donderdag 12 oktober 2017

De dag waarop alles anders werd...

Precies drie weken geleden schreef ik hier voor het laatst. De dag voor de operatie. Op dit tijdstip, precies drie weken geleden lag ik op de operatietafel. Drie en een half uur lang. Ik ging het avontuur in vol vertrouwen aan. Met het idee dat eindelijk, EINDELIJK een eind zou komen aan de verschroeiende pijn waar ik al zoveel jaren mee moest dealen. De pijn die op het laatst mijn hele wezen en hoofd vulde. Door de jaren heen steeds erger geworden. Die pijn, daar zou door de operatie een einde aan komen. Ik zou twee nieuwe knieën krijgen. 



De operatie startte om 9 uur en eindigde drie en een half uur later. Om half twee was ik terug op zaal en om half drie stond ik en liep ik een paar stapjes. Wat een wonder! Wat een wonder. Een zaalgenote maakte een foto van me en als ik daar naar kijk, lopen me de tranen over de wangen. Zo fragiel, zo'n wit koppie, zo kwetsbaar tussen die twee grote stoere fysiotherapeuten... Daarmee was het revalidatieproces van start gegaan. Een proces wat naar verwachting een jaar gaat duren. Want niet alleen is er sprake van de operatie maar van herstel van alles wat door de jaren scheef vergroeid is. Alles maar dan ook alles moet vanaf niks opgebouwd worden. Vandaag drie weken geleden zette ik de eerste stapjes. De eersten van een lange lange weg. Maar ik ben vol goede hoop. En vooral ben ik dankbaar voor deze nieuwe kans.

woensdag 20 september 2017

Lijstjes...

Nou had ik me toch echt gedacht dat ik gisteren een heel rijtje blogs zou kunnen inhalen. Ik had nota bene de virtuele hardloopschoenen al aangetrokken. Maar nee... er kwam weer van alles tussendoor wat weer meer aandacht vroeg dan het schrijven hier. Omdat ik straks na de operatie echt heel lang moet revalideren, moeten er veel lange termijn dingen geregeld worden. Tel daarbij op dat ik voor alles dubbel zoveel tijd nodig heb et voilà :-) Het komt allemaal goed. Maar daarvoor heb ik wel lijstjes nodig. Anders zie ik door de bomen het bos niet meer. Op elk lijstje staan de dingen die nog gedaan moeten worden voordat het zover is. 


Er zijn lijstjes met ziekenhuis-gerelateerde (mooi scrabble-woord) dingen. Er zijn werkgerelateerde dingen, familie enz enz. Het gaat allemaal op zijn plek vallen straks maar nu raak ik zonder die lijstjes het overzicht kwijt. Het lijkt ook wel of ze alleen maar langer worden. Volgende week komt daar verandering in. Dan ga ik lekker doorstrepen. Tussen de dingen van alledag door feliciteerde ik verschillende mensen. Vriendin van vroeger bijvoorbeeld. We gingen samen ontzettend vaak naar allerlei afslank-clubs (soms maar 5 kilo te zwaar) en wat hebben we toch gelachen daar. Het was zo'n leuke tijd. We vielen er geen gram af. Ja, soms een pondje of een kilo. Dat afvallen lukte pas toen we gingen bewegen en gezond gingen eten. Toen werden we slank. Ik zag haar jammer genoeg niet vaak meer want ze woont onder aan de dijk en je moet een lange trap af en zij durft niet op de snelweg te rijden. Misschien pakken we de draad weer op :-)


Ook was er daar de verjaardag van onze huisbaas. Toen wij hier in Westland kwamen wonen was ons huis nog niet beschikbaar. De oude dame woonde er nog in en later gingen we verbouwen. We huurden destijds een huis van een paprikakweker. Acht maanden rook ik de heerlijke geur van verse paprika's. Ik hielp mee met het sorteren en veilingklaar maken en de tuindersfamilie liep af en toe binnen voor een koffie. Het huisje was zo klein dat we een groot deel van de dozen maar niet eens uitpakten. Ik had ze rondom in de woonkamer langs de muur opgestapeld en er duidelijk aan de buitenkant opgeschreven wat er in zat. De vrouw van de huisbaaas werd een soort van vriendin. Nu zij bijna full time op haar kleinkinderen past, zien we elkaar eigenlijk veel te weinig. Soms gaat dat zo. Ik mis haar gezellige lach en ontzettend grote vermogen tot relativeren.


