dinsdag 22 november 2016

Bewustwording

Zou het met de tijd van het jaar te maken hebben? Met de bladeren die van de bomen vallen? De blaadjes die er voor mijn gevoel nog maar net groeiden? Zou het te maken hebben met de wind die waait om het huis? Het oude huis dat na 145 jaar nog steeds fier overeind staat? Zou het te maken hebben met de temperatuur die daalt? 


Of zou het te maken hebben met het afscheid nemen van zoveel mensen in de afgelopen jaren? Zoveel lieve mensen zijn er niet meer. Zoveel verdriet, zoveel gemis. zoveel leegte? Ik weet niet waar het mee te maken heeft. Vast ook wel met bovenstaande dingen.


Ik vier tegenwoordig bijna alles. En vooral de kleine dingen. En elke dag telt voor mij als nooit te voren. Ik dacht veel. Ik piekerde veel. Zoveel dat er niks meer uit mijn handen kwam. Voor het eerst sinds lange tijd kon ik niks bedenken om te maken. Maar gelukkig heb ik dat achter me gelaten. Ik kan weer vooruit zien. Ik zie weer licht en toekomst.


De lieve mensen, de mensen waar ik zo intens veel van hield, komen niet meer terug. Maar er zijn nieuwe mensen in hun plaats gekomen. Er zijn nieuwe levens en nieuwe liefdes. En dat geeft hoop en lichtheid. En ik ben me er van bewust dat ik dit geschenk mag omarmen en koesteren. En dat doe ik met heel mijn hart.

zaterdag 19 november 2016

Zelf maken

Ik heb in mijn leven verschillende carrières gehad. Veel verschillende banen ook. Van jongs af aan moesten wij vroeger meehelpen thuis maar ook vakantiewerk doen. Ik paste op kleine kindjes, werkte bij een schoonheidsspecialiste, schilder, kruidenier en groenteboer en dat was alleen nog maar tijdens de vakanties. Later was ik in de verpleging, deed ik secretariaatswerk, activiteitenbegeleiding, werkte ik in een quiltwinkel en gaf ik les in patchwork, breien en haken. Nu maak ik dingen die ik zelf leuk vind en verkoop die online of zoals vorige week op marktjes. Ook had ik een winkeltje aan huis maar daar ben ik na vijf jaar mee gestopt. 


Deze enveloppen zijn een voorbeeld van wat ik zoal maak. Ik werd op een dag wakker en dacht: wil ik kaartenmaakster nummer zoveel worden of zal ik de eerste enveloppen-maakster worden? Dat laatste is natuurlijk ook niet helemaal het geval maar er zijn er niet zoveel van als kaartenmaaksters en dat is, als je iets wilt verkopen, best fijn natuurlijk.


Bij het verzinnen en maken van een en ander probeer ik zoveel mogelijk materialen opnieuw te gebruiken. Zo waren de plaatjes op de enveloppen hierboven ooit onderdeel van een memoryspel. We speelden het nooit omdat het te moeilijk was. De enveloppen op de bovenste foto maakte ik van de muziek van de Sonaten van Beethoven. Het boek lag helemaal uit elkaar en viel steeds van de standaard af al ik er uit wilde spelen. Ik kocht daarom een nieuw exemplaar en gebruikte deze voor het maken van enveloppen voor het winkeltje. Zo kregen ze weer een nieuwe bestemming. Fijn weekend!

vrijdag 18 november 2016

Het moest er een keer van komen

Al heel lang wist ik dat ik wat meer moest gaan bewegen. In de betekenis van sporten bedoel ik dan. Niet dat ik niet genoeg in beweging ben in dit grote huis want ik loop hier wat af. Nee ik moest van mezelf naar de 'sportschool' maar daar had ik zó geen zin in. In de loop van mijn leven heb ik vier (!) keer een poging gedaan om samen met anderen te sporten maar het is gewoon niet mijn ding. Ik wil heel graag in mijn eigen tempo in mijn eigen volgorde de dingen doen maar het is meestal zo druk dat dat niet lukt. Ook heb ik de neiging om te ver over mijn grenzen te gaan en dat is voor mensen met reumatoïde artritis niet de bedoeling. Om je gewrichten te zwaar te belasten bedoel ik. De laatste sportschool bood de mogelijkheid om te sporten met lotgenoten maar bah wat een geklaag en gezeur was dat steeds weer. Goede raad was duur en na lang aarzelen en sparen besloot ik zelf een loopband te kopen.


