woensdag 21 september 2016

Vergissing

Ik begin dit blog met het rechtzetten van een fout die ik gisteren maakte. Hieronder zie je de uitgescheurde pagina waar ik het gisteren over had. Bij het maken van de foto stond ik er wat dichterbij en zag dat het dus uit Vrij Nederland komt. 21 mei 2011 om precies te zijn. Waarvan akte! 


Het maken van de overgooiers gaat zo goed dat ik er mee verder gegaan ben. Dit keer koos ik voor een blauwe stof met Paisly design. Een mooi motief en met verschillende kleuren te combineren. Ik werkte armsgaten en halslijn af met biaisband. Niet dat ik geen beleg kan/wil naaien zoals dat officieel moet, maar omdat ik een schoenendoos vol biaisband heb en dat hiervoor kan gebruiken.


Ik kocht ooit eens een zak vol van een winkel die er mee ophield. Ook krijg ik regelmatig dit soort dingen van mensen die stoppen met handwerken. Noodgedwongen vaak. Omdat het niet meer gaat. Door ziekte. Door ouderdom. Of gewoon bij gebrek aan belangstelling. Ik neem het altijd dankbaar aan en probeer er altijd wat mee te doen. Zoals nu. Het werken aan deze simpele overgooiers geeft me rust. Ik weet dat het patroon goed is. Ik weet dat ik de stof mooi vind en ik weet dat het eindresultaat me zal bevallen. Dat geeft me zelfvertrouwen. Vanmiddag ga ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens bij iemand (niet familie) op koffievisite. Weer een stap vooruit :-)

dinsdag 20 september 2016

Iedereen kan stikken, ik ga ff naaien..

Niet schrikken van de titel van dit blog, de woorden komen niet van mij. Ze komen van een pagina die ik ooit uit een bijlage van de Volkskrant scheurde. Inmiddels helemaal vergeeld hangt het op mijn prikbord, maar de woorden worden nog steeds met plezier door mij gelezen. Met naaien heb ik een haat-liefde verhouding. Tijdenlang doe ik het niet en dan ineens weer heel veel. Ik maakte zo hier en daar wel eens kleding voor mezelf maar altijd onder begeleiding van. En eerlijk gezegd was dat nooit echt een succes. De naailessen (met alle regels van verwerking) zorgen er altijd voor dat mijn creativiteit wordt geblokkeerd) Totdat ik een burn-out kreeg en de therapeut voorstelde om eens iets met mijn handen te gaan doen. Heel grappig want ik heb mede een burn-out gekregen omdat ik aan de lopende band zelf dingen maakte voor mijn winkeltje. Ik zag dingen maken als Moeten, als Presteren, als ..... Toch zit het maken van dingen wel in mij en ik wilde toch iets met mijn handen doen.


Ik moest dus iets anders verzinnen en ik besloot de naaimachine weer eens af te stoffen (lees: onder uit de kast vandaan te vissen) Ik heb hem eerst maar eens goed geolied, er daarna een nieuwe naald ingezet en ja hoor, toen ik het pedaal indrukte deed hij het nog. Hoera! Het was even puzzelen en proberen maar uiteindelijk maakte ik een patroon van een overgooier. Eigenlijk was het een jurk voor hoogzomer maar daar ben ik wat ambivalent over. Met een shirtje er onder is hij toch mooier aan de armen ;-) Ik probeerde zoals gezegd een patroon en veranderde er, niet gehinderd door kennis,wat aan. En nog eens en nog een keer. De proefmodellen naaide ik van oude lakens. Het was ontspannend om niet te hoeven presteren. Steeds hield ik mezelf voor dat het niet erg was als het niet zou lukken.


Dat ik het op elk moment aan de kant zou kunnen leggen. Dat ik kon stoppen waneer ik wilde. Dat er geen druk van verkoop achter zat. Dat soort dingen moet ik echt weer leren. Genieten van het proces op zich. Ik deed dat veel te lang niet meer. Op een goede dag was het zoals ik wilde dat het was. En dat was ook de dag dat ik ze van echte stof ging maken. Meervoud ja, want ik ga er een heleboel van maken. Eerst in zomeruitvoering en dan langzaamaan met het seizoen mee in dikkere warmere stof. Ik maak er net zoveel als ik zelf wil. Dat is mijn vrijheid. Eerst een rode natuurlijk want rood is mijn lievelingskleur. Ik word er zó blij van.


