover uit elkaar wonen. Het zou leuk zijn haar wat vaker te zien.


Ik zei het hierboven al.... ik heb iets met bootjes en water. Dit zijn een paar oude kaarten uit een collectie die ik ooit kocht bij de kringloop. Leuk zijn ze hè? Ik vind het net tegeltjes uit een oude keuken vind je niet?

Ondertussen...

6 december. Ondertussen is er al weer aardig wat water door de Lek gestroomd, was een gevleugelde uitspraak vroeger bij ons thuis. En zo is het ook. De ontsteking wordt nog niet minder, de pijn ook niet. De revalidatie is aangepast, bezoekjes bij de dokters afgelegd en ik heb er wat nachtjes over kunnen slapen. Want hoe nu verder? Ik wist even niet hoe nu verder te bloggen en heb daarom een kleine time-out genomen. Want wat wil ik? Blijven opsommen hoe het proces van revalidatie verloopt? Ik weet dat veel van jullie meeleven en er zelfs steun aan hebben (dank jullie voor jullie lieve e-mails) Ik zou dus gewoon door kunnen blijven gaan en verslag uitbrengen zoals ik dat tot voor kort deed. Maar op een of andere manier heb ik heel erg de behoefte om uit het patroon te breken.


Want niet alleen vertel ik er hier over. Dat gebeurt in real life ook. Als iemand mij ziet is de eerste vraag steeds: hoe is het met je? Ook via andere wegen gebeurt dat. Hoe is het met je? Hoe is het met je? En dan wordt bedoeld: hoe is het met je knieën? Hoe is het met de ontsteking? Loop je nog met de rollator? Loop je nog met krukken? Rijd je nu nog auto of lukt dat niet meer? En zo nog veel meer van die standaard vragen. Lief bedoeld maar ik weet er bijna geen antwoord meer op te geven. Ik verlang er zo naar om weer Tineke, gewoon Tineke te zijn.


Er is er maar 1 die dat patroon kan doorbreken en dat ben ik zelf. Ik moet zelf laten zien dat ik uit meer dan een paar zere knieën besta. Toen ik na een paar vervelende dagen, tot die gedachte kwam (niet voor het eerst maar toch) leek het net of er iets openbrak. Alsof de zon een beetje begon te schijnen. Ik zag weer mogelijkheden. Net als op de plaatjes hierboven stelde ik me voor dat ik in een bootje zou varen, zoals ik dat vroeger met mijn allerliefste vriendje deed. Wat mijmeren. Eendjes voeren. Af en toe een feestje vieren. Zoiets... Ik werd blij van de gedachte alleen al. En ja, ondertussen was de pijn bij tijd en wijle onverdraagzaam... maar toch...


Ik sliep zowaar redelijk die nacht. Toen ik de andere ochtend in de spiegel keek gaf ik mezelf een knipoog. Och toch... hoe lang had ik dat al niet gedaan? Ik moest er om grinniken. Wat fijn dat ik dat nog kon. Om mezelf lachen... de humor was er nog. De therapie is aangepast, de pillen worden geslikt. Oefeningen doe ik niet meer. Het huiswerk van de therapeut wordt niet meer gemaakt. Het voelt als spijbelen, een beetje rebels. In plaats daarvan doe ik meer in en om het huis. Dit mooie grote oude huis. Zo lang is er niet meer naar omgekeken en alleen het hoognodige gedaan. Zo veel plannen zijn er. Het is tijd om ze uit te voeren. Niet de grote klussen, maar alleen het anders zetten van een paar planten kan al een stap in de goede richting zijn. Er is nog zoveel wat ik wèl kan doen. Als het even niet gaat, neem ik een pauze en lees ik wat in een van de mooie boeken uit de boekenkast van mijn schoonzoon en heb ik ondertussen een icepack op de knieën. Daarna ga ik weer verder.


Een van de dingen die ik veel te lang had uitgesteld, is het kopen van een nieuw dekbed. Het oude was zo dun geworden dat ik steeds meer gehaakte dekentjes nodig had om warm te blijven. Klein meisje begon al over een omgedraaide prinses op de erwt te praten ;-) Al die dekentjes waren ook best wel zwaar. In de beddenspeciaalzaak hier in het winkelcentrum kocht ik een superlicht donzen dekbed. Oh en dat is me toch lekker licht en warm. Zo hoop ik het tij te keren. Ondertussen stroomt niet alleen het water door de rivier de Lek maar komt het ook met bakken tegelijk uit de lucht. Maar dat is weer een heel ander verhaal ;-))

donderdag 7 december 2017

Pech...