Er waaide een mooie roze paraplu in de sloot rond ons huis. Je zou zeggen dat je die er weer uit zou willen vissen maar nee hoor. Hij bleef drie dagen in de sloot. De man viste hem er uit en nu ligt hij voor het huis op de tuintafel te drogen. Ik hoop dat de rechtmatige eigenaar hem nog komt ophalen. Anders maak ik hem schoon en zet ik hem hier in de paraplubak :-)


Verder bracht ik een bezoekje aan de pedicure. Als straks mijn knieën allebei in het verband zitten zal er veel naar gekeken worden en dus ook naar mijn voeten. Vandaar dat ik mezelf maar verwende voor een keer. Buigen doet nu zoveel pijn dat het bijna geen doen was mijn voetverzorging zelf te doen. Wel weer een flinke kostenpost maar ach... voor een keer is dat niet zo erg toch? Ik vind het altijd lastig om geld aan mezelf uit te geven. Voor anderen heb ik er geen enkele moeite mee maar voor mezelf vind ik het al snel teveel.


Ik heb niet zo'n positief beeld van mezelf. Eigenlijk al jaren niet. Of laten we zeggen dat hoe ik over mezelf denk en hoe ik mezelf beleef/voel totaal niet overeen komt met dat wat 'anderen' van mij vinden. Ik hoor soms dingen over mezelf en denk dan huh... gaat dat over mij? Ik herken mezelf daar totaal niet in. Ach ja... :-) Ik ben vast niet de enige die daar 'last' van heeft.


Ik wilde jullie eigenlijk ook nog vertellen over de Haagse Heren maar dat is nogal een lang verhaal. Misschien moet ik dat voor later bewaren. Ja, laat ik dat maar doen. Er komt zo weer iemand naar hier en het zou jammer zijn als ik mijn blog weer niet af kan maken. Er is zoveel te vertellen en zo weinig tijd. Het zal onvoorstelbaar zijn als ik straks alleen maar hoef te revalideren. Alleen dat maar. Ik kan me daar geen voorstelling van maken. Het is jaren geleden dat ik maar 1 ding tegelijk deed.


Eigenlijk is mijn situatie nu een beetje te vergelijken met het op vakantie gaan. Je bent druk, wil nog van alles doen waar je eigenlijk te moe voor bent. Maar toch doe je het. En dan heb je een bestemming die je zelf hebt uitgezocht maar waar je nog niet eerder was. Zo is het met mij nu ook. Ik was wel in het ziekenhuis maar nog niet eerder daar. Ik weet wat er gaat gebeuren zo ongeveer maar de route er naartoe staat niet precies vast. Hoe zal het zijn. Hoe zal het gaan. Het zijn dingen die ik me (hoe goed ik me ook voorbereid) niet precies kan voorspellen. Hoe zal het daarna zijn? We zullen zien. Voorlopig ga ik nog maar even verder met mijn lijstje. Terwijl ik zit te schrijven zijn er al weer twee nieuwe dingen bijgekomen. Oh dear! Dagdag! :-)



dinsdag 19 september 2017

De medische mallemolen...

Vandaag is er weer een tante jarig. Een tante die niet echt een tante is en die ik ook nooit tante genoemd heb (behalve als ik met mij broer of zus over haar praat) Zij is de tweede vrouw van een oom die ook niet een echte oom was maar die we wel zo noemden. Dat deed je vroeger vaak. Toen zij trouwde met de 'oom' was ik nét te oud om tante te gaan zeggen. Mijn broertje en zusje deden dat wel. Ze was een stuk jonger en modieuzer dan wij gewend waren en ik vond haar zo mooi. Mijn moeder was vooral praktisch en zuinig en zoiets als kleren kopen omdat je ze gewoon mooi vond, bestond ik haar ogen niet. Och mams toch. Ik mis je nu ik dit schrijf. Pff.