In mijn geval en met mijn conditie kunnen we beter spreken van een wandelband want o o oh. Ik raadpleegde een paar meneren met verstand van zaken en wist wat mij te doen stond. Langzaamaan opbouwen. Voldoende rust en pauzes inlassen en vooral niet meteen alles tegelijk doen. Ik kocht bij de nieuwe winkel hier in het dorp een mooi apparaat en ging aan de gang. De eerste keer sloeg mijn hart meteen op hol en hing ik na twee minuten al als een lellebel over het apparaat heen. Maar nu, na drie weken kan ik echt en met trots zeggen dat dat niet meer aan de hand is. Nog steeds op de allerlangzaam-ste stand kan ik nu 15 minuten lopen. De eerste minuten doen vreselijk veel pijn maar daarna wordt het beter. Ik hoef geen marathon meer te rennen, dat scheelt veel. Het gaat meer om het opbouwen van conditie. Bijkomend voordeel is dat ik het er lekker warm van krijg en dat is mooi meegenomen in dit mooie oude maar ook koude huis. Ik zie de winter met vertrouwen tegemoet.


Wel ben ik nog en beetje geïmponeerd door alle piepjes en lichtjes op de display maar de meneer van de winkel heeft me een boek gegeven waar alles instaat. Ik heb het nog niet gelezen. Voorlopig heb ik genoeg aan de start/stop- en speed knop. Aan het stuur zit een hartslagmeter. Ik weet waar mijn limiet licht en daar ga ik niet overheen. Het is fijn om de deur niet uit te hoeven om dit te doen. Ik hoef me niet aan te passen aan het tempo van anderen, ik hoef niet te wachten, ik hoef niet daar die bonkende harde muziek te luisteren en ik hoef me ook niet druk te maken over de leuke outfits van alle strakke jonge meiden. Wat een feestje! Hoera voor de wandelband. Dagdag!

donderdag 17 november 2016

Hofdag

En toen was het zover. Afgelopen zaterdag 12 november ging ik terug naar mijn geboortedorp om daar een kraam te bemannen tijdens de Hofdag. Onderweg daar naartoe kwam ik langs Maassluis. De stad waar Sinterklaas een paar uur later aan zou komen. In de tien kilometer die ik reed zag ik op de A20 meer dan 15 ME bussen. Van die zwarte bussen die ik alleen van tv ken. Daarnaast zag ik zeker 25 politiebussen. Ik kan er een paar gemist hebben want ik moest op de weg letten. Het gaf me een vreemd gevoel in de maag en ik was blij dat ik er langs was. En dat voor een kinderfeest. Gelukkig viel het allemaal mee. 


Gelukkig kon ik door de Beneluxtunnel linksaf slaan en richting het groene hart rijden. Langzaamaan werd ik rustiger en tegelijkertijd vond ik het ook best spannend worden. Hoe zou het gaan? Zou ik het volhouden? Dingen waar ik vroeger niet eens aan dacht maar die nu best door mijn hoofd spelen en waar ik zeker ook rekening mee moet houden. Alle zorgen waren voor niks. Ik kreeg een tafel toegewezen op een mooi plekje. Precies in het midden van de zaal. Mensen die naar binnen én naar buiten gingen, kwamen automatisch langs mijn tafel. Mijn vader stond al op me te wachten om te helpen met uitladen en dat was natuurlijk heel fijn. Ik zette alles zo mooi mogelijk neer en was in een mum van tijd klaar. Er was zelfs nog tijd voor koffie met wat lekkers voor de dag begon.


