woensdag 18 januari 2017

Haken

Op dagen zoals vandaag, als de temperatuur niet boven nul komt en het oude huis niet warm te krijgen is, draag ik graag een co binnenshuis. Ook in de tuin draag ik er vaak een. Meestal gebreid of gehaakt van restjes garen die over zijn van andere projecten. Soms is het garen al dik van zichzelf zoals bij het voorbeeld op de foto. Soms is dat niet het geval. 


Dunnen draden voeg ik gewoon bij elkaar en haak e.e.a. met een dikke haaknaald. De breedte bepaal ik zo ongeveer en de lengte eigenlijk ook. Ik 'pas' wel eens hoever ik ben maar dat komt allemaal niet zo precies. Voor mezelf gaat het er om dat ik warm word. Minder belangrijk is het hoe ik er uit zie. Ik maak ook cols voor anderen. Ook van restjes gemaakt maar dan neem ik één hoofddraad om tijdens het hele werkstuk te gebruikten en de rest van de draden varieer ik dan. Dat geeft ook een leuk effect. Er is veel mogelijk als je je fantasie laat gaan. Het hoeft echt niet altijd volgens een vast patroon met een vooraf bedacht plan. Soms is het fijn om het gewoon te laten gebeuren. Dan beleef je ineens zomaar een avontuur. Fijne dag!

dinsdag 17 januari 2017

Je gaat het pas zien als je het doorhebt..

Vanmorgen was ik buiten. De auto's op de weg raasden voorbij en ik dacht: wat een herrie toch en meteen daarna moest ik om mezelf lachen. Ik weet nog dat ik als kind opgroeide in een huis aan de voet van de dijk in een klein dorp. Er gebeurde niet veel. Toen ik wat groter werd ging ik naar school in de provinciestad. Daarna naar een echt grote stad. Ik werkte daarna in een ietwat kleinere stad en keerde terug naar een dorp toen de kinderen geboren werden. 


En echt altijd als ik in een grote, drukke plaats woonde verlangde ik naar rust. En zodra er de rust van een dorp was, verlangde ik weer naar de stad. Woonde ik in een klein huis, dan wilde ik groter wonen en nu mopper ik wel eens omdat dit huis zo groot is. Ik weet nog dat mijn allerliefste wens was om te wonen in een huis met hoge plafonds. Nu zijn ze hoog (3,60 m) en wil ik weer dat ze lager zijn.


Ik woonde ooit in een flatje en het was daar altijd warm. Nu denk ik: wordt dit huis ooit warm? Ik weet nog dat ik in Egypte woonde en het spuugzat was om altijd maar zomerkleren te dragen. Nu denk ik: was ik maar even daar in de warmte. Ik groeide op in een omgeving waar je ver weg kon kijken. Nu zie ik alleen het grasveld van 50 meter weg en vind ik mijn uitzicht soms benauwend. Een vriendin uit de grote stad was laatst hier. Wat kun jij ver weg kijken zei ze. Wat fijn dat je in een vrijstaand huis woont. En wat fijn dat jouw plafonds zo hoog zijn, het geeft zo'n gevoel van ruimte.


Wat heb je een grote tuin, zei de vriendin. En diezelfde middag kwam er iemand uit de polder die over dezelfde tuin zei: je woont in een groot huis, maar de tuin is verhoudingsgewijs best klein. Maar om bij te houden is hij weer groot genoeg waren mijn woorden.
-
Zomaar wat mijmeringen die van nergens kwamen en volgens mij ook nergens naartoe gingen. Dat heb je zo wel eens. Die dagen van mijmering. Dagen van laat maar komen, we zien het wel. Vandaag is zo'n dag. Zoals Cruijff zei: je gaat het pas zien als je het doorhebt :-) Fijne dinsdag verder. Dagdag!

maandag 16 januari 2017

Salade van broccoli en sperziebonen

Ik at deze salade al eerder en vond hem erg lekker. Daarom deel ik het recept met jullie. Het komt uit het kookboek wat hoort bij het programma wat een tijdje geleden op tv was. Iets met 100 jaar worden? Ik weet de titel niet meer precies. Het is een recept voor 1 persoon en je hebt nodig:
100 gram sperziebonen, 1/4 broccoli, 2 tl mosterd, 1tl honing, 3 el extra vergine olijfolie, 1 el azijn, 1 avocado, peper en zout. 