Zomaar uit eten gaan zonder dat er wat te vieren viel was ook niet  bestaanbaar in mijn moeders ogen. Lekker gezond thuis eten met zijn allen aan de keukentafel was veel langer uit te houden dan al die liflafjes die je krijgt in een restaurant was haar motto. En al die wijn bij zo'n diner? Nergens voor nodig. Dan waardeer je het niet meer en wordt bijzonder gewoon zei ze altijd. En misschien is het wel waar. Met de komst van deze tante kwamen dit soort frivoliteiten (ook een woord van mijn moeder) in ons leven en ik vond het geweldig. Nu is de 'oom' allang dood en de tante een dame van 75 geworden. Ze gaat het groots en in stijl vieren over een paar weken. Ze is nog steeds mooi en geniet volop van het leven. Heerlijk om te zien en mooi om op die manier oud te worden. Lieve K van harte gefeliciteerd.



Ik bracht een bezoek aan de huisarts. De medicijnen moeten steeds aangepast worden en het is zoeken naar de goede verhouding. Dat duurt soms even maar ik denk dat we nu op de goede weg zitten. Bloedprikken voorafgaand aan het doktersbezoek is een drama. Ik ben zo moeilijk te prikken en het moet zo vaak gebeuren. Nee, dat is naar en pijnlijk. De week daarna zit ik onder de blauwe plekken. Dit keer viel het mee. Drie pogingen waren er maar nodig. Hallelujah! Soms zit het mee :-)


Na het bezoek aan de prikpoli en de huisarts volgt meestal ook een bezoek aan de apotheek. Gelukkig zit die in hetzelfde gebouw als de huisarts en is het een kwestie van de trap en in mijn geval nu de lift om daar aan te komen. Wel jammer van het commentaar wat mensen onnadenkend gaven richting mij. Als ik zo 'dik' was, zou ik de trap pakken, zei de man. De vrouw het hartgrondig met hem eens. Ze weten niet beter en ik heb het ze ook niet uitgelegd want wat heeft het voor zin. Maar het deed wel pijn. Want zij weten niet dat het voor mij echt een dingetje is om Niet de trap te nemen. Ik heb het zo lang mogelijk volgehouden maar nu lukt het echt echt niet meer.


De foto's bij dit bericht maakte ik al even geleden. Ik vond ze wel passen bij het blog voor vandaag. Zo is de eerste foto van de poli hier in het dorp. Ik heb er de afgelopen jaartjes al heel wat uren doorgebracht. Gelukkig is het een mooie lichte ruimte waar je altijd wel een 'bekende' tegenkomt. Het personeel is er vriendelijk en hulpvaardig en de dokters deskundig. Dat maakt veel goed. Het doosje voor de tomaatjes kreeg de man tijdens een rondleiding bij een tomatenkwekerij. Er passen precies 7 snoeptomaatjes in (tommies). Het is inmiddels volgens mij al ingepikt door een van de kinderen. Niet erg want tomaten eet ik zeer beperkt. Reuma en nachtschade gaat niet goed samen. Ik vind ze wel heel erg lekker. Maar net als mijn moeder al zei: als je ze elke dag eet, is het geen feestje meer ;-)


 De plant stond op een tafeltje in het restaurant waar wij wel eens een broodje eten. Met mate hoor. Niet elke week haha. Ik vond hem leuk en toepasselijk bij mij situatie. Ik ben er nog! Dat is namelijk waar ik veel mail over kreeg de afgelopen dagen. Ben je al geopereerd? Ben je in het ziekenhuis? Het is zo stil op je blog enz enz. Ik ben nog niet geopereerd; nog even geduld. Ik had gewoon weinig tijd/energie om te schrijven, that's all. Als laatste wil ik jullie nog even de bijzondere pin collectebus  waar ik het in mijn vorig blog over had laten zien. Ik wist dat ik er een foto van gemaakt had maar kon hem zo snel niet terugvinden. Alle foto's worden op de grote hoop gedumpt. Misschien een mooi klusje voor straks tijdens de revalidatie bedenk ik me nu :-)


Ik ben altijd vol bewondering voor technische dingen en ik vind zo'n collectebus dan toch wel weer knap gemaakt. Je kon hem zo uitlezen en na het verwijderen van de sticker van het KWF werd hij een week later gebruikt voor het spierfonds. Misschien was hij wel bij een van jullie aan de deur. De stripjes hieronder maken deel uit van het verzegelen van de bus. Het was best een klusje om de bussen collecteklaar te maken. Deze vond ik achter de verwarming. Jaja. Kun je nagaan hoe ruig het er hier aan toe ging, haha. De dozen met spullen staan er toch nog, dus hup, in de doos ermee.