Na verloop van tijd kwam schoonmams ook naar beneden en ook zij schoof aan. Ze ontfermde zich over de warme kant van de kraam (mutsen, sjaals, cols, wanten) en voorzag heel veel mensen van warme wolletjes. Het was er precies de goede dag voor. Mijn vader stond aan de andere kant van de kraam en ontpopte zich als een briljant en enthousiast verkoper. Hij maakte eerder al een rekje voor mijn vogelvoer kop en schotels (zie foto hierboven) en werd een beetje slachtoffer van zijn eigen succes! Hij had amper een touwtje aan een kopje gehangen of de mensen wilden het al weer van hem kopen. Zo grappig! Mijn moeder (die in feb overleden is) was er ook nog een beetje bij. Ik had voor iedere klant een mooi kaartje (door haar gemaakt) als cadeautje. Dat werd erg op prijs gesteld door alle mensen die haar gekend hebben. Veel lieve woorden werden gesproken over haar en dat deed mijn vader zichtbaar goed. Voordat ik het wist was de tijd om. Een en ander was snel ingepakt want er was niet veel meer over. Nog een laatste koffie en daarna een paar stevige knuffels voor en van schoonma en eigen pa en daarna reed ik de weg naar huis terug. Gelukkig zag ik onderweg geen enge auto's meer :-)

vrijdag 11 november 2016

Markt

Voor het eerst sinds de diagnose burn-out gesteld werd ga ik weer verkopen op een markt. En dat voelt hartstikke eng, onwennig en kwetsbaar. Maar vooral is het emotioneel want vorig jaar heb ik mijn moeder beloofd om naar deze markt te gaan. Zij wilde het zo graag eens meemaken. En nu is ze er niet meer. Er is zoveel gebeurd het afgelopen jaar. Of eigenlijk zijn de laatste 6 jaren een soort van emotionele roller coaster geweest. Er was genoeg verdriet voor een heel leven. Zoveel lieve, dierbare mensen, mensen waar ik zoveel van hield, zijn er niet meer. En ik mis sommige van hen zo verschrikkelijk. Zij bepaalden mede wie ik was en bij hun wegvallen moest ik mezelf helemaal opnieuw uitvinden. Ik ben daar te laat aan begonnen. Ik heb te lang gedaan alsof er niets aan de hand was. Of alles normaal verderging en dat was natuurlijk niet zo. Ja en toen gebeurde wat iedereen van mijlenver aan zag komen. De burn-out. Ik viel letterlijk stil en kon niks meer. 


En nóg dacht ik in eerste instantie dat ik het zelf op kon lossen. Dat ik er zelf wel bovenop zou komen. Maar nee, natuurlijk niet. Ik zocht en vond hulp en nu ben ik op de weg terug. Het gaat goed, maar oh wat ben ik nog fragiel en wankel. Het dagelijkse leven gaat me redelijk af maar zodra er iets buitengewoons gebeurt val ik weer terug en voel ik dat ik er nog lang niet ben. Het gebrek aan energie (iets waar ik nooit last van had) is voor mijn het moeilijkst om mee om te gaan. Het kost tijd zegt mijn therapeut. Het kost heel veel tijd. Het is goed dat me dat steeds voorgehouden wordt. Ik oefen en leer en probeer zoveel mogelijk en soms gaat dat goed. Uiteindelijk zal ik er sterker uitkomen en weer mezelf worden. Degene die ik was voor het verdriet. De littekens zullen nooit verdwijnen maar ik hoop dat ze wat minder pijn gaan doen.


En nu is dan de tijd gekomen om de wereld weer in te gaan. Gelukkig gebeurt dat in een fijne warme veilige omgeving. In mijn geboortedorp. In de polder van mijn jeugd. Mijn vader gaat me helpen en misschien mijn schoonmoeder ook wel (ze is 91) Met elkaar gaan we de confrontatie aan. Pa zonder zijn lieve vrouw en ik zonder moedert. Vorig jaar was ik op de markt en zei ze me: Tien kom jij volgend jaar ook met je spulletjes? Dan kom ik je helpen (tranen nu) Het lijkt me zo leuk om eens samen met mijn dochter in een kraam te staan. Ik wil haar wens vervullen maar met een zwaar hart. Niet loodzwaar maar toch.. Mams hield veel van vogels en kon zó genieten als ze een musje wat kruimels zag eten. Of een roodborstje zag. Merels vond ze ook mooi. Hoor ze toch eens zingen, zei ze dan. Ik verzamelde kopjes en vulde ze met vet en vogelvoer. Daarna plakte ik kop en schotel goed aan elkaar vast en deed ik een stokje in het bijna gestolde vet.