Dinsdag 5 december. Enigszins hersteld van de schok van gisteren, probeer ik de draad vandaag weer op te pakken. Want dat is zoals het steeds weer gaat in het leven. Je hebt tegenslag maar je weet dat er ook weer een periode zal komen dat het je beter zal gaan. Na een langdurige periode van pijn en ongemak voorafgaande aan de operatie, de pijn tijdens de operatie en daarna gedurende de revalidatie in de eerste twee maanden mocht ik langzaamaan ervaren dat het de goede kant op ging. De pijn werd minder, ik werd meer mobiel met als voorlopig hoogtepunt het zelfstandig naar therapie gaan met mijn eigen auto gisteren. Met enige hindernissen van buitenaf maar toch.. 



Maar in plaats van de stijgende lijn vast te houden voelde ik me die steeds meer ontglippen. Ik weet dat eerst aan het feit dat ik te druk was met de dingen van de dag. Ik weet van mezelf dat ik slecht ben in het luisteren naar mijn lichaam. Te lang heb ik in de overlevingsstand gestaan en moest ik doorgaan van mezelf en dat is lastig om af te leren. Ik weet ook dat het een drukke week was, afgelopen week. Zou het daar aan liggen vroeg ik de therapeut. Nee zei hij, dat is het niet. Zou het dan toch weer de reuma zijn die me parten speelt? Het weer is zo slecht geweest. Koud en nat? Nee, ook dat niet, zei de therapeut weer. Je hebt last van iets anders. Ik had het graag verre van je gehouden maar je hebt last van een Jumpers Knee. Aan beide kanten. Nog nooit had ik daar van gehoord. Jullie wel? Na een bezoek aan de huisarts, die de diagnose bevestigde, ging ik voor een second opinion naar het ziekenhuis. Ook daar werd deze diagnose gesteld. Verslagen voelde ik me. Ik wist het even niet meer. Als je zo lang pijn hebt en dan eindelijk geopereerd kan worden dan ben je zo gelukkig.


Als je daarna therapie volgt en heel trouw de oefeningen volgt ook al doen die pijn... Als je dan ziet dat het zijn vruchten afwerpt en je merkt dat je sterker wordt. Als je je leven terug begint te krijgen, ja, dan kun je alleen maar dankbaar zijn. En dat ook zeggen tegen je therapeut. En dat deed ik. Maar als je je dan daarna steeds slechter voelt en deze diagnose gesteld wordt, dan weet je het even niet meer. Een jumping knee komt vaak bij sporters voor. Het is een overbelasting van de kniepees. Die zit tussen je knieschijf en je scheenbeen. Eigenlijk zorgt die pees er voor de kracht van je spieren op je bot over te brengen. Het begint er mee dat de knie stijf is, maar ja, dat is logisch als je net geopereerd bent. Ik dacht niet dat dat iets anders zou kunnen zijn. Daarna kreeg ik last tijdens het belasten (vooral tijdens therapie) maar dat trok later weer weg als ik rust nam. Ook dat klinkt toch niet zorgelijk. Tenminste niet in mijn ogen. Het hoorde volgens mij bij het proces van steeds een stapje beter. Maar toen ging de pijn dus helemaal niet meer weg. Overbelasting, repeterende bewegingen en nu dus flink ontstoken. Het gaat lang duren voor er verbetering gaat komen. Kniepezen genezen over het algemeen moeizaam omdat er weinig bloed doorheen gaat. Ik moet denken aan maanden i.p.v. weken.