Daarna koos ik voor blauw. Met roze flamingo's. Gewoon omdat ik heel erg blij van de stof werd. De verkoopster in de winkel dacht dat ik voor een klein meisje ging naaien en toen ik haar vertelde dat de stof voor mezelf was zag ik haar bedenkelijk kijken. Ha! En dat kon me niks schelen. Ik heb met veel plezier geknipt en genaaid. En hij is hartstikke leuk geworden. Ik combineer hem met zwart of groen er onder. Een rozerood shirt aan de bovenkant. En ik kreeg al veel complimenten. Het valt w.s. dus wel mee :-) Een grijs exemplaar is inmiddels ook klaar en gedragen naar de condoleance van een oude buurvrouw (oud in jaren maar ook van de tijd dat ik nog kind was)


Zo pak ik letterlijk de draad weer op (ik schreef er al eerder over) en probeer ik alles weer een beetje te begrijpen. De wereld is nog regelmatig te groot voor me. Het land is vaak te groot. De provincie, de streek waarin ik woon, het dorp, de straat, ik vind het regelmatig te overweldigend. Op die momenten keer ik in mezelf en trek ik me terug in mijn eigen wereld. Dan kijk ik naar beneden. En heel soms maak ik er een foto van. Zoals hierboven. Ik keek uit over een groot weiland. Het was mooi. Maar veel mooier werd het toen ik er wat foto's van dichtbij nam. Toen was de lucht blauwer en zag ik het contrast beter. Ik maakte het klein en daardoor kreeg ik meer lucht. Letterlijk.


En ja, het fluitenkruid. Ik word gelukkig van deze bloemen. Ze doen me denken aan een dierbare vriendin. Helaas is ze niet meer bij ons. Het gaf veel verdriet en het duurde lang voordat ik het verdriet van haar overlijden verwerkte. Nu kan ik het fluitenkruid zien en er weer blij van worden. Omdat het me aan haar doet denken. Ze was zo'n blij mens. Er zijn zoveel mooie herinneringen aan haar. Ik kan er een levenslang mee voort. Ach, en zo verdwaalde ik weer in dit blog. Van de naaimachine naar de maaimachine zullen we maar denken. Niet lang nadat ik de foto maakte kwam de boer het gras maaien. Het groeide opnieuw en weer werd het afgemaaid. The circle of life :-)

donderdag 15 september 2016

Theetuin

Nu ik over weer wat meer energie kan beschikken, lukt het zo af en toe ook om ergens naartoe te gaan. En zo kon het gebeuren dat ik de uitnodiging om naar de gezellige theetuin te gaan, accepteerde. Het was nog wel een stukje rijden maar dat was de moeite waard. Voor wie er ook eens wil gaan kijken is hier het adres: Theetuin Eemnes, Meentweg 131 in Eemnes. 


De weer was aangenaam en we konden fijn buiten zitten. Je kon binnen je bestelling doorgeven en zelf meenemen naar daar waar je wilde zitten. Wij kozen voor een bordje met van alles wat. Lekker snoepen ;-) Na de thee liep ik wat rond en maakte wat ik wat foto's. Hierboven zie je de deur van de entree.


Terwijl ik in de wachtrij stond zag ik alvast een gezellig versierde muur met daaronder een tafeltje. De spiegel aan de wand (daarin kon ik zien dat ik er enigszins verwilderd uit zag door het rijden met open dak) met een mooie bloemenrand. De mensen op de foto heb ik onherkenbaar gemaakt want ik ken ze verder niet en ik vind het zelf ook niet fijn om mezelf ongevraagd op het www tegen te komen. Door het hele pand heen waren er mooi gedecoreerde hoekjes. Huiselijk, maar zeker niet tuttig.


Verder op het terrein zag ik een vergaderzaal, een leuke winkel met tuttemerut voor in huis, er was een game/speelruimte voor de kleintjes, er liepen wat dieren die je kon aaien. De kipjes bijvoorbeeld, liepen gezellig tussen de tafels door. Aan het eind van het terrein vond ik nog een prachtige trouwlocatie. Wat een feest om daar te kunnen trouwen. De trouwauto's (drie oldtimers) stonden al klaar.