Aan het oor van het kopje komt een touwtje zodat je het op kunt hangen. De vogels kunnen op het stokje zitten en zo lekker hun zaadjes naar binnen snoepen. Ik maakte nog meer dingen in de loop van de weken voorafgaand aan de markt maar die laat ik op een andere keer wel zien. Voor nu is het weer genoeg. Dank jullie nogmaals voor alle mooie kaarten, lieve telefoontjes en begrip (voor als ik weer eens een afspraak afzeg omdat het niet lukt) Dank aan de lieve mensen hier in de buurt. Ik hou jullie buiten de deur. Bezoek kost me nog steeds veel kracht en ik ben het liefst alleen met de steeds minder wordende chaos in mijn hoofd. Dank voor je lieve woorden op straat, dank voor het prachtige boeket bloemen, zomaar voor de deur en zonder kaartje). Dank voor jullie geduld hier op het blog. Ik schrijf maar zo weinig meer. Ik dank iedereen die een kopje koffie of thee maakte. Voor de arm om me heen als het even lastig is. Dank dat jullie er zijn, op wat voor manier dan ook. Het helpt me enorm en maakt dat ik me niet zo alleen voel. Dagdag!

dinsdag 4 oktober 2016

Oktober

Het vandaag al weer de vierde dag van de maand oktober. Vandaag is het dierendag en nog steeds vind ik dat een lastige dag. Mijn hele leven zijn er al dieren in mijn omgeving. Vanaf mijn vroegste jeugd, tot een paar jaar geleden. Toen ging het laatste diertje dood. En van de dood van dat laatste diertje heb ik enorm veel pijn gehad. Het was een hondje. Een heel speciaal hondje. Een Beagle. 


ik kreeg haar als pup en het was liefde op het eerste gezicht. Ze was echt zo'n lief beest. Echt mijn hond. Overal waar ik ging was zij. Ik heb met haar gewandeld, gespeeld, geknuffeld, ben ook boos op haar geweest want het was een schrokop en ging heel ver om dingen te eten. Ze klom op tafel, deed zelf de koelkast open en meer van dat soort dingen. Ze was op haar best in tijden van verdriet en zorg. Dan kwam ze even bij me zitten, kop op mijn been en dan aaide ik wat over haar koppie. Ze is net als haar broertjes en zusje overleden aan nierfalen. Het is al even geleden maar ik mis haar nog steeds en heb nooit een ander hondje willen hebben. Vandaag verwen ik andere dieren. De poes van de buren, de hond van de andere buren, het paardje in de wei op weg naar huis.


Hoewel het zonnetje nog heerlijk schijnt buiten, is de temperatuur toch flink aan het dalen. Ik ben daarom weer volop aan het haken en breien. Geen gejakker maar gewoon fijn tijdens een rustig moment. Dit keer maakte ik een col. Ik vind een col fijner om te dragen dan een sjaal. Die gaat op een of andere manier altijd los en slingert dan daar waar ik hem niet wil :-)


Deze col is lekker breed en ik kan hem op verschillende manieren dragen. Dubbel zoals op de foto hierboven. Maar ook een beetje naar beneden over de schouders met de rand wel of niet omgeslagen. Ik gebruikte voor deze col de wafeldoek. Eigenlijk zijn het gewoon drie stokjes naast elkaar maar omdat je op een andere manier de naald steekt krijg je dit reliëf. Het leek me een moeilijke steek maar dat viel in de praktijk erg mee. Ik denk zelfs dat ik nog wel een keer iets met deze steek ga doen.