Behandeling is mogelijk. Koelen met ice- packs ( drie keer per dag) en fysiotherapie. Maar daar is het juist ontstaan en dat maakt het moeilijk voor me. Ik had een blind vertrouwen in de dokter die me opereerde en me mijn leven terug gaf. Dat ik wat druk was de afgelopen week heeft er dus niks mee te maken. Het zijn de repeterende bewegingen die me schade brachten. Te zwaar belast. Ik deed dus dingen waar ik nog niet aan toe was. Het had me bij iedere therapeut kunnen gebeuren en dat houd ik mezelf ook voor. Hij heeft nog nooit een patiënt gehad waarbij beide knieën in een keer geopereerd zijn. Er is dus weinig expertise. Ook dat houd ik me voor. Ik liep best een stukje voor op de andere patiënten die aan 1 knie waren geholpen. Ook dat vond ik niet raar. Maar toch.... Heb ik een te hoge pijngrens ontwikkeld? Heb ik niet op tijd aangegeven dat het echt pijn deed? Heb ik het niet op de goede manier aangegeven en is het door de therapeut niet opgepakt? Ik weet het niet. Het heeft geen zin om me er het hoofd over te breken. Morgen ga ik weer naar hem toe maar het voelt nu anders. Het blinde vertrouwen is weg.
-
Daarom moet ik maar doen zoals Peter Pan dat deed. Eerst maar een kop thee drinken en dat het avontuur verder aangaan en hopen dat het op den duur weer de goede kant op zal gaan. Het is nu even moeilijk maar ik mag de moed niet verliezen. Ook niet in de nacht als ik van de pijn wakker lig en de gedachten met me op de loop gaan. Juist dan moet ik het vertrouwen hebben dat het allemaal goed gaat komen. Dat moet!!! Ooit moet het tij gaan keren toch? Tot die tijd drink ik thee en oefen ik (gedoseerd en rustig) verder. Gelukkig heb ik nog een mooie stapel boeken kunnen lenen van mijn schoonzoon afgelopen zondag. Lezen maakt rustig. Lezen maakt dat je even kunt ontsnappen naar een andere wereld. Het komt goed, zeg ik tegen mezelf. Het komt goed. En meteen daar achteraan denk ik.... maar wanneer dan. Ach ja...

Tegenslag...

Maandag 4 december. Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: ik ben niet in goeden doen op het moment. En aangezien ik hier het eerlijk verhaal wil vertellen schrijf ik het op zoals het is. Allereerst zijn daar de 'nieuwe' buren. Zij gooiden drie mooie oude huizen plat om er één groot huis voor terug te bouwen. Hun goed recht, maar wat zonde van het karakter van ons oude straatje. Gelukkig staat het huis naast dat van de buren en heb ik er niet direct zicht op. Dat ze de zonder aarzelen de oude kastanjebomen kapten, vind ik nog steeds verschrikkelijk verdrietig. Maar ook dat is hun goed recht. Nieuwe buren mogen zelf weten wat ze doen en hoe ze het doen. Het huis is, na een jaar bouwen, nu bijna af. Met kerst willen ze er wonen. En nu wordt alles op alles gezet om dat voor elkaar te krijgen. 


 En waar tot nu toe iedereen in dit kleine straatje rekening met elkaar hield, hebben nieuwe buren daar lak aan. De hele straat staat vol werkbussen. Alleen de tuinmannen zijn al met drie werkbussen. En die zetten ze, zoals je hierboven op de foto ziet, gewoon aan de achterkant van het huis op het trottoir. En daar ben ik bijna onderdeel van een ongeluk geweest. Ik kwam van rechts (vanuit mijn huis) en liep met de rollator op het trottoir. Omdat de bussen er stonden moest ik uitwijken naar het fietspad. Ik keek goed of er iets aankwam en liep toen het stukje op de weg. Ineens kwam daar uit de wijk (op de foto niet te zien maar ongeveer rechts in het midden op de foto) een brommer. Die daar niet mag rijden maar dat terzijde. Hij zag mij wat laat en week uit naar de rijbaan. Maar daar reed juist een auto met best wel hoge snelheid. Die schrok van de brommende jongen en week uit naar de de tegenoverliggende weghelft waar dus net een vrachtwagen aankwam. Het ging maar nèt goed. Hevig geschrokken ben ik maar omgedraaid en naar huis terug gegaan. How fragile we are.... Nieuwe buurman, of de werkmannen hier op aanspreken heeft geen zin. Want er zijn gewoon teveel bussen en ze weten ze gewoon nergens anders te parkeren. (op het moment van schrijven tel ik 13 (!) bussen en 6 (!) gewone auto's.