Met het meer dan aangename gezelschap om mij mee te verpozen, was het een fijne middag. Ik zal er zeker nog eens naartoe gaan als ik me wat beter voel. Na een rit van ongeveer vijf kwartier was ik weer thuis. Een ervaring rijker en een mooie herinnering erbij. Wel ging ik 's avonds vroeg naar bed :)

maandag 12 september 2016

Nationale zomerbloemententoonstelling

We mochten afgelopen weekend weer volop van genieten van de zomerbloemententoonstelling. Een keer per jaar wordt de kerk in het midden van het dorp versierd met zomerbloemen. Dit jaar niet tijdens de feestweek (met kermis, braderie, wielerronde en zo meer) maar voor het eerst na 30 jaar een paar weekenden later, tijdens de Open Monumentendag. En dat was een goed (lees: rustiger) idee. En zo werd deze voorheen Rooms-Katholieke (maar na de reformatie Hervormde) kerk het mooist versierde monument van Nederland. Het was een feest om er rond te lopen en te genieten van al het moois. Themabloem dit jaar was de Hydrangea (snijhortensia) en het overall thema was Hollands Glorie. 


Er was muziek, er was beeldende kunst, schilderijen, er werden mooie boeketten verkocht door leerlingen van de opleiding tot bloemist. Er was koffie, thee, limonade, taart en meer. Er waren veel mensen en het was een gezellige boel. Donderdag begon het en ik ging er vrijdag naartoe. Zo'n beetje tweede helft van de middag, de grootste drukte was toen voorbij. Ik hoefde niet lang in de rij te staan en binnen was het niet al te druk zodat je alles goed kon bewonderen. En oh, wat was er veel te bewonderen :-)


Ik zag zaden van ? die leken op de Haagsche halsbandparkieten die hier in groepen door het dorp vliegen (bovenste foto) Op de foto hierboven zie je de versiering van de zogenoemde Herenbanken. Ook die was erg mooi. Allemaal verschillende Dahlia's. Uitgangspunt van de tentoonstelling is de keuring van de bloemen die ingezonden worden door de kwekers. Zij vormen de basis en daar begon het ooit ook mee. De zomerbloemen die gekeurd zijn, zijn in arrangementen in de tentoonstelling verwerkt. Er is een wedstrijd voor amateurs die dit jaar het thema Fiets hadden. Ook dat was de moeite waard om te zien. Hieronder een voorbeeld daarvan.


Dag in dag uit zorgen meer dan 2.200 telers van seizoensbloemen voor de mooiste exemplaren. Het is een traditionele en ambachtelijke teelt die met de hand geoogst wordt. Achter elk van die bloemen zit een verhaal. Tijdens de Nationale Zomerbloemententoonstelling delen telers vol trots hun bloemen en verhalen. Wat ook heel fijn is voor types als ik (wel enthousiast maar niet gehinderd door kennis) is de stand van Groei & Bloei. Zij hebben een wand met alle bloemen die gebruikt zijn. Met de namen en aanvullende informatie daarbij. Ik ben daar elk jaar weer langdurig te vinden. Steeds leer ik een paar nieuwe namen :-)


Dit jaar stond de snijhortensia dus centraal. Je ziet ze vaak in wat duurdere boeketten. Prachtig zijn ze. Buiten in de tuin trouwens ook, maar dat is weer een ander verhaal. Ik heb dit jaar geleerd dat niet alleen fruit, maar ook bloemen rijp kunnen zijn. Hoe rijper de hortensia, hoe dieper de kleur. De steel is hard en stevig en kan dan met gemak twee tot drie weken op de vaas staan. De rijpe bloemen zijn ook beter te drogen. Wisten jullie dat? Ik niet. Ooit vanuit Japan meegenomen naar Leiden (in de 19e eeuw) door de arts Philipp van Siebold. Deze man was arts op Deshima, een Nederlandse handelsnederzetting op Nagasaki. Naast zijn werk als arts in de kliniek was hij een verwoed verzamelaar van alle Japanse flora en fauna. De naam komt van het Griekse Hydro (water) en angeion (kruik). De bekendste kleuren zijn roze, paars, wit, groen en blauw. Ik zag op de tentoonstelling ook mooie soorten met meerdere kleuren. Rond de preekstoel was een bijzonder arrangement gemaakt met deze bloemen. Een soort gordijn leek het wel. Zooo mooi. Aan een grote ronde ring hingen kettingen recht naar beneden. Aan de schakels hingen vaasjes met in elk vaasje een Hydrangea. De foto doet geen recht aan de schoonheid. Je krijgt er hoogstens een indruk van.


