dinsdag 28 maart 2017

Hoekstukken van de puzzel


Ik dacht zo nog wat na over mijn vorige blog. Over de hoekstenen van de puzzel. Het zijn bij een jig saw wel vier maar als ik het vergelijk met mijn leven zijn het er meer. Een van de hoeken en in tijden van crisis onmisbaar, zijn natuurlijk mijn man en kinderen. Als je met de liefste man van de wereld getrouwd bent, heb je niet veel te wensen en dat doe ik ook niet. Hij komt niet vaak langs in mijn verhalen hier. Dat doe ik expres. Want het draait in het dagelijks leven namelijk vaak om hem en zijn werkt c.s. en hier draait het om mij (want mijn blog) De kinderen en hun kinderen, ze zijn me allemaal even lief. Ook over hen spreek ik hier nauwelijks. Dat is omdat ze zelf heel goed in staat zijn om met de wereld te delen, wat ze willen delen. Ik moet nu glimlachen. Zij die mijn nazaten kennen weten precies wat ik bedoel nu. Mijn familie is me ook zo dierbaar. Nu mama er niet meer is, misschien nog wel meer. Mijn vader die zich zo wonderwel herpakt heeft het afgelopen jaar, mijn broer en zus en hun gezinnen. Ik zou niet weten van wie ik het meest hou. We zien elkaar weinig maar zijn een hechte club. En ja, de polder waar ik geboren ben. In de schaduw van de molens van Kinderdijk. Waar zou ik zijn zonder de kalm grazende koeien, de lammetjes, de tractoren met mest, de harde werkers, de kalme mensen die niet leven volgens het horloge maar meegaan in het ritme van het seizoen. Zij waren er altijd al en zullen er hopelijk nog lang blijven. Hoewel het de boeren tegenwoordig niet gemakkelijk gemaakt wordt.
-
En dan is er die tweede hoeksteen. Het oude huis waarin ik nu al langer woon dan ik nooit eerder in een huis deed. Het past me als een oude jas. 146 jaar oud. Het kraakt en piept maar is veilig en solide. In de schaduw van de oude Lindebomen. Ik zou willen dat ik het mee kon nemen naar de polder, voor volmaakt geluk. Dat is niet zo. Maar het is en dat zeg ik na heel veel jaren, goed dat het staat waar het staat. 


De derde hoeksteen wordt gevormd door de dingen die ik graag doe maar waar ik te weinig aan toe kom. Zo las ik afgelopen maand maar één boek. Wel een mooi en dik boek. Over de Amsterdamse regentenfamilie Six. Titel; Jan Six. Schrijver: Geert Mak. Een aanrader. Ik schrijf ook vaak en veel. Het is fijn om je geest te laten zoeken naar mooie woorden. Woorden die het prettig vinden om naast elkaar te staan. Woorden die samen mooie zinnen maken. Zinnen die op een later ogenblik verhalen worden. Hier op het blog, zomaar in een schriftje. Letters, woorden, zinnen.... Als ik te lang niet schrijft, word ik onrustig :-)
-
De laatste hoeksteen van de puzzel van mijn leven wordt gevormd door buitenzijn en tuinieren/groen. Elke dag naar buiten, wat lopen door de tuin, hier en daar wat onkruid wegplukken, glimlachen om een bloem die groeit buiten de gebaande paden (vooral stokrozen hebben die neiging). Buiten zijn. Frisse lucht inademen. Ik ben wel weg uit de polder, maar de polder is nooit uit mij weggegaan. Hier in de randstad, waar het nooit stil is, waar het nooit donker is, is het fijn dat de zee om de hoek is. Zodat ik wat kan mijmeren en ademhalen.
-
Zolang deze stukjes van de puzzel er zijn, maak ik me er niet bezorgd over dat het niet goed gaat komen :-)

Puzzel

Een maand geleden was ik hier voor het laatst. En oh, wat is er ontzettend veel gebeurd sinds die tijd. Als je een blog hebt, is het altijd de afweging, wat je wilt delen en wat niet. Hoe persoonlijker hoe moeilijker is wat geldt voor mij. Je weet immers nooit wie er allemaal lezen hier. Ik sta soms versteld van de reikwijdte van wat ik schrijf. Terughoudend dus. Maar aan de andere kant wil ik ook delen hier. Geven. Vertellen. In makkelijke tijden en ook in tijden van zorg en verdriet. Vroeger (!) deed ik dat onbevangen maar die tijd is voorbij. Wat verstandig is, tenminste in mijn geval, is dan op de pauzeknop drukken en herstellen. De rust in mezelf terugvinden. De gevoelens opbergen in het juiste kamertje in mijn hart en hoofd. Even pas op de plaats. En dat is wat ik deed. 


Op de foto zien jullie een puzzel. Dat is zo ongeveer hoe het er nu voorstaat. Alles is er nog, maar het is door elkaar geschud op alle denkbare manieren. Ja, en hoe maak je dan van alle stukjes weer één geheel? Door te beginnen met zoeken naar de hoekstukjes. Die zijn bekend. In mijn geval zijn dat: gezin/familie/polder, huis, lezen/schrijven en buitenzijn/tuin/blog. Zo ongeveer in grote lijnen. Nog steeds is het mijn streven om dit jaar 365 blogs te schrijven. Komende tijd ga ik dus e.e.a. inhalen. Er is genoeg te delen. Gelukkig maakte ik elke dag aantekeningen in mijn dagboek anders zou me dat niet lukken.
-
Ik kijk naar buiten. De zon schijnt. Het groen begint aan de bomen te komen. De vogels fluiten. Het is lente en ik ben er nog. Hoera!

zondag 26 februari 2017

Handlettering op zondag


Als de liefde maar blijft winnen....