Huisarts, apotheek, fysiotherapeut, specialist, polikliniek, ziekenhuis, verpleegkundigen, assistenten in alle vormen en maten bepalen nu de hoofdlijnen van mijn bestaan. En hoewel ze echt allemaal zonder uitzondering hun best doen, ben ik er eigenlijk een beetje klaar mee. Maar dat is denk ik een natuurlijke reactie. Niemand wil met deze mensen te maken hebben. Het is niet zoals het zou moeten gaan. Gelukkig leef ik in een land waar toegang is tot de beste medische zorg en word ik straks geholpen in een van de beste ziekenhuizen. Ik mag in mijn handen knijpen en heel erg dankbaar zijn dat ik hier in dit land woon. En dat ben ik.


En die medische mallemolen neem ik dan maar op de koop toe want iedereen doet zijn stinkende best voor mij. En hoe fijn is dat? De rest komt vanzelf weer. En volgend jaar om deze tijd als ik dan mijn blog van nu teruglees denk ik daar misschien op terug als een hele intense bijzondere tijd; een bijzondere ervaring. En ben ik dankbaar. Heel erg dankbaar. Dagdag!

Sprintje trekken...

Hallo lieve allemaal. Ik ga even een virtueel blogsprintje trekken. Er is weer veel te vertellen en in te halen. Veel dingen die in gang gezet zijn beginnen nu samen te komen. Veel steentjes vallen nu op hun plaats en er bleef weinig tijd over om jullie hier mee te laten lezen. Laat ik jullie maar snel bijpraten.  Ik eindigde bij zondag 10 september. De verjaardag van mijn tante. Ik heb er twee maar met de een hebben we eigenlijk nooit contact. Dat houdt zij zelf al jaren af. Met de andere tante heb ik niet veel contact, maar als we elkaar zien is het altijd fijn :-) Haar man is de jongere broer van mijn moeder (zij was de oudste) Helaas is haar man, mijn oom, overleden. Alledrie de kinderen uit het gezin van mij opa en oma zijn kort na elkaar gestorven. Ik schreef er al eerder over hier. Ik ging dit jaar niet naar de verjaardag van tante wegens mijn fysiek maar als het weer een beetje kan doen we samen weer een kop koffie. En heel misschien krijg ik dan wel weer een potje zelfgemaakte jam mee naar huis. Die is zó verschrikkelijk lekker :-) 


Verder was ik een beetje van het padje toen ik de foto van burgemeester van der Laan die gearmd met de koning te zien was. Het was zo'n broze breekbare foto en het raakte me. Inmiddels ben ik ingehaald door de tijd en las ik het bericht van zijn afscheid. En ook dat raakte me diep. Waarom het me zo raakt weet ik niet. Misschien omdat ik zelf e.e.a. mankeer? Of omdat ik door de collecte-dames van het KWF zo betrokken ben dit jaar. Zoiets?


Want deze dag kwamen alle collectanten van het dorp de volle bussen terugbrengen. Ik had verwacht dat ze gewoon neergezet werden, maar nee, ze moesten geleegd en geteld. En dat gebeurde in mijn kamer hier. Oh lieve help wat een klus was dat. Alles moest met de hand. Ik telde niet maar legde de soorten geld bij elkaar. Rijtjes net als vroeger. Er zou een mobile geldtelmachine/kluis komen maar degene die dat ding in ontvangst zou nemen was het vergeten (ik vond daar wat van) en daarom moest alles met de hand. Wat een verantwoordelijkheid om zoveel geld in huis te hebben. Ik werd er echt naar van dat mogen jullie best weten. Het is niet je eigen geld hè? Het was een komen en gaan van mensen, bussen, koffie en aan het eind van de dag moest ik huilen van moeheid en pijn. Ik was zo ver over de grens gegaan die dag.