Het was een feest om er te zijn. Ik zou er nog wel drie blogposts aan kunnen wijden maar dat doe ik niet. Er was water, echte knotwilgen, Molens, ach wat al niet meer. Mijn plattelandshart (ik blijf er toch een uit de polder) ging open bij het zien van de koeien in de kerktuin. Die koeien zal ik nog even laten zien. Ze waren wel van een voor mij onbekend ras. Het waren namelijk groekoeien. Groe van Groente. Want ook die groeien hier volop in de kassen natuurlijk :-)


vrijdag 9 september 2016

De haaknaald is weer opgepakt..

Lang, heel erg lang (voor mijn doen) lag dit haakwerk in de lade van de grote kast in de kamer. Ik was er, ik denk in het voorjaar maar misschien al wel eerder aan begonnen, maar toen ik zieker en zieker werd had ik geen energie meer om er mee verder te gaan. 



Nu heb ik de draad letterlijk weer opgepakt en het werkstuk afgemaakt. Zoals jullie kunnen zien is het een heerlijke omslagdoek geworden. Ik weet nog niet of ik hem zelf ga houden of dat ik hem verkoop/weggeef. Voorlopig hangt hij nog even te pronk op het slanke lichaam van mevrouw paspop.
Daarna ga ik hem blocken. Ik leg hem daarvoor op het logeerbed en steek er allemaal speldjes in. Daarna maak ik hem vochtig met de plantenspuit en als hij daarna opgedroogd is, is ie supermooi strak en netjes.

 I
k heb hem op deze manier op de pop gedaan maar je kunt hem ook met de punt naar voor dragen. Dat doe ik zelf meestal. Ik vind hem dan warmer. Het garen is gekocht bij Zeeman Vorig jaar kon je daar  zacht (soft) garen kopen. Ik had maar twee bollen van 100 gram en heb gehaakt tot het op was. Een mooie rand van franjes of andere steken kon er niet meer vanaf helaas. Maar eenvoudige vasten voldoen ook.


Het is een eenvoudige steek. Eerst een stokje, daarna een losse. Het stokje steek je steeds in het stokje van de vorige toer. Je begint in de nek en haakt heen en weer. Een steeds grotere V eigenlijk.


Ik heb nog even een detailfoto gemaakt. Je begint dus met wat bij mij de lichte kleur is. Het halve rondje boven het roze streepje. Op youtube kun je filmpjes vinden die je helpen bij het aanleren van de steken en in denk ook we bij het haken van dit patroon. De strepen zijn niet door mij bedacht, dat ging vanzelf. Mooi hè? Hij past bij veel verschillende kleuren maar is vooral zacht en warm en daar gaat het mij om.


Ik ga nog een paar omslagdoeken haken met deze steek. Er ligt nog wat garen hier en daar. Dat kan ik mooi verwerken. Niet te moeilijk, snel resultaat en lekker warm. Voorlopig ga ik ze nog niet dragen want het is buiten heerlijk. Genieten jullie ook zo van het mooie licht en de warme zon? Fijne vrijdag/ fijn weekend

donderdag 8 september 2016

Een stukje geschiedenis

De streek Het Westland (bij Hoek van Holland tussen de zee en Den Haag) staat bekend om de tuinbouw. Hedentendage is dat vooral tuinbouw onder glas. In kassen. Of Warenhuizen zoals ze hier in de streek worden genoemd. Vandaag de dag dus in kassen maar toen in deze streek de tuinbouw werd ingevoerd, werd er voornamelijk in de natuur geteeld. Er waren vroeger veel boomgaarden. Iets wat je je nu niet meer voor kunt stellen. Dat de tuinbouw in het Westland ooit de belangrijkste bron van bestaan werd, had een aantal redenen. Het ligt aan de zee en heeft daardoor een klimaat wat erg geschikt is voor tuinbouw. Zachte winters en matige zomers. Aan de kust zijn gemiddeld meer zonuren per jaar dan in het binnenland en licht is ook een belangrijke groeifactor. Dat is een van de voordelen van het hier wonen. Het is hier zo helder. Verder was er hier een vruchtbare maar niet al te zware kleigrond en dat was destijds heel belangrijk. 


Behalve het voordeel van het mildere klimaat was er in oude tijden het nadeel van de harde wind. Het kan hier soms zo spoken :-) De bomen en planten hadden daar natuurlijk ook last van. Om de zeewind te breken en de tuinbouwpercelen beschutting te geven werden daarom gemetselde muren gebouwd. Een voordeel van de muren was dat door de instraling van de zon de warmte in de muur werd opgeslagen, die in de nacht dan weer werd afgegeven. Daardoor groeiden bomen en planten sneller en kon er sneller geoogst worden. Na 1800 kwamen er steeds meer druiven en druivenbomen die geteeld werden tegen een muur en die deden het goed. In de 19e eeuw zijn er dan ook honderden kilometers tuinmuur gebouwd in het Westland. Toen de kwaliteit van de druiven die tegen de muur geteeld werden achteruit ging, begon men te experimenteren met ramen die tegen de muren werden geplaatst. Hier zijn later de kassen en de glastuinbouw ontstaan.