Zo maak je de salade: Sperziebonen ontdoen van de puntjes en in stukjes breken. Daarna de broccoli in roosjes breken. Kook of stoom ze daarna ongeveer 7 minuten.
-
Mosterd met honing mengen (in een kommetje) en langzaam de olijfolie er doorroeren zodat een dikke dressing ontstaat. Daarna de azijn toevoegen. Evt peper en zout toevoegen.
-
De avocado doormidden snijden, pit verwijderen en het vruchtvlees in stukjes snijden.
-
Alle groenten op een bord, dressing er overheen en klaar. Binnen een kwartier kun je genieten van een gezonde lunch. De foto is uit het boek en gemaakt door een echte fotograaf :-))

Zondag handletterdag

Ik denk niet dat ik talent heb voor handletteren, maar ik vind het wel leuk om te doen. Daarom elke is elke zondag handletterdag hier op mijn blog. Vandaag een uitspraak van Johan Cruijff. 


zaterdag 14 januari 2017

De tuin in januari

Ik dronk vanmorgen mijn koffie aan de keukentafel en dit was mijn uitzicht. Niet erg opwekkend maar dat is een tuin in Januari bijna nooit. Een enkele keer ligt er sneeuw in deze tijd van het jaar. Dan is er een wondere witte wereld. Op wat natte sneeuw na, viel er hier, niet ver van de kust, niks de afgelopen week. Alleen regen. Op het moment dat ik afdrukte waren er alweer de eerste regendruppels. Nu ik schrijf, schijnt de zon en waait het nog steeds behoorlijk hard. Never a dull moment hier in Nederland.


In mijn tuin is er nu op dit moment niet veel te zien. Hoe is dat met jullie tuin? Hebben jullie een tuin? En onderhouden jullie die zelf? Of hebben jullie daar hulp bij? Ik heb hulp van een oude baas. Hij komt twee keer per jaar naar hier. In het voorjaar werkt hij de grond los en snoeit en poot hij. In het najaar maakt hij de tuin winterklaar. Elk jaar denk ik weer dat het zijn laatste jaar zal zijn. En vrees ik het moment dat hij aankondigt dat hij niet meer komt. Hij komt namelijk van ver en gaat steeds meer mankeren. 
-
De rest van het werk in de tuin doe ik zelf. Na een voortvarend begin in het voorjaar gaat het rond de vakantieperiode altijd weer mis. En dat terwijl ik nooit op vakantie ga. Dit jaar ga ik het anders doen, beloof ik mezelf. Elk jaar weer. Gewoon elke dag even een poosje in de tuin werken, dan kun je het prima op orde houden, beloof ik me zelf. Elk jaar weer. En dit jaar! Ik ga het nu echt anders aanpakken, beloof ik mezelf. Echt! :-)) Fijn weekend!

vrijdag 13 januari 2017

Vlaggetjes

Vandaag laat ik jullie een vrolijke slinger zien. Ik heb hem gemaakt van (restjes) quiltstof. De stofjes lagen hier maar te liggen en als je ze dan, bij het opruimen, voor de zoveelste keer tegenkomt, kun je er maar beter iets van maken. Ik maak al een paar jaar geen quilts meer. Het is allemaal een beetje te duur geworden. Bovendien ligt er hier een flinke stapel in de kast waar ik nooit iets mee doe. 

 
Van de grotere lapjes naai ik regelmatig babykleertjes. Dat vind ik zó leuk om te doen. En van de restjes die daar dan weer van overblijven maak ik slingers. Ook daar blijven piepkleine restjes van over. Echte quilters zouden ook die restjes nog verwerken maar dat doe ik niet meer.


Inmiddels zijn deze vlaggetjes naar de andere kant van de wereld verhuisd waar ze nu rustig liggen te wachten op de geboorte van een nieuwe baby. Steeds meer mensen laten iets van zich horen na het lezen van mijn schrijfsels. Dat vind ik hartstikke leuk! Zo leer ik jullie ook een beetje kennen. Fijne dag verder en daarna een gezellig weekend! :-)

donderdag 12 januari 2017

Ik schrijf ze op..

Als ik ergens iets moois lees, in een tijdschrift of in de krant, dan knip ik dat vaak uit. Om het later nog eens te lezen. Soms herlees ik de woorden alleen maar andere keren stuur ik ze door naar iemand waarvan ik denk dat kunnen steunen of helpen. In situaties waar je eigen woorden niet voorradig zijn.  En als je dan op een goede dag zo'n doosje (want daarin berg ik ze op) eens inkijkt dan kom je soms pareltjes tegen. Zoals onderstaand gedicht van Koos Meinderts uit de bundel: Verdriet is drie sokken. 
Uitgeverij Lemniscaat.


Ik schrijf ze op
met potlood en met pen
de liever nog dan liefste
woorden die ik ken

Ik schrijf ze op
met balpen en met stift
en nog mooier dan de mooiste
woorden in mijn schrift

Ik schrijf ze op
in rood en geel en blauw
dat ik nog houer hou dan hou
van de allerjouste jou