Ik heb dat nu eens een jaar meegemaakt, dat collecteren en het viel me op hoeveel collectanten tot op het bot gemotiveerd waren om echt elke cent binnen te halen. Vaak uit persoonlijke motivatie. Ze hadden er mee te maken gehad in familie of vriendenkring. Sommigen ook zelf. Echt petje af. Wel was er minder opgehaald dan andere jaren. Er zijn veel collectes en mensen worden het een beetje moe. Sommige mensen doen niet eens meer open, zelfs als ze de collectant zien komen. Dat is toch wel moeilijk lijkt me, als je daar dan voor de deur staat in de regen.


Er zijn hier in de streek veel acties waarvan de opbrengst gaat naar het KWF of een soortgelijke stichting t.b.v. Kankeronderzoek. Misschien is ook dat een reden om minder aan de collectant te geven? Nieuw was de bus met pin-functie. Dat vond ik een interessant ding. Je kon geld doneren of pinnen. Het is een proef om te zien of dit werkt want veel mensen hebben tegenwoordig bijna geen geld meer in huis. Het was leuk om het eens mee te maken maar fijn dat het achter de rug is. Helaas staan hier in mijn kamer nog steeds de enorme dozen met lege collectebussen, vlaggen, telbriefjes, stickers, legetimatiebewijzen enz. Ik hoop dat die snel naar de nieuwe coördinator gaan want ze staan echt in de weg hier. Komt goed!


Verder wil ik ook nog vertellen dat ik afgelopen vrijdag toen de mensen uit mijn geboortedorp hier op excursie waren plotseling ook nog een oude bekende van hier uit de buurt tegen het lijf liep. Zij had een paar jaar geleden een restaurant met haar partner. Je kon er zó lekker eten. Maar de relatie liep stuk, het restaurant werd gesloten en zelfs het pand staat er niet meer. Het is tegen de vlakte gegaan om plaats te maken voor een rotonde. Ach ja...


Haar ex-vriend volgde ik nog op social media maar zij was 'verdwenen'. En toen ineens stond ze voor me en bracht me een lekkere kop koffie in het restaurant waar ik wachtte op pa en de rest van het gezelschap. Hoe leuk was dat? Het gaat haar goed. Ze ziet er stralend uit en is weer gelukkig met een nieuwe vriend. Ik kan daar echt blij van worden weten jullie dat? Sowieso ben ik daar gevoelig voor maar op het moment helemaal. Hoe mooi is de liefde toch...

dinsdag 12 september 2017

Elke zondag een mooie quote...


Quilt is door mij gemaakt. Many moons ago :-)


Tekst is een borduurpatroon van Hugs'nKisses.

Van alles wat en meer...

Van alles wat schrijf ik hierboven als titel voor dit blog want ik voorzie dat dit een van de hak op de tak berichtje gaat worden. Net als de foto's bij dit bericht. Er zit weinig structuur/lijn in, ha! Waar zal ik eens beginnen? Misschien maar bij de fysiotherapeut. Die kwam gisteren weer langs. Hij helpt mij bij de oefeningen die ik moet doen ter voorbereiding op dat wat komen gaat. We evalueerden afgelopen week en ik moest de oefeningen voordoen om te zien of ik ze goed had uitgevoerd. Het luistert allemaal nogal nauw. De oefeningen van vorige week dus. 


Hij was verbaasd dat ik al zover gekomen was. En ikzelf eigenlijk ook wel. Maar weet je hoe fijn het is dat ik nu eindelijk aan de slag kan met dingen die direct resultaat hebben en voor straks helpen te herstellen/revalideren? Echt, ik ben tot op het bot gemotiveerd. Volgens Nico (de fysiotherapeut) moet ik er zelfs voor waken om niet al te fanatiek te zijn. Pijnbestrijding is ook gestart en elke avond moet ik de gewrichten koelen. Het hoort er allemaal bij. Vandaag heb ik weer spierpijn van de nieuwe dingen die ik gisteren leerde en moest oefenen. Maar spierpijn is pijn die verdwijnt en dat is nooit erg. 