Hier de situatie aan de voorkant van het huis. Je kunt mijn huis nog net zien aan het eind rechts. Dit is dus hoe groot het straatje is. En waar het normaliter al passen en meten is, zijn er nu helemaal geen parkeerplekken meer te vinden. En dit met die stenen voor de tuin, duurt al meer dan een week. Gelukkig is het achter ons huis nu minder druk doordat de andere weg weer open is, maar ik zal zielsblij zijn als alle drukte aan de voorkant ook weer voorbij is. Dit is geen doen zo. Zo ook niet vanmiddag toen ik naar therapie ging. Voor het eerst weer zelf met de auto. Ik was best nerveus maar wilde het toch proberen. De man had de auto al de goede kant op gezet ;-) en de stoel in de goede stand ;-) zodat ik alleen weg hoefde te rijden. Op het moment dat ik dat wilde doen, kwam er net weer een enorme vrachtwagen de straat inrijden en stopte dus recht voor mijn auto. Ik kon er niet meer langs. En waar ik dus met pijn en moeite (letterlijk) me in de auto had gezet, moest ik er nu weer uit om de chauffeur vriendelijk te vragen of hij even iets door kon rijden. Die man kon er ook niks aan doen natuurlijk. Ik stapte weer uit, vroeg hem of hij... nou en toen kreeg ik de wind van voren. Of ik niet heel even kon wachten, mensen hadden tegenwoordig alleen maar haast, of ik niet wist hoe hij zijn best moest doen om alle auto's (aan twee kanten geparkeerd) mis te houden, enz enz. Ik was werkelijk in tranen.... het voelde zó oneerlijk. Voor het eerst in tien weken wilde ik mijn eigen straat in mijn eigen auto uitrijden. Iets wat toch al zo moeizaam ging allemaal... en dan dit. Gelukkig ging hij al mopperend een stukje achteruit, maar zó weinig dat het maar net ging. Ach toch.... Ik reed weg maar alleen omdat ik me niet wilde laten kennen en omdat de man niet thuis was en ik toch naar therapie moest.... wat een toestand.


Ja lieve mensen, het is een groot tranendal hier op dit moment. Ik kan er niks aan doen. De werkmensen ook niet. Die chauffeur ook niet maar het is dan zo'n samenloop van omstandigheden die je de das omdoet. Op de foto hierboven zie je, net voor de bus, het huis aan de andere kant van het water. Rechts zie je nog een stukje van de witte brug. Ik dat huis woont een oud echtpaar. De vrouw is heel erg lief. Echt zo'n schat van een mens. Altijd maakte ze even een praatje en ze werkte graag in de tuin. Zij is overleden nu en het deed me zo'n verdriet dat zelfs tijdens de condoleance aan huis de mensen die kwamen, niet eens fatsoenlijk konden parkeren en hun blijken van deelneming moesten overbrengen in een soort van kakofonie van bouwgeluiden. Ook dat is een toevallige loop van omstandigheden maar toch... Rekening houden met elkaar ging ons altijd goed af hier in de straat en nu door een nieuwe bewoner is alles ineens anders. Is dat de macht van het geld? Of is het gewoon onfatsoenlijk? Of lomp? Of egoïstisch? Een van de buren heeft geprobeerd een gesprek met de nieuwe bewoner aan te knopen maar kreeg de kous op de kop. De rest laat het maar over zich heen komen. Politie en gemeente doen ook niks helaas.


Met veel pijn en moeite reed ik naar therapie. Ik stapte uit en wachtte in de wachtkamer tot ik aan de beurt was. Daar vertelde ik dat ik zoveel pijn had de laatste dagen. En dat, terwijl het de laatste twee weken juist zoveel beter ging. Misschien heb ik me te druk gemaakt afgelopen week zei ik. Misschien heb ik toch weer niet goed naar mijn lichaam geluisterd, zei ik. Misschien toch maar wat meer rust pakken, zei ik. Maar dat zei de therapeut niet. Die zei wat anders. Maar daarover in mijn volgend blog meer. Na therapie reed ik voorzichtig weer naar huis. Alles ging goed, tot ik thuis in de straat aankwam en nergens kon parkeren. Zelfs niet voor mijn eigen hek op de dam. Ten einde raad heb ik de auto maar op de oprit van de buren aan de overkant gezet en ben daarna huilend naar huis gelopen. Ik wist het werkelijk niet meer. Ik dronk kamille thee om rustiger te worden en na en uur vertrokken de eerste werkbussen en kon ik de auto van de oprit bij de overburen weghalen. Pfft, wat een opluchting was dat. Ik ben de rest van de dag wiebelig gebleven. En huilerig. Toen ik naar bed ging en voor het slapengaan mijn zegeningen wilde tellen bleef het angstig stil. Soms heb je van die dagen. Eigenlijk stelt het helemaal niet zoveel voor maar als de dingen op het verkeerde moment bij elkaar komen heeft het best een impact op je. Gelukkig is er steeds weer een nieuwe dag, met nieuwe kansen.

woensdag 6 december 2017

Op stap...