Of ik dit werkstuk zelf ga houden weet ik nog niet. Het zijn niet echt mijn kleuren. Voorlopig draagt mevrouw paspop hem en zie ik wel of er iemand langskomt die hem mooi vindt. Dan verkoop ik hem of geef ik hem weg. Ik zie het wel. Het proces van mindfull werken aan iets is belangrijker dan het eindresultaat. Het gaat de goede kant op met mijn herstel en over niet al te lange tijd hoef ik niet meer naar therapie. Niet dat ik dan al beter ben, maar ik kan weer op eigen benen staan en jullie willen niet weten hoe fijn dat voelt na al die donkere dagen die (gelukkig) achter me lijken te liggen.


Intussen ben ik begonnen aan een nieuw haakwerk. Ik liet volgens mij al eens en omslagdoek van dit garen zien hier. Ik dacht dat ik er 5 bollen van 100 gram van gekocht had. Maar dat was toch niet helemaal waar. Ik kocht 5 bollen, vergat dat ik ze gekocht had en kocht er nog eens 5. Ik zit dus met 1 kilo pastelkleurig garen. Nou ja. Ik ga gewoon door tot het op is. Steeds iets nieuws verzinnen met hetzelfde garen is ook een uitdaging die ik nog niet eerder aanging. Leuk hoor! Wordt vervolgd dus. De eerste wantjes zijn ook in de maak (ik werk aan verschillende projecten tegelijk) maar ook daarover later meer. Ik wens jullie een hele fijne dag vandaag. Geniet van de zon nu het nog kan.

vrijdag 30 september 2016

Nazomeren

De bladeren van de bomen verkleuren. De eerste blaadjes van de grote Lindebomen naast ons huis vallen er zelfs al weer af. In de ochtend zijn de ramen van de auto beslagen en maak ik ze eerst droog voor ik weg kan rijden. Het wordt later licht in de ochtend en eerder donker in de avond. De temperatuur zakt langzaamaan steeds een paar graadjes naar beneden. Aan alles kun je merken dat de natuur zich opmaakt voor het eind van de zomer. Het seizoen wat zo treurig begon maar zo mooi eindigde. Ik hoop dat jullie er net zo van genieten als ik. Als ik de weerberichten moet geloven, is het nog niet gedaan met het mooie weer. 



Elke keer als het seizoen wisselt, denk ik er aan hoe fijn het is om in een land te wonen waar het weer elke dag anders is. De zonspo/ondergang elke dag anders is. De wolkenluchten anders zijn. Ik woonde in een land waar de zon 350 dagen van het jaar scheen. En dat vond ik zo saai :-) Ik kon op het laatst mijn zomerkleren niet meer zien. Och toch! Nee, ik ben een echte Hollandse. Ik hou van de afwisseling. Zoals nu bijvoorbeeld. De natuur maakt zich op voor een nieuw seizoen. En dat doe ik ook. Zo ben ik weer begonnen met haken. Van warme winterwolletjes haakte ik deze sjaal. Het was een heerlijk werkstuk om aan te werken. Mijn missie is om geen nieuw garen te kopen voor alles opgebruikt is. Ik denk dat me dat wel gaat lukken. Het is niet zo heel veel meer.


Ik haak of brei eerst de grote werkstukken die veel wol nodig hebben. Daarna schakel ik over op kleinere werkstukken die in verhouding veel minder garen vragen. Zoals de vingerloze wantjes die ik vorig jaar met zoveel plezier maakte. En dan tenslotte ga ik aan de gang met de restjes. Ook daar heb ik al veel ideeën voor. Als de warme wolletjes op zijn ga ik verder met de voorraad katoen. Echte plannen heb ik daarvoor nog niet klaarliggen maar ik heb zo het vermoeden dat die zich wel zullen aandienen voor het zover is. Dat is zoals het altijd gaat.


In dit blog wil ik alvast deze sjaal showen. Ik haakte hem in de V-steek. Die steek vond ik in een oud boekje uit de kringloop. Een gemakkelijke steek die je min of meer gedachteloos kunt haken. Ik nam hem mee naar de koffievisite waar ik vorige keer over vertelde. Een gezellige koffievisite bij een lieve bescheiden Haagse dame. Maar daarover later meer.