Verder is het vandaag (zaterdag) monumentendag en veel mensen bezoeken monumenten hier in het dorp en in de streek. Ik woon in de gemeente die officieel uitgeroepen is tot minst groene gemeente van Nederland. 80% van alle grond hier is verhard en bestraat. Ik heb het idee (niet bewezen hoor) dat er hier ook heel weinig oude dingen/monumenten bewaard zijn gebleven. Oud is onderhoudsgevoelig en daar houdt de gemiddelde Westlander niet van. Zo ben ik nog altijd blij om in dit kleine straatje te wonen. Waar relatief veel oude huizen bewaard zijn gebleven. Helaas wordt naast de buren een nieuw paleis gebouwd door een meneer met veel geld. Daar liet hij een mooi rijtje van drie oude huizen, een zeldzame kastanjeboom en wat Lindebomen voor met de grond gelijk maken. Brr. Maar ook daar vertelde ik al eerder over hier op het blog.


Niet veel groen, niet veel monumenten maar uiteindelijk wel veel bezoekers voor de Oude Kerk hier in het dorp. Zij bezochten het monumentale gebouw en de zomerbloemententoonstelling. Ik schreef er al over. Ik lijk nu een beetje mopperig maar dat ben ik niet hoor. Ik vind het alleen zo zonde dat er zo weinig aandacht voor alle oude dingen is. Alles moet nieuw en efficiënt zijn. Dat is natuurlijk ook waarom de tuinders zoveel succes hebben met het telen van groenten en bloemen. Maar goed, als je goed zoekt vind je heus nog wel wat leuk hier en daar. Ik zal proberen er zo af en toe eens wat over te vertellen hier. Of eigenlijk doe ik dat al bedenk ik me nu. Ik voelde het al bij het schrijven van de titel... een rommelige blogpost


Gisterenmiddag werd ik gebeld door mijn oude vader. Hij heeft een nieuwe mobile telefoon en weet daar goed weg mee. Hij belde me maar was nauwelijks te verstaan. Waar ben je, vroeg ik hem? Ik sta in Hoek van Holland bij de Maesland kering. Oei, ik schrok er van. Want ja, hij is toch een man van 83 jaar. Was hij verdwaald op weg naar mij? Was zijn navigatie uitgevallen? Heeft hij überhaupt wel een navigatiesysteem in de auto? Maar nee, niks van dit alles. Het bleek dat hij daar met een heel gezelschap mensen uit het dorp e.o. was. Met de PCOB. Protestant Christelijke Ouderen Bond. Ze waren een dagje uit.


Pa had aan iedereen in de bus verteld dat ik hier in de buurt woon. Iedereen in de bus kende me nog van vroeger uit het dorp. Hoe leuk! Na Hoek van Holland zouden ze gaan lunchen in Monster in de druiventuin. Aansluitend zou er een rondleiding zijn door de kassen. Zou het niet leuk zijn als ik ook even naar Monster zou komen en iedereen even gedag zou zeggen? Met mijn fysiek een hele uitdaging nu maar ach ik grijp elke gelegenheid aan om mijn ouwe pa even te zien en nu zo'n beetje het halve dorp daar was was dat natuurlijk de bonus :-)


Het lukte om iedereen even de hand te schudden en met de meesten een praatje te maken. Lekkere druiven werden mee naar huis genomen. Maar volgens mijn vader had iedereen ze in de bus al op. Geen probleem want Pa had royaal beloofd dat ik wel nieuwe mee kon nemen als ik bij hem op bezoek zou komen. Hij heeft geluk want dat is nog precies 1 keer. Natuurlijk doe ik dat. Waarom niet.? Ze worden bij pa aan huis opgehaald, dus ik heb er verder geen omkijken naar. Sommige mensen worden rustiger als ze ouder worden maar daar is bij mijn vader nog niet veel van te merken ;-)


Onderweg naar huis zaten ze geweldig vast in de file. Eerst rond Den Haag, daarna reden ze een stukje en zaten ze opnieuw in de file bij Gouda en Woerden. Pas bij Vianen konden ze gelukkig van de snelweg af en naar het pannenkoekhuis in Leerbroek om daar lekker te gaan eten. Nou, die ging er best in. Lekker ijsje toe en iedereen ging met een vol buikje weer tevreden naar huis. Ach en nou heb ik weer de helft niet verteld. De ontmoeting met de jongedame en de twee heren bewaar ik dan maar voor later. Genoeg voor nu. Dagdag!


maandag 11 september 2017

Jaarlijks terugkerend festijn...