Zondag 3 december. Ik vertelde al eerder over de hoeveelheid verjaardagen die wij deze tijd vieren. Vandaag bijvoorbeeld is mijn zwager jarig. De man van het jongere zusje van de man. Hij komt uit een groot gezin met heel veel jongens. Ik weet nog dat wij de eerste keer naar zijn verjaardag gingen, hij woonde nog thuis. In de hal lag een enorme berg met schoenen. Ze hadden het niet breed en ze deelden alle schoenen met elkaar. Niemand vond dat een probleem want ze hadden toch ongeveer dezelfde maat. Het is/was een supergezellig gezin en inmiddels uitgedijd tot een imperium. Want al die jongens (en twee meisjes) kregen zelf ook gezinnen. De eersten zijn ook allang weer opa en oma. Toch gingen we dit keer niet naar de zwager want we vierden een andere verjaardag. Die van de kleinzoon. Dit vrolijke ventje is twee geworden en dol op zonnebrillen zoals je ziet. En op eten. Want dat doet hij graag en veel. 


Ik heb afgelopen nacht niet heel best geslapen. Ondanks dat ik het rustig aan deed, was er toch best veel drukte gisteren. De pijn wordt niet minder en ik kijk er naar uit om komende week wat meer rust te nemen en me weer te concentreren op het herstel na de operatie. Dat komt nu een beetje in het gedrang. Maar goed, we gingen dus naar de verjaardag en mijn vader was ook uitgenodigd. Nou was pa drie dagen lang druk geweest (en de tijd daarvoor trouwens ook al) met het organiseren van een vogel tentoonstelling. Keurmeesters kwamen vogels beoordelen, deden daarvan verslag en brachten rapporten uit. Er moest vooraf een catalogus gemaakt worden en ook dat deed hij. Om de catalogus gratis te laten zijn, moesten adverteerders gevonden worden. En ook dat deed pa. Uren en uren was hij er mee bezig en dan ook nog is hij secretaris én penningmeester van de club. Kortom, alles liep op rolletjes maar hij was wel moe. Toch wilde hij mee en ik bood aan om langs te rijden zodat hij met ons mee kon rijden. Wel zo gezellig en we komen er toch min of meer langs.


Zo gezegd, zo gedaan. Pa vertelde onderweg over de tentoonstelling en wij over het Sinterklaasfeest. Zonder al te veel oponthoud kwamen we precies op tijd aan. Jarige job stond ons al op te wachten. Het huis was mooi versierd en de taart stond klaar op tafel om aangesneden te worden. Hij op de stoel en wij er omheen lang zal ze leven en happy birthday zingend. En wat nog het allerleukst was is dat kleinste nichtje daarna zie ginds komt de stoomboot ging zingen en iedereen gewoon meezong. Zijn oude opa (zo noemt hij mijn pa) van 83, maar ook zijn andere oma (moeder van zijn vader)  van 87 deed mee. Het was gewoon een feestje! We dronken koffie en aten taart. Er was gezongen en zijn cadeautjes werden uitgepakt. Hij vond het papier net zo leuk als de inhoud volgens mij. Dat we elkaar de dag daarvoor nog gezien hadden maakte niks uit. Dit was gewoon weer een nieuw feestje.


Dochter woont in een soortgelijk huis als wij en ook bij dát huis viel me op hoe mooi het wordt als er veel mensen in aanwezig zijn. Opeens ging de telefoon en was zoon uit Zuid- Afrika aan de lijn. Kun je me op de speaker zetten, vroeg hij. Dat kon en de verbinding was zelfs zo sterk dat we hem konden zien op de laptop. Behalve feliciteren had hij nog een nieuwtje. Iedereen was vol aandacht. We.... begon hij te zeggen..... en op dat moment komt zijn oudste zoontje met zijn hoofd vol in beeld en roept: mama, baby, buik....
-
Iedereen was even stil, want de laatste baby is nog niet zo lang geleden geboren en we waren wat in verwarring. Bedoelde hij zijn broertje? Maar nee... er komt een nieuwe baby! :-)) En waar ik aan het begin van dit bericht vertelde over de grote familie van zwager, ben ik ondertussen benieuwd hoe groot onze familie gaat worden? Over de vakantiebestemming van komende zomer (als ik weer een beetje terug in de benen ben) hoeven we niet na te denken want de baby komt in juli. Laten we maar vast gaan sparen.
-
Na de verjaardag brachten we eerst pa weer naar huis en reden we daarna door naar ons eigen huis. Doodmoe en toen pas voelde ik hoeveel pijn ik had. Maar wat was het weer fijn om bij elkaar te zijn. Om te vieren, te delen, te zijn. En hoe fijn is het om te zien dat de twee families zo mengen met elkaar. Ik word daar echt gelukkig van. Thuisgekomen ben ik maar meteen naar bed gegaan want o o o. Gelukkig verwacht ik komende week niet al te veel drukte. Tijd om even pas op de plaats te maken want anders gaat het niet goed. Dagdag!