Gisteren namen we afscheid van mijn oom. Het was zo verdrietig allemaal. Ik zag het gezin van mijn oom daar staan. Tante, kinderen, kleinkinderen het zag er zo ontredderd uit. Zagen wij er vorig jaar ook zo uit, bedacht ik me? Ik weet het eigenlijk niet. Het doet er ook niet toe. Vandaag plaats ik foto's die jullie misschien eerder zagen. Toch wil ik ze nog een keer laten zien. Omdat ze gemaakt zijn vanuit het ouderlijk huis van mijn oom. Dit is wat hij zag. Dit is waar hij leefde, dit was zijn wereld. Hij was een echte polderman. 



Terug thuis kon ik mijn draai niet meer vinden en besloot, om de gedachten wat af te leiden, naar muziek te luisteren. Het meest vond ik troost in het lied van Daniël Lohus: als de liefde maar blijft winnen. Een simpel lied, maar het biedt zoveel troost. Ik geef de tekst hier weer want hij zingt in het Drents dialect en dat is misschien niet voor iedereen verstaanbaar. Zoek het maar eens op op Youtube.

Zolang de oostenwind blijft waaien zullen bladeren blijven vallen. Zolang de boer zal blijven zaaien zal de molen blijven draaien. Zolang de zon zal blijven schijnen komen bloemen uit de knop. Zolang de kippen blijven leggen komen kuikens uit de dop.


Zolang het vuur zal blijven branden schieten vonken naar de sterren. Zolang de zee rolt op de stranden en er werk komt uit de handen. Zolang de kinderen blijven zingen en alles gaat zoals het moet. En als de liefde maar blijft winnen, komt het allemaal wel goed.

Zolang de lente maar blijft komen en dan de zomer en de herfst. Als de winter maar blijft dromen, van de nieuwe bladeren aan de bomen. Zolang de maan gewoon blijft zorgen voor zilver licht en eb en vloed. En als de liefde maar blijft winnen, komt het allemaal wel goed.


Als de liefde maar blijft winnen komt het allemaal wel goed. Ik wens dat het gezin van mijn oom en de rest van de mensen om hen heen. Ik zag veel liefde gisteren. En omdat ik dat zag, denk ik dat het allemaal wel goed gaat komen. Maar o o o.

vrijdag 24 februari 2017

The Rose

The rose

Some say: love, it is a river, that drowned the tender reed
Some say: love, it is a razor, that leads your soul to bleed
Some say: love, it is a hunger, an endless sake in need
I say: love, it is a flower, and you it's only seed

It's the heart afraid of breaking, that never learns to dance
Its's the dream afraid op waking, that never takes the change
It's the one that won't be taken, who cannot seem to give
and the soul afraid of dying, that never learns to live



When the night has been to lonely and the road has been to long
and you think that love is only for the lucky and the strong
just remember in the winter far beneath the bitter snow
lies the seed that with the sun's love in the spring becomes the rose.

Bette Middler

donderdag 23 februari 2017

De wind

Ik weet niet hoe het bij jullie is, maar hier, niet ver van de zee, gaat het flink tekeer. De takken van de bomen zwiepen heen en weer. De gisteren geplante bomen bij de achterbuurman liggen allemaal plat. Och toch. Zoals het buiten is, voelt het hier van binnen ook een beetje. Ik heb het maar laten komen vandaag. In golven en precies zoals het kwam. Gelukkig was ik de hele dag alleen thuis en kon ik wat op adem komen. Ik probeer mijn levensbootje wat te laten dobberen totdat de storm weer gaat liggen. 


Er zijn opnieuw zorgen en verdriet. Wanneer houdt het op? Ik heb geen idee. Misschien voelt het morgen beter. Misschien ben ik morgen sterker. Misschien kan ik morgen troost geven. Misschien heb ik morgen wat energie over. Misschien is morgen de storm gaan liggen. Misschien schijnt morgen de zon. Misschien zit ik hier morgen achter het toetsenbord en schrijf ik over ... ja, waarover zou ik willen schrijven? Misschien over onze trouwdag die we gisteren toch nog voorzichtig vierden. Dat huwelijksbootje, de koers die we samen varen? Misschien schrijf ik wel over iets heel anders. Misschien....

woensdag 22 februari 2017

Zo'n dag

* Zo'n dag waarop je wakker wordt en je niet uitgerust voelt omdat je amper geslapen hebt
* zo'n dag waarop het verdriet bijna te zwaar voelt om te dragen
* zo'n dag waarop, wat je ook zegt, niet overkomt zoals jij het bedoelt
* zo'n dag waarop je naar buiten kijkt naar de storm en de regen en weet dat het koud is
* zo'n dag waarop je de zon zo nodig hebt, waarop je verlangt naar de lente
* zo'n dag waarop je gek wordt van de herrie. 
  Aan de voorkant de buurmanhuizenbouwers, 
  aan de achterkant het timmeren van de beschoeiing van de andere buurman met allebei 
  de radio zo hard dat je niet meer denken kunt. 
* zo'n dag waarop de hond van de buren maar blijft blaffen buiten in de tuin 
* zo'n dag waarop je niet weet wat je moet schrijven hier
* zo'n dag waarop je zelfs geen troost vindt in de woorden van anderen
* zo'n dag waarop ......



Zo'n dag is het vandaag.
Zo'n dag waarvan je denkt.... laat hij maar snel voorbij zijn
Zo'n dag is het vandaag.

En het is nog wel onze trouwdag!
En die van mijn zusje en zwager!