Terwijl de regen werkelijk met bakken uit de lucht viel, zag ik toch veel mensen richting het centrum wandelen/lopen/fietsen. Daar is de jaarlijkse zomerbloemententoonstelling van start gegaan. Drie dagen lang kun je je in de oude kerk vergapen aan alle moois dat hier in de kassen groeit. Kwekers sturen hun mooiste bloemen in ter beoordeling door een deskundige jury. Elk jaar is er een bloem in de hoofdrol. Dit jaar was dat de gladiool. 


De gladiool is onlosmakelijk verbonden met de Nijmeegse vierdaagse. Iedereen heeft wel eens beelden van de laatste dag van deze vierdaagse gezien. De deelnemers dragen, terwijl ze over de via Gladiola lopen, vrijwel zonder uitzondering een gladiool met zich mee. Ik vind het leuk zoals ze dat in de tentoonstelling hebben laten zien. Wandelende benen, met sportieve schoenen.... je legt onmiddellijk de link. Toch?


Op zondagavond is er een afsluitende bloemenvesper en de foto hierboven laat dat zien. Ik vind het wel grappig dat op de foto de dominee naast al die blote billen staat. De foto geeft ook aan dat de kerk gewoon in gebruik is er elke zondag twee diensten gehouden worden. Zelf zou ik zo'n foto nooit durven maken. Hij is dus ook niet door mij gemaakt. Ik leen dit keer de foto's van anderen. Omdat ik een jaartje overgeslagen heb. Andere jaren maakte ik veel foto's maar dit jaar dus niet. Het lijkt ook minder mooi en indrukwekkend nu ik alleen af kan gaan op wat ik zag op de site.


Ik zag überhaupt weinig foto's langskomen bedenk ik me nu. Misschien omdat de zomerbloemententoonstelling dit jaar voor het eerst niet gehouden werd tijdens de feestweek hier in het dorp? Misschien omdat het slecht weer was en de mensen niet buiten in de stromende regen in de rij wilden staan? Misschien omdat het ook open monumentenweekend was? Ik weet het niet. Ook nu was ik toeschouwer en een sfeer beschrijven van andermans foto's is lastig.


Volgend jaar zal het sowieso anders zijn want de arrangeur die het 17 jaar lang deed, nam afscheid. Voor zover ik weet is er nog geen opvolger bekend. Ik heb genoten van alle moois. Er waren jaren bij dat je niet wist waar je moest kijken. Het was een lust voor het oog. Aan de tentoonstelling is ook altijd een amateur bloemschikwedstrijd verbonden. Daar zie je hierboven wat van. Er worden mooie films vertoond van hoe het er vroeger aan toe ging hier in de streek. Je kunt ook mooie boeketten kopen bij de jongeren van de MBO opleiding hier in het dorp. Zij helpen je graag en maken er een cadeautje van. Voor hen is het een goede oefening :-) 


Tussen de bloemen hangt en staat kunst. Vorig jaar waren de schilderijen een lust voor het oog en pasten ze wonderwel bij het thema. Ik herinner me nog een koe op een doek die zo levensecht leek dat hij zo naar binnen zou kunnen stappen. Westland is uitgeroepen tot minst groene gemeente van Nederland. En dat is jammer. Want in die kassen (warenhuizen worden ze hier genoemd) is zoveel moois te bewonderen. Goed om daar af en toe eens wat over te vertellen :-)


Dit jaar ging de zomerbloemententoonstelling aan me voorbij maar volgend jaar hoop ik toch echt weer van de partij te zijn. Ik verheug me er nu al op :-)