De tuin en fruitmuren waren daarna niet meer nodig. In de 20e eeuw verdwenen vele vele kilometers muur en er zijn er niet veel meer over. Sommigen zijn nog bewaard en twee er van staan zelfs op de Rijksmonumentenlijst. Drie anderen op een Gemeentelijke monumentenlijst. Mijn muur staat op geen enkele lijst en dat is maar goed ook. En de buren, met wie we de muur delen zijn dat van harte met ons eens. Nu ik het onkruid tussen het grint vandaan heb gepeuterd (dat duurde een week, gezien mijn trage tempo) heb ik er wat foto's van genomen. Wij wonen dus aan de achterkant. Bij de buren zou je de goede kant kunnen zien. Maar daar waar ooit druiven groeiden, groeit nu klimop. Dat vinden ze mooi. Zij houden niet van oud maar van nieuw. Nieuw, efficiënt en netjes. Ook goed :-)


Het enige nieuwe aan onze kant van de muur is de roze roos. Die kreeg ik van mijn ouders voor mijn eerste verjaardag die ik hier in dit huis vierde. De klimhortensia's die er al heel veel jaren stonden, waren op sterven na dood maar dankzij een langdurige vertroeteling mijnerzijds zijn ze weer aardig opgeknapt. Eén overleefde de laatste storm niet en ging dood. Daar staat nu de roos. Als ik aan het aanrecht sta en uit het raam kijk, zie ik deze muur. Voor mij hebben vier generaties vrouwen op deze plaats aan het aanrecht gestaan. Wat zouden ze gedacht hebben? Hoe waren hun levens? Waren ze gelukkig? Ik kan het ze niet meer vragen helaas.
-
Dank voor jullie lieve woorden (voor en achter de schermen)

woensdag 7 september 2016

Rozen..

Nu ik kamp met een burn-out is de wereld klein. Er komen bijna geen mensen hier en ik heb simpelweg geen energie heb om het dorp uit te gaan. Om soms überhaupt weg te gaan. Ik kan er een hele ochtend over verzinnen hoe en wanneer ik naar het dorp zal gaan voor een boodschap. Beslissingen nemen, hoe klein dan ook, vallen me zwaar. Mijn concentratie is ver te zoeken en ik vergeet de meest voor de hand liggende dingen. Slapen is ook nog een dingetje maar laat ik daar niet teveel over vertellen hier. Dan wordt het een klaagzang en een gemopper en dat wil ik niet. Liever wil ik me focussen op de mooie dingen. De zon die buiten schijnt, de stokrozen die bijna uitgebloeid zijn maar waar helemaal bovenin nog een roos bloeit. Dat zijn de dingen die nu belangrijk zijn. De dingen in mijn klein geworden wereld. 


Ik heb het er soms moeilijk mee. Al die mensen die voorbij mijn huis fietsen. Op weg naar iets. Een doel, een bestemming. De auto's die langsrijden. Naar huis. Naar het werk of naar een andere bestemming. Ik zit dan in de serre of buiten achter het huis op het bankje en kijk er naar. Ik maak er geen deel meer van uit. En dat is een raar idee. Want normaal gesproken rijd ik ook auto, ga ik ook naar mensen toe. Ik fiets en doe boodschappen. Ik doe dingen. Veel dingen. Heel veel dingen. En dat laatste is het pijnlijkst. Er is zo weinig energie dat ik steeds moet kiezen. Doe ik het een, dan kan ik niet het ander. (nu zit ik toch weer te zeuren)


De wereld keert zich naar binnen. Maar ook binnen zijn lichtpuntjes. Zoals de rozen die mijn man voor me meebracht. Hij was bij een klant (een rozenkweker) en kreeg ze voor mij mee. Deze rozen zijn nog niet op de markt. Over een paar maanden komen ze op de veiling en kan iedereen ze kopen. Ze gaan Ivy heten. Is het dan niet fantastisch dat ik ze hier al heb staan? Zo is er, hoe klein en weinig dan ook, toch weer iets om dankbaar voor te zijn. Het komt allemaal goed